DelininKuyusu

İçtiğim son sigarayı bir Kütahya Porselen marifeti olan küllüğümde söndürdükten sonra uşağıma “şu küllüğü boşaltır mısın Alberto” diye seslendim, gelip boşalttıktan sonra tekrar getirdi, “teşekkür ederim” diyerek bu kısa sohbeti bitirdim. Alberto, 40-45 yaşlarındaydı. Onu işe alırken aramızdaki farklılıkları göz ardı etmemesini önerdim, yaşım kendisinden bir hayli küçük olduğu halde saygı duymak yerine ona iş yaptırıyordum. İspanyol çingene ailesi soyundan geliyordu, Türkiye’den önce Fransa’da banliyö evlerinde sefil bir hayat çektikten sonra oradaki Türker’den öğrendiği kadarıyla Türkiye’de kaçak işçi olarak çalışmanın kolaylıklarını fark etmiş ve yurdumuza gelmişti.

(more…)

Dünyaca meşhur aşağılık kompleksimizle sağa sola gönderdiğimiz “bunu yapsa yapsa Türkler yapar” maillerini bilirsiniz. Garip ölümler, saçma imla hataları ve daha birçok denyoluk alt alta dizilir ve metnin başlığı da bellidir: “Sadece Türkiye’de yaşanabilecek olaylar”

Bir de eklerler, “Avrupa’da böyle şey yok, dünyanın hiçbir yerinde göremezsiniz vs.” Oysa bunu yazan ve hayattaki en büyük başarısı kendisine gelen e-postayı 7 kişiye gönderebilmek olan dallama, oturduğu şehrin dışına bile çıkmamıştır.

Bugün yine buram buram aşağılık kompleksi kokan bir fw mail aldım ve bu kez dayanamadım, internetten bir araştırma yapayım dedim. Bakalım dünyada neler oluyormuş?

(more…)

Claudia Cardinale 27. Uluslararası Film Festivali’nin konuğu olarak İstanbul’a gelmiş. Görmeyi hem istedim hem istemedim. Filmlerini hayranlıkla izlediğim bir aktristi Türkiye’ye gelmişken görmeyi isterdim elbette, ama siyah beyaz günlerin o eşsiz güzelliği artık 70 yaşında bir teyze. Kozmetik teknolojisinin tüm nimetlerinden yararlanmaya çalışsa da, C’era una volta il West’teki o şeker Jill değil artık kendisi.

Claudia Cardinale tüm ekran güzelleri gibi, sadece güzellik olarak kaldı aklımızda. Belki de o nedenle yalnız kalıyor yaşlanan güzeller. Ekranda hayranlıkla izlediği güzelliğin değiştiğini görmek istemez insanlar. Bodrum’un eski güzelliğini bilenlerin artık Bodrum’u görmek istememesi, Ağva’nın eski güzelliğini bilenlerin artık Ağva’ya adım atmaması gibi bir şey bu da… Çektiğiniz fotoğraflarla, beyninizin bir köşesine yerleşmiş hatıralarla yetinirsiniz. Görmek istemezsiniz o halini. Çünkü sizin için güzellik sözcüğünü karşılayandır o; değiştiğini görmek üzer.

(more…)

Doğruluyorum sandalyeden. Tipik edebiyat kitaplarında konfor ve rahatına düşkün kahramanlar böyle zamanlarda hep koltuklarından doğrulur, koltuklarında doğmuş gibi, koltukaltı ağrılarını da doğrulturlar; ben sandalyedeyim, doğrulduğum zaman dizlerim ağrıyor sadece. İmrenerek okumaktan nefret ederim onları, en damardan giren iğneli, sancılı cümlelerine bile gülecek gibi olurum, kelebek içi bir hayatın insana getirisi de bu olsa gerek. Zaten genelde bunları okurken kendimle baş başa kalamıyorum, eski bir yalandı kitap okuyan insanın kendisiyle baş başa kalması, riyakar ve bencilce. (more…)

Sanırım herkes çağrı merkezlerinden yada müşteri destek hatlarından bir personel ile hayatında bir kere de olsa görüşmüştür. Önce bir bant kaydı ile karşılaşırsınız. X işlemi için 1, Y işlemi için 2, Z işlemi için 3′e basmanızı söyler. “For english press nine” diye eklemeyi de unutmaz. Bu andan sonra takribi 1-5 dakika bekler ve karşınızda kanlı canlı bir insanla muhattab olmaya başlarsınız.

Misal adsl hattımızda sorun var. Adsl destek hattını aradık. Muhabbet muhtemelen şöyle devam eder.

(more…)