Yaşımız ve tecrübemiz gereği yeterince düşünecek yeteneğimiz olmadığı için, “Akay, Altay senin için ‘ben onu döverim’ dedi” cümlesine inanır, o esnada “bence sen Akay’ı döversin” cümlesiyle gazını almış olan Altay’a dalardık. Kavga fazla büyüyüp abilerin büyüklerden fırça yeme tehlikesini doğuracak olursa, yine onların sakinleştirmesiyle barışırdık.

Bugün Milliyet’in haberini okuyunca o günler geldi aklıma. Milliyet’in aktardığına göre, DIA “İran ordusu TSK ile başa çıkamaz,” şeklinde bir rapor hazırlamış ve rapor İsrail’de yayınlanan Yedioth Ahronoth gazetesine sızmış. Milliyet de o gazeteden aldığı haberi allayıp pullayıp, gaz milliyetçilerin okur okumaz “döveriz İran’ı hocu!” diyeceği şekilde düzenleyerek sitesine yerleştirmiş.

DIA’in durup dururken İran’ın Türkiye’ye kafa tutamayacağını anlatan bir rapor hazırlayıp senatoya sunması bana epey saçma geldiğinden biraz araştırdım haberi. Rapor Yedioth Ahronoth’a sızmış falan değil, buradaki birçok haber sitesi gayet olağan bir şekilde bahsediyor konudan. Ancak hiçbiri “İran Türkiye’yi yenemez” şeklinde haber yapmamış. Raporun orijinalini Politicio’dan okuyabilirsiniz.

İşi gücü bırakıp okudum, adamların yaptığı tek iş olası bir saldırı için İran ordusunun profilini çıkarmak. Türkiye’nin adı sadece bir cümlede, örnekleme için geçiyor. “İran’ın askeri durumu çevresindeki Irak, Azerbaycan, Afganistan ve Arap ülkelerinden iyi, ancak İsrail ve Türkiye gibi ülkelerden özellikle hava gücü ve lojistik açısından düşük, o nedenle İran ABD veya müttefik ülkeler karşısında ümitsiz” deniyor.

İran ordusunun profilini anlatan 12 sayfalık bir rapordan, “DIA raporuna göre Türkiye İran’ı dövermiş!” şeklinde anlam çıkarmak için ya aptal ya da art niyetli olmak lazım.

Bu haberi yapanların arzuladığı şeyin, Türk halkını gaza getirip “İran’ı döveriz ki biz” düşüncesine sevkederek düşmanlığı alevlendirmek olduğunu düşünüyorum.

Bu numaraları daha önce yiyen Türkiye’nin bugün de yiyeceğine emin çünkü adamlar.

ABD’nin yakın gelecekte İran’a saldırma ihtimali yüksek ve böyle bir durumda Türkiye bir taraf tutmak zorunda. Uzun süredir pompalanan İran düşmanlığına medyanın ve askeriyenin “İran’ı döveriz” temalı açıklamaları da eklenince Türkiye’yi savaşta aktif olarak kullanmanın yolu hepten açılıyor. Türkiye böyle bir durumda zaten ABD tarafında olacak, her türlü lojistik desteği sağlayacak, kaçış yok bundan. Ancak Türk milleti her ne kadar gazla çalışan bir millet olsa da, bu işbirliğine karşı çıkacak olanlar da var. Eh, bu tip haberler o tepkileri mümkün olduğunca azaltacaktır.

Öyle bir dille yazmışlar ki haberi, iş medyaya kalsa ABD’yi beklemeden dalacaklar İran’a. 350 yıldır savaşmadığımız İran’la savaşa girmek için yanıp tutuşan, içten içe halka gaz veren medya, kraldan çok kralcı bile değil, bambaşka bir şey. Türkiye o gazla savaşa girişince, küçükken bizi gaza getiren abilerin yaptığı gibi sırıtarak oturup savaşı izleyecekler sanırım. Sonra da mahallenin büyük abisi ABD gelip yeter diyecek, herkes köşesine çekilecek.

Bravo.

Son günlerde Taraf Gazetesi’nde yaptığınız yayınlarla ülkemizin gündemini çok ciddi şekilde meşgul ediyorsunuz. Şimdiye kadar kimsenin dokunamadığı Türk Silahlı Kuvvetleri’ni eleştiriyor, saklanan bazı gerçekleri deşifre ederek milletimizle paylaşma cesaretini gösteriyorsunuz. Atamızın “Köylü milletin efendisidir” vecizesine isyan edercesine kendilerini bu ülkenin ve milletin efendisi olarak gören TSK’ya, dokunulmazlıklarının olmadığını, eleştirilebileceğini hatırlattığınız için size kırmızı çizginin rakip yarı alana bakan bölümünden “Helal olsun” diyorum. Uyuşuk bir millet olan bizleri, “Darbe olmalı abi yeaa” diyen gerizekalıların saldırısına rağmen bilinçlendirmekten çekinmiyorsunuz. Eksik olmayın…

Fakat Sayın Altan bu kadar övgüden sonra bir takım eleştirileri de hak ediyorsunuz.

Ahmet Altan, ülke gündemini sarsan bu haberlerin neden aynı döneme denk geldiğini ne kadar düşünürsem düşüneyim bulamıyorum. Bu yayınlarınızın hepsi Türk Silahlı Kuvvetleri’nin en tepesindeki isim olan İlker Başbuğ’un Genelkurmay Başkanlığı yaptığı zaman dilimine isabet etmesi bir tesadüf müdür?

Sanırım bazı insani değerleri size hatırlatmakta yarar var. Bakın, insanoğlu çocukluğundan itibaren bir takım hayaller kurar ve o hayallerini gerçekleştirdiği zaman ömrünün en mutlu anlarını yaşar. Sayın Altan, her askerin hayalleri, hedefleri de yaklaşık olarak aynıdır. Omuzlarını yıldızlarla donatıp yürüyen bir galaksi olmaya sevdalıdırlar, Büyük Önderimiz Atatürk’ün yasaklamış olmasına rağmen Paşa diye anılmak isterler. Çünkü hiyerarşik bir düzende çalışmaktadırlar ve emir vermek insanı mest eder. Ve bir gün bu hayallerine ulaşınca o mutluluğun daim olmasını isterler…

Her insanoğlu gibi…

İlker Paşa da askeri idadiye girdiği günden beri sürekli rütbe kazanmanın derdinde olan birisi. Tıpkı meslektaşları gibi. Ve bugün yıllardır hayallerini kurduğu, gençlik döneminin en güzel çağlarını bu hayalleri kavuşmak için heba ettiği bir pozisyonda. Yani her askerin olmak istediği yerde, Genelkurmay Başkanlığı makamında.

Bugün normal şartlarda İlker Paşa’nın hayatının en keyifli güneşli günlerini yaşaması gerekiyor. Ama siz buna izin vermiyorsunuz. Çünkü yaptığınız bu haberlerle genç görünmesine rağmen 67 yaşında olan ve emekliliği için gün sayan İlker Başbuğ’a sıkıntılı günler yaşatıyorsunuz. O artık ömrünün son demlerinde, bugüne kadar birçok stresle uğraştı. Bugün rahat yaşam devresi onun için. Buna neden izin vermiyorsunuz? Neden adamın üzerinde kara bulutlar gibi dolaşıyorsunuz? Bakın ben insanları seven bir insan olarak çok üzülüyorum İlker Paşa’nın haline. Sizin yaptığınız bu asimetrik psikolojik haberlerin ceremesini hep İlker Başbuğ çekiyor. Bu sizce normal mi, sizde hiç insan sevgisi yok mu? Yaşlı bir de bu adam, aileniz size yaşlılara iyi davranın, onları karşıdan karşıya geçirin diye terbiye vermedi mi?

Bence sayın Başbuğ  çok üzülüyor bu duruma. Ömrünün en güzel demlerini geçireceği sırada çektiği şu sıkıntıya bakın. Ya bu adamın oğlu askerde şu anda biliyor musunuz? Onun hasreti sarmış zaten dört bir yanını. Oğlum askerde rahat ediyor mu, komutanları oğluma iyi davranıyor mu, kalleş bir kurşun oğlumu benden alıp götürür mü diye düşüne düşüne yiyor kendisini. Bu stres yetiyor zaten İlker Paşa’ya. Siz de yaptıklarınızla yaranın üzerine tuz döküyorsunuz adeta.

Biz size yapmayın demiyoruz, hobi olarak yine yapın. Zaten askerler de darbeyi hobi olsun diye yapıyor. Ama biraz zaman koyun araya. Mesela iki, üç ayda bir yazın bu haberleri. O elinizdeki belgeleri onbeş günde bir piyasaya sürünce muhataplarınız ne kadar yıpranıyor, ne kadar çok asimetrik psikolojik darbe yiyorlar farkında mısınız? Kendinizi bir de onların yerine koyun, aynı şeyler size yapılsa hoşunuza gider mi?

Ama cidden İlker Paşa’yı düşününce içim parçalanıyor. Tam eşiyle, çocuklarıyla geçirdiği hafta sonu tatilinden mutlu mesut dönüyor adam, küt diye bir belgeyle çıkıyorsunuz karşısına. Haydaa gitti bütün hafta sonunun zevki. Durum böyleyken, hayallerine kavuşmuş bir adam nasıl yaşayabilir o Genelkurmay Başkanlığı makamının keyfini. Siz de hiç vicdan yok mu!?

Hem ayrıca bal yiyen baldan usanır misali bir yere çok vurunca nasır tutuyor orası. Böyle olunca siz de o geçirme haberlerin zevkini yaşayamazsınız ki. Biraz neşelensinler sonra yine vurursunuz. Böyle üç günde bir vurunca onlarda da alışkanlık yapacak, iplemeyecekler sizin yaptıklarınızı.

Lütfen daha fazla üzmeyin Allah Allah diyerek cami bombala.. pardon hücuma kalkan Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Genelkurmay Başkanını. Ayrıca Başbuğ Paşa’mın yumrukladığı masaya da acıyın. Odun da olsa o masanın kendi tabiatında bir canı var. Sizin yaptığınız haberler yüzünden kimler acı çekiyor farkında mısınız?

Saygılarımla

Caferilerin; Hz. Hüseyin’in şehit edildiği Kerbela olayının 1370. yıldönümü nedeniyle düzenledikleri “Evrensel Aşura Matem Merasimi”nde Baykal konuştu:

“Yaşanmış bir faciayı insanlar bunca süre sonra acaba böylesine coşkuyla heyecanla yüreğinde hissederek nasıl oluyor da yaşamaya devam edebiliyorlar. Bugün İslam dünyasının dört bir köşesinde, her yerde bilinçli bir Müslüman olduğunu düşünen herkes kendi ölçüleri içinde bu acıyı mutlaka yüreğinde yaşıyordur. Yaşamak zorundadır. Bu acı, hepimizin ortak acısıdır. Bu facia sadece Halkalı’da bizim hatırladığımız bir facia olmanın ötesinde, dünyanın her yerindeki Ehl-i Beyt sevgisini yüreğinde yaşatan, şuurlu bir İslamiyet anlayışını sahiplenmiş olan herkesin de paylaştığı bir acı olmalıdır. Mezhebi, cemaati ne olursa olsun dünyanın her yerindeki Müslümanlar bu duyguları saygıyla paylaşıyorlardır. Kim kime faciayı yaşatmış, kim adına yaşatmış.

İslamiyet’in bayrağını taşıdıklarını söyleyenler, İslamiyet’in özünü ortaya koymuş olan Hazreti Peygamber’in, Ehl-i Beyt’in değerlerini inkar eden, onları ortadan kaldırmaya yönelen bir anlayışla bu faciayı yaşatmış olmasıdır

Bu facia, ne yazık ki noktalanmış, bitmiş, insanlığın hafızasından kopup gitmesine fırsat verilmiş bir facia olmanın ötesinde bir anlam yaşıyor. Ne yazık ki, Ehl-i Beytin maruz kaldığı facianın o kadar dramatik olmasa da, başka türlerini hala bu süreç içinde zaman zaman, yer yer yaşamak durumunda kalıyoruz. Facialar ve zulüm devam ediyor. İnsanlık buna tepki gösterme ihtiyacını hissediyor. Ne yazik ki, Muaviye’ler, Yezid’ler bitmedi. Bizi ayırmak isteyen tuzaklara düşmeyeceğiz. Herkes kendi inancıyla temel birlik ve bütünlük içinde yaşamayı başaracaktır.”

Bu konuşmayı dinlerken gözlerim yaşardı. Özellikle şu cümlelerde:

“Facialar ve zulüm devam ediyor. İnsanlık buna tepki gösterme ihtiyacını hissediyor.” (Kılıcı havaya kaldırıp İsrail’e cihat ilan edecek diye bekledim ama yapmadı.)

“Herkes kendi inancıyla temel birlik ve bütünlük içinde yaşamayı başaracaktır.” (Sanırım gelecek seçimlerde başörtüsüne kamusal alanda serbestlik sözünü verecek.)

Yediğin aşureler helal olsun sana Baykal!

Siyasi açıdan; 2009 açılımların yılı oldu, 2010 samimiyetin yılı olur umarım. (Pek sanmıyorum ama neyse)

Girdim baktım, gerçek bir habercilik başarısıydı. Elbette başkasından değil, her zamanki gibi Türkiye’nin en büyük gazetesi Hürriyet’ten. Bu gazetenin başarılı haberleri genelde herkesin bildiği sıfatsız mankenlerin seksi resimlerini bulmaktır ama bu seferki gerçek bir başarıydı. Hürriyet bile uygun başlık bulamamış ve “Bu kızlar bildiğinizden çok farklı” başlığıyla sunmuştu haberini.

Peki neydi haberin içeriği? Yaşları 16-17 civarındaki kız çocuklarının internetten derlenmiş fotoğrafları.

Sizce de bomba bir haber değil mi? Başka hangi gazete size bacak kadar çocukların çıplak resimlerini “bu kızlar çok farklı” diye sunabilir?

Hadi ama, çocuk pornosu demeyin, porno yok. Kızların göğüs uçlarını sansürlemişlerdi. Çıplak göğüslerinin uçları sansürlenen 17 yaşında bir kız çocuk pornosunun kurbanı sayılamaz ki.

Büyük hali için resmin üzerine tıklayın.

Biraz önce baktım ki, bir internet kullanıcısının uyarısı üzerine kaldırmışlar küçük kızların resimlerini. O kişi ve Fatih Çekirge arasındaki e-mail trafiğini buradan okuyabilirsiniz.

Fatih Çekirge’nin yazdığı e-mail, internet kullanıcılarının ne kadar aptal yerine konduğunu da gösteriyor. Yakaladığınız için sildik, biz yine çıplak fotoğraflar doldurmaya devam ederiz, reklam tıklamasından para kazanırız, siz yakalarsanız sileriz. Yakalamadığınız sürece otuzbire devam.

Peki, aptalız ve kabul ettik bu kabahatten büyük özrü. Bir gazetenin sitesindeki her türlü yayın gazetede de rahatlıkla yayımlanabilir. Gazetede bu kadar rahat olabiliyor mu Hürriyet? Okumadığım için bilmiyorum, belki de rahattır. Hürriyet benim evime en son evi boyamaya gelen boyacıyla gelmişti. O da yere yayıp zeytin ekmek yemişti üzerinde. Belki tuvalette başka şeyler de yapmıştır, bilemem.

Bu haber (!) gazetede yayınlansaydı kimse görmeden silebilecekler miydi? Nasıl duracaklardı arkasında? Ne diyeceklerdi o pek bir aydın takılan okurlarına? Yoksa Hürriyet okurlarının aydınlığı amatör porno ve otuzbir üzerine mi sadece?

Çıplak çocuk resimlerine yeterince bakıp hepsini bilgisayarıma kaydettikten ve Aydın Doğan’ın bize verdiği nimetleri düşünerek otuzbirimi çektikten sonra sitenin diğer sayfalarını dolaşmaya başladım.

Meğerse bu site yeni açılmış. Hürriyet Gazetesi’nin internet sitesini hazırlayanların elindeki arşiv o siteye sığmaz olunca, Hürriyet Max diye yeni bir site açmışlar. Sitenin tek işlevi, erotik resimler yayınlamak.

Ana sayfaya bakıyor ve haber başlıklarını atlamadan yazıyorum:

1. En muhteşem 50 – 50 kadının bikinili fotoğrafları.

2. Transfer borsası kızıştı – Futbolcu fotoğrafları.

3. Türkiye güzeli futbolcuları kızdıracak – Bir kızın fotoğrafları.

4. O artık Amerikalı – Acun Amerika’ya gelecekmiş, onun fotoğrafları.

5. Bu klip çok konuşulur – Zerrin Özer’in kombinezonlu fotoğrafları.

6. Justin’in son gözdesi – Justin Timberlake’in yattığı kızların bikinili fotoğrafları.

7. Fragmanı bile kırıp geçirecek – Hedef kitleye uygun Recep İvedik 3 fragmanı.

8. Tara Reid Playboy’a soyundu. – Playboy’dan fotoğraf araklamaca.

9. En seksi ağır siklet boksörü – Rus boksör Natalia Ragozina’nın bikinili fotoğrafları.

10. Dekoltenin kitabını yazdılar – Boşluk doldurmak için isimsiz çıplak fotoğraflar.

Bunlar manşetten verilenler.

Aşağı doğru ilerliyorum, yine aynı tarzda, sadece ve sadece kadın vücudu gösterebilmek için oluşturulmuş galeriler. Eğer bir paragraf yazı yazmaları gerekirse, onu da resimlerin altına serpiştirmişler ki bir 10 cümle okumak isteyen 10 sayfa gezsin, sayfa gösterimi artsın.

Yani Hürriyet Gazetesi abazanlıktan öylesine kudurmuş ki, çıplak resim yayınlayabilmek için ekip kurmuş, site açmış.

Bu site için çalışanların nasıl insanlar olduğunu merak ediyorum. Gerçekten, bir gün gidip tanışmak istiyorum. Çünkü siteyi gezince diğer eli meşgul olduğu için klavyeyi tek eliyle kullanan, sivilceli ve gözlüklü ergen çocuklar geliyor aklıma. “Oha karıya bak mutlaka siteme koymalıyım, Google reklamlarından orospuya gidecek kadar para kazanırım” diyen çocuklar.

Çünkü hiç ama hiç fark yok. Hürriyet Max’in sitesinde de Google AdSense var ve yayın ilkelerine uygun olarak, sadece “evli bayanlarla sohbet, ateşli arkadaşlar, ateşliyim seni bekliyorum” türünde sex partner sitesi reklamları çıkıyor.

Sitenin altından ne zaman MSN penceresi taklidinde bir banner çıkıp “Arzu size bir mesaj gönderdi” yazacak diye bekledim. Çıkmadı. Sanırım kodları yanlış yerleştirdikleri için çalışmıyor.

Sitede ne bir künye var, ne siteyle ilgilenen herhangi birinin adı. Ve eminim ki, görevi internetten çıplak kadın resimleri bulup bu siteye koymak olan adamlara meslek sorsak gazeteci olduklarını söylerler. Bu mudur lan gazetecilik dediğiniz? Bu mu sizin adamlığınız?

İsmini bile bilmediği kızın çıplak fotoğrafını “karıdaki göte bak, bulamazsın başka yerde” dercesine sitesinde yayınlayanın bırak gazeteciliğini, adamlığından, insanlığından şüphe ederim ben.

Yayın ahlakınıza tüküreyim sizin.

(Buraya yazıp görsel olarak da onların logosunu kullandığım için sevinmişlerdir şimdi. Ne de olsa reklamın iyisi kötüsü olmaz.)

Ebeveynlere uyarı: Çocuklarınızın internete koyduğu fotoğraflara dikkat edin. Yoksa çocuğunuz bazı sapıkların gözüne güzel görünebilir, Hürriyet Gazetesi de o fotoğrafları para kazanmak için kullanabilir. Bunlar bir ara şöyle bir söz vermişlerdi ama sözlerini tutmadılar, dikkatli olun.

Bildiğiniz gibi, sürekli motor sporları hakkında yazarak burayı boğmamak için birkaç ay önce sadece o konuyla ilgili bir blog açmıştım. O günden beri de Kuyu’da motor sporları ve otomotiv hakkında pek bir şey yazmadım. Fakat Supersport Dünya Şampiyonu Kenan Sofuoğlu geçtiğimiz günlerde öyle bomba bir basın bildirisi yayınladı ki, çevremize iletmek boynumuzun borcu oldu.

Motor sporlarıyla ilgilenmeseniz bile birkaç dakikanızı ayırarak Pit Cafe’ye uğramanızı ve bu basın bildirisini okumanızı tavsiye ederim. Türkiye’de neler döndüğü hakkında şapkayı önümüze koyup bir kez daha düşünmemiz için önemli bir yazı bu.

Şuraya tıklayıp okuyabilirsiniz: Kenan Sofuoğlu Basın Bildirisi

Son hamlesini görünce birkaç kelime karalayıp durumu kamuoyuna izah edeyim dedim. Pelin bu, ne de olsa bacaklarıyla topluma mesaj veren yegane kişilik. Fakat yazdıkça ve Google nimetinden faydalandıkça resme biraz daha geriden bakma fırsatım oldu. Siz de içinizden “Bu son cümle de pek bi klasik oldu bee” diyorsunuz biliyorum. Dersiniz, haklısınız. Bunu ben de düşündüm ve kalıplarımdan kurtulmak, bendimi aşmak için geçenlerde Said Nursi’nin yarı sözlük yarı “bişey” kitaplarına göz attım.

“Bişey” kısmını değil ama sözlük kısmını okumanızı tavsiye ederim. Her sayfanın altında dipnot şeklinde Farsça, Arapça ve bilimum dillerden zuhur eden kelimelerin anlamlarına yer verilmiş. Gördünüz mü hemen kapmışım bir iki kelime. Zuhur falan. Böyle eksantrik şeyler çok. Eski Türkçe sevenler ve öğrenmek isteyenler Bülent Ersoy ile kendilerine boşuna işkence etmesin! Hah hah latife etmiyorum azizim. Neyse, biliyorum yukarıdaki resimle ve konuyla bütünüyle alakasız. Eskiden bu kitaplar “kimsenin anlamasına gerek yok” diye sözlük kısmı olmadan yayımlanırdı. Okuyanların %99,99 luk kısmı sadece “bereketlenmek” için okurdu. Kendilerine göre haklılar. Şimdi ise sözlük koymuşlar. Ancak her sayfanın yarısı dipnottan müteşekkil. Okumaya başlarsanız her cümlede sayfanın bel altına bakıp anlamadığınız kelimenin manasına bakmak ve geri dönmek zorundasınız. Belli ki kitabın aslına sadık kalmak istemişler! Bu sözlük olayı ile uğraşana kadar kelimeleri direkt günümüz Türkçesi ile yazmak daha mantıklı olurdu. O yüzden bu tarz kitapları sadece sözlük maksatlı satın almanız mantıklı olacaktır. Zira çoğu zaman sözlükten daha ucuza bulabilirsiniz. Ya da gerçekten birşeyler öğrenmek istiyorsanız gidin bir İslam ilmihali alın.

Gelelim Pelin Batu olayına. Şimdi bu hatunun babası diplomat. Bu vesileyle Ortadoğu ve Avrupa’da birçok kentte bulunmuş. Hatta ilk ve orta öğrenimini buralarda tamamlamış. Hem doğu hem batı kültüründen tatmış. İki zıt sosyal ortamda da bulunmuş. Tahminimce yabancı öğrenci olayından faydalanarak Boğaziçi Tarih bölümünü kazanmış. Çünkü Boğaziçi’nde (yabancılar için ÖSSs diyeyim) sadece tarih ve edebiyat bölümlerine alım var. Tabii ki sınav kolay, çünkü yabancılar için hazırlanmış. Yabancı devlet vatandaşı olup aslında “Türk” olanlar, bu yolla güzel üniversitelerde bazı bölümleri okuma şansı buluyorlar. Ancak dediğim gibi bu benim varsayımım. Bu varsayımın iki dayanağı var. Birincisi babasının diplomat olması ve sürekli yurtdışında olmaları. İkincisi ise kamuyounda oluşturmak istediği izlenim için kullandığı taktiğin zekâdan ve akıldan yoksun olması. Anlayacağınız canlarım, şu son okuduklarınız tamamen benim çıkarımımdır. Aksi söz konusu olabilir. Yani bildiğimiz hayvan gibi çalışıp da kazanmış olabilir. Ancak ben hiç ihtimal vermiyorum.

Pelin ablanın bacakları ile ilgili ilk beyanatı Üsküdar’da mini etek giyemediğine dair idi. İnsanların bakışlarından rahatsız oluyormuş. Pelin ablanın zekâ seviyesinin ortalamanın üzerinde olmadığını, hatta altında olduğunu daha önce ima etmiş miydim? Etmediysem şimdi ediyorum.

Bu bakışlar genellikle mini etek giymesinden rahatsız olanlardan mı yoksa mini etek giymesinden memnun olanlardan mı geliyor acaba? Bir kızın ya da kadının mini etek giymesinden rahatsız oluyorsanız başınızı başka tarafa çevirirsiniz. Eğer rahatsız olmuyorsanız, azıyorsanız, hoşunuza gidiyorsa başınızı o yöne çevirirsiniz. Amiyane tabirle, kesersiniz mini etekli hatunu. Dünyanın her yerinde bu böyledir. Neyse, gerçeği yansıtsa da bunlar klişe şeyler. Olayın özü şu ki, Batuların Pelin aklı sıra AKP ile kendi bacakları arasında bir bağlantı kurmaya çalışıyor. Düşünsenize koskoca toplum psikolojisi, davranışı Pelin’in bacakları ile ilintili.

Şimdi de ikinci vak’a ile gündeme geldi. Motosikletli bir şahıs Pelinciğimi sıkıştırmış, “Bu ne hal gız? Çocuklarımın anası olacak kadına bu hal yakışıyor mu?” demişmiş. Batu yine “deri parçası” diye tasvir ettiği bacağının açık bölümü ile sosyal toplum arasındaki derin bağlantıyı halkın bulması için haberi gazetelere servis etmiş. Uu beybi! Zekâ fışkırıyor!

Pelin bacakları ile Türkiye’nin aynası olduğunu düşünedursun, bence motosikletiyle Pelin’i sıkıştıran kişi, eski yaşantısından yeni yaşantısına henüz belki de tam intibak edememiş olan Ahmet Hakan’dır. Hala beraberler mi bilemiyorum doğrusu. Takip etmiyorum, farketmez. Gericiler eski sevgililerini de kıskanır karışırlar. Her şeyini değiştirebilen Hakan gerici kıskançlığını atamamış ve Pelin’in bacaklarını azman bakışlardan kıskanmış olabilir birçok erkek gibi. Laik, aydın, çağdaş etiketine zeval gelmesin deyu bu uyarıyı bir maganda gibi kafasına kask takarak yapmayı tercih etmiş, belki de etkili olacağını düşünmüş olabilir.

Sonuç olarak sevgili Pelin, bacaklarını illa bir yere bağlamak istiyorsan önce çevrendekilere bak. Ya da seni kullanarak mesaj vermeye çalışanlara. Ya da hayal gücünü bir kez daha kontrol et zira hiç orjinal değil. Ya da saldırgan motor temasını kullanarak birşey mi ima etmeye çalışmıştır? Aboov!

Ya da sokakta kiher maganda Pelin’i buluyor. Eeah yeter bea! Ne istersiniz şuncağız kızın bacaklarından! Lan bacak diye diye bacaktan tiksindirdiniz be…

“Sansüre Hayır!” çığlıkları sanal dünyanın dışına taşınamıyor. Ülkede olan biten her şeye mutlaka çeşitli yorumlar getiren geleneksel medya, sansürler hakkında sadece haber vermekle yetiniyor. Çoğu zaman haber de yapılmıyor.

Mahkemeler, siteleri incelemeden verdikleri infaz kararlarıyla devleti komik duruma düşürüyorlar. Koyduğu kural ve yasakların arkasında duramayan devlet, özellikle internet kullanıcıları arasında dalga geçilecek bir malzeme haline geliyor.

Yasaklar, sürekli internet kullananları değil, internetle kırk yılda bir işi olan insanları etkiliyor. Sürekli internet kullananlar girdikleri sitenin engelli olduğunun farkına bile varmıyorlar.

Bu saçmalıklara dur desek de, durmayacağını biliyoruz.

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın yasaklı sitelerden biri olan YouTube için söylediği “ben giriyorum, siz de girin!” ricası münasebetiyle, -biraz geç de olsa- bilgilerimizi sizinle paylaşmayı bir görev biliyoruz.

1. OpenDNS kullanın.

(DNS dedimiz şey sizin servis sağlayıcınız, kısaca operatörünüzdür. Siz adres çubuğuna www.myspace.com yazdığınızda, bilgisayarınız o sitenin ismine değil, IP numarasına bakar. Bunu öğrenmek için de önce hosts dosyasına, sonra da bilgisayarınızın bağlı olduğu DNS’e sorar. Türkiye’de en çok TTNET kullanıldığı için örnek veriyorum, siz myspace.com’a bağlanmak istediğinizde myspace TTNET DNS’ine size bildirmesi için 92.123.65.120 numaralı kendi IP’sini verir. Ancak TTNET size o IP numarası yerine, “bu siteye erişim engellenmiştir” sayfasını içeren farklı bir IP adresi getirir. Siz de oturup ağlarsınız.

OpenDNS de TTNET gibi bir DNS sağlayıcı ve DNS’lerini ücretsiz kullandırıyor. OpenDNS kullandığınız takdirde bilgisayarınız istediğiniz adresi TTNET yerine OpenDNS’e sorar. Türk Mahkemeleri ABD’deki OpenDNS’in işine karışamadığı için de, istediğiniz site OpenDNS tarafından önünüze getirilir.)

Ağ bağlantılarınıza sağ tıklayarak özelliklerini açın. TCP/IP kurallarına girin. DNS sunucu adreslerini otomatik alıyorsa iptal ederek, “Aşağıdaki DNS sunucu adreslerini kullan” başlığını seçip Yeğlenen DNS Sunucusu olarak 208.67.222.222 Diğer DNS Sunucusu olarak 208.67.220.220 adreslerini girin. Kaydedip kapatın, ağ bağlantınıza yeniden sağ tıklayıp Onar deyin. Artık OpenDNS kullanıyorsunuz ve yasaklı sitelerin büyük çoğunluğuna sorunsuz erişebilirsiniz.

2. OpenDNS bazı sitelerde çalışmayabilir. Alternatif DNS numaraları olarak 68.105.28.79 ve 69.111.95.106 adreslerini elinizin altında tutun.

3. Hosts dosyanızı değiştirin. Bu dosya, sitelerin önceden belirlenmiş IP adreslerini kayıt altında tutan ve metin belgesi olarak açılabilen küçük bir dosyadır. Devlet, engellediği sitelerde alan adına engel koyduğu için bağlanamazsınız fakat o alan adının bağlı olduğu IP adresine direk komut gönderme şansınız varsa, önünüzde hiçbir engel kalmaz. Hosts dosyanıza kullanmak istediğiniz sitelerin alternatif IP numaralarını girmeniz, size bu şansı verecektir. (Alternatif IP numaralarının yer aldığı birçok hosts dosyasını Google’da kısa bir arama yaparak bulabilirsiniz.)

Hosts dosya adresleri:
Windows XP: C:\WINDOWS\system32\drivers\etc\hosts (Windows NT ve 2000′de WINDOWS klasörü yerine WINNT klasöründe bulunur.)

Linux: etc/hosts

Apple: System Folder/Preferences

4. Anti Sansür kullanın. Bu programın çalışırken spyware indirdiği de söyleniyor, çözümü çok basit. Programı kurduktan sonra Sistem Yapılandırma Programı’ndan çalışmasını iptal edin. Program çalışmasa bile kurulu olduğu sürece her siteye kolaylıkla erişebilmenizi sağlayacaktır. Çalışamadığı için spyware yükleyemiyor. (Başlat – Çalıştır ekranına msconfig yazın ve gelen ekranda Başlangıç sekmesine geçerek ANTISA~1 öğesini iptal edin. Kaydedip bilgisayarınızı yeniden başlattığınızda hem sansürden hem spywarelerden uzakta, keyifle internet kullanabilirsiniz.

5. Eğer kullandığınız bilgisayarın saydığım özelliklerine ulaşamıyorsanız, (bilgi işlem departmanı tarafından yasaklanmış olması, emanet bilgisayar kullanıyor olmanız gibi nedenler) tünel sitelerini kullanın. www.vtunnel.com veya www.ktunnel.com gibi siteler sizi istediğiniz adrese ulaştıracaklardır.

6. Proxy kullanın diyor ama proxy kötü niyetle de kullanılabileceği için onu burada açıklayarak kötü niyetle kullanmak isteyenlere yardımcı olmak istemiyorum.

Saydığımız beş adımdan herhangi birini kullanmak size sansürcü zihniyetten uzakta, mutlu ve özgür bir internet sağlar. Türkiye’de internet kullanıcılarının tamamına yakını bu seçenekleri bilir ve kullanır. Buna rağmen yazıyorum ki, belki henüz haberi olmayan da vardır. (davardır?:)

İnsanlığın en büyük buluşu olan internete erişebilmek bu kadar zor olmamalı. Sansürden etkilenmeden internete girebiliyor olsanız bile sansüre sessiz kalmayın. Sesinizin çıktığı her ortamda sansürün saçmalığını anlatın, bana dokunmayan yılan bin yaşasın demeyin. (Üzerime düşeni elimden geldiğince yapıyor ve Türkiye’den daha çok vakit gerçirdiğim ülkede Türkiye’nin sansürlerinden etkilenmediğim halde sesimi çıkarmaya çalışıyorum, Türkiye’de yaşayanlara benden fazla görev düşüyor!)

İnternetle başlayan sansür ve kişilik haklarının engellenme çalışmaları, sessiz kaldığınız takdirde artacak, yarın internetin dışına da taşacak.

Eğer özgürlük önemliyse sizin için, susmayın.

Sansüre Sansür

Delinin Kuyusu’nda sansür hakkında yazılanlar

Engelli sitelerin listesi

Küçük çocuk belli ki ilk defa geliyordu Cuma namazına. İlk defa bu kadar kalabalığın içinde kulaktan dolma bilgilerini uygulayıp ruhunu rahatlatacak, daha sonra umarsızca devam edecekti sokakta ki haytalıklarına.

Hoca hutbeye çıktığında çocuğun hareketleri, görenleri klasik tabirle “hayrete düşürdü”.

Çünkü çocuk cami de televizyondan gördüğü kadarıyla, “istavroz” çıkarıyordu!

Yer: Bir eczane kapısının önü…

İlaçlarını poşete doldurup eczanenin kapısından dışarıya adım atan adam, karşısında 11-12 yaşlarında dilenci bir çocuk görür. Çocuk “Abi n’olur bi simit parası” şeklinde klasik dilenci nameleri dizmeye başlayınca, adam hiç uzatmaz “Peki ama sana bir soru soracağım, bilirsen para veririm” der. Maksadı çocuğa parayı kendi hakkıyla aldığını göstermek, küçük yüreğine elinden geldiğinde su serpmektir. Bu yüzden üç yaşındaki yeğenimin bile bilebileceği bir soru yöneltir çocuğa, “Söyle bakalım, seni kim yarattı?”

Çocuk düşünür düşünür lakin cevabı bir türlü bulamaz! Adam şaşkınlık içindedir. Ama yine de çocuğa ikinci bir şans vermeye niyetlidir. Başka bir soru yöneltir eczanenin önünde ayaküstü.

“Peki Peygamberin kim?”

Bu ikinci soru aslında ilk soruya verilemeyen cevabı teyit ettirmek maksatlıydı. Acaba çocuğun şaşırtmaca(!) sorudan dolayı kafası mı karışmıştı, yoksa gerçekten kafası boş muydu?

Adam bunları düşünürken çocuktan cevap geldi;

“Eee…Kemal…Şeyy..Mmm…Mustafa Kemal!”

Adam bu cevap karşısında hayrete değil, dehşete düşer!

Yer: Anadolu’da bir köy.

Diyanette görevli profesör, Anadolu turnesinde bir köydedir. Köyde evlenen bir çift vardır. Israrla nikahlarını hocanın kıymasını ister, evlerine davet ederler. Hoca nikahı kıymadan önce hep beraber iman tazelemek için gençten “Kelime-i Şehadet” getirmesini ister. Damat müsade isteyip evden ayrılır, hoca şaşkındır. Damat bir süre sonra geri gelir;

“Hocam vallahi aradım taradım bulamadım o dediğinizden!”

Şimdi bu hikayeleri ele alalım. Birincisinde çocuk, küçük aklıyla ibadet etmek için camiye gidiyor. Ama ailesinden din adına hiçbir bilgi almamış. Nereden almış? Televizyonlardan. Nasıl? Amerikan dizilerindeki Hıristiyanlık propagandalarından etkilenmiş. Dini vazife olarak, onların ayinlerini kazımış körpe beynine…

İkinci hikâyede ise çocuk yine ailesinden bir şey almamış. Anlaşılan o ki, bu çocuk medyadan da bir şey almamış. Belli ki evlerinde televizyon dahi yok. Bu çocuk sınıflarındaki kara tahtanın üzerinde asılı olan Atatürk resminden ve ona ilkokul birinci sınıftan beri anlatılanlardan yola çıkarak aklınca mantık(!) kurmuş ve bu sonuca varmış.

Nereye gidiyor bu çocuklar? Hadi aileleri boş diyelim. Peki ya okullardaki din dersleri? Din dersleri boş mu geçiyor? Çocuklarımız namaz kılmasın, bale yapsın mantığının Müslüman evlatlarını nereye sürüklediğini görebiliyor musunuz?

Göremiyorsanız üçüncü hikayeye bakınız. Bu çocukların gelecekteki hallerinden başkası değildir bu “şaşkın damat”. Gusül abdesti almayı bilmeyen bayan doktor, ve daire-i İslam’a girmesini ve orada kalmasını sağlayan Kelime-i Şehadet’in nasıl birşey olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan bilgisayar mühendisleri de gördüm. Yani bunun gibi yaşanmış çok hikaye var belleğimde. Sadece trajikomik olduğu için bunları seçtim. Ve sormak için Nereye gidiyoruz diye.

Özetleyelim hemen.

CNN Turk’te Kürşat Başar’la programına konuk olan piyanist Süher Pekinel, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın kızı Sümeyye’nin keman dersleri aldığını, şan derslerine devam ettiğini, şarkı söylediğini açıklamış.

Ölse kılımı kıpırdatmayacağım, belki de zil takıp oynayacağım Mehmet Ali Birand ise şaşkınlıktan küçük dilini yutmuş!

Sümeyye’nin keman dersi alması, şarkı söylemesi aklını başından almış Birand’ın. Götü başı sallanan dengesiz anchorman ellerini semaya açıp önünde kavuşturarak, oynar başını sağa sola sallayıp gözleriyle selektör yapıp “Ne diyorsun? Allah Allah ben hiç bilmiyordum. Gözümde birden bire değişiverdi kız. Yani bizim gözümüzdeki imajı hani muhafazakar, hiç şey yapmayan böyle işlerle uğraşmayan, hanım hanımcık falan. Bizde öyle bir izlenim var” dedi.

İşte adamların dünyaları bu kadar. Birand zihniyetindeki diğer insan evlatlarına göre; kapalı olan bir kız evinde oturmalı, çekirdek yiyerek kadın programlarını seyretmeli, ara sıra gidip geldiği arkadaşıyla buluşunca dedikodu yapmalı, komşuyu çekiştirmeli, temizliğe gitmeli, hizmetçilik yapmalı… Çünkü şarkı söylemek, müzik dinlemek, kitap okumak, tiyatroya gitmek, film izlemek, yabancı dil konuşmak, resim yapmak, sanatla ilgilenmek, yazmak, çizmek; açık, modern, çağ dışı odaklardan uzak, laik insanların yapacağı şeylerdir. Bunları kapalılar yapamaz!

Böyle şartlamışlar zihinlerini, kendileri dışında başka insanlar bunlarla uğraşınca panikliyorlar hemen. “Ben açığım, bu kapalı. Bu da kitap okuyor, ben de kitap okuyorum. O zaman ben kapalı mıyım!” diye düşünüp kafalarını yokluyorlar.

İşte size kendisine modern, çağdaş sıfatları yakıştırılan adamların halipür melali. Bu adamlar aydınsa, ben de at arabasıyım!

(Bu yazıda ahlaki değerlerinizle ters düşecek, “aaa çok ayıp,” dedirtecek materyaller bulunabilir, cici çocuklar ve hanım kızlar yazının devamını okumasınlar. Hürriyet okurları için sorun yok, alışkınlar böyle şeylere)

Bulvar Gazetesi’ni bilirsiniz. İkinci sınıf gazete kabul edilir, abazanlara hitap ettiği söylenir, inşaatta bira içen amelelerin en önemli kültürel aktivitesidir bu gazeteyi okumak.

Boxer Dergisi’ni de bilirsiniz. Gayet şık tasarlanır, sevgiliye alınması gereken pahalı hediyelerden bahsedilir, köşe yazarları falan vardır.

Bu iki medya ürününün arasında ne fark var?

Ben Bulvar denen gazeteyle askerde tanıştım. Biraz lüks bir kışlada yaptım askerliğimi, her “kısım” (departmanlara kısım derler askerde) farklı görevleri ifa ederdi. Kısımlar arasında da ciddi bir sosyo-ekonomik fark vardı. İstihkam kısmı çoğunluğu okuma yazma bilmeyen yiğidolardan oluşurdu mesela. Levazım kısmı zor bela da olsa birkaç satırı okuyabilen gençlerden meydana gelirken, yazıcı ve haberci tayfası İddaa kuponu dolduracak kadar geniş bir matematik ve spor kültürüne sahipti.

“Dinci” kabul edilen gazeteler ve Akşam Gazetesi giremezdi bizim kışlaya. Aydın Doğan ürünleri ve Takvim, Şok, Bulvar gibi tırıvırı gazeteler satılırdı içerde. Bulvar ile de istihkamcılar sayesinde tanıştım. Kışla içinde tirajı en yüksek gazete de, açık farkla Bulvar’dı.

Köyünden gelen harçlığı haftasonu Bentderesi’ndeki orospulara saklayabilmek için sigarayı bile başkasından otlanan istihkamcı yiğidolar, sadece Bulvar okurlardı.

BULVAR GAZETESİ NEDİR?

Bulvar Gazetesi, en ucuz gazete kağıdına 8-10 sayfa civarında basılan, sadece çıplak kadın fotoğrafları ve altına uydurulmuş kolpa metinlerden oluşan dandik ötesi bir gazetedir.

Bulvar okumak farklıdır, özel bir oturma pozisyonu gerektirir.

Sandalyede arkana iyice yaslanacaksın, pantolonun ağı mümkün olduğunca gevşek olacak ki çaktırmadan çadırı kurabilesin. Sonra da ağzının suyu aka aka, iki dudak arasında asgari 5 cm boşluk kalacak şekilde gazete okuyacaksın. Arada bir tepki vermek lazım, “ben bu karıyı nebiçim sikerim var yaaa!” diyeceksin, “bu turistlerin hepsi orospu zaten,” diyeceksin. Son derece içten ve histerik tepki vermek şart!

Bulvar okurlarının tek ortak noktası vardır, sadece Bulvar’daki yazıları okurlar. Başka bir gazetede resim altı yazısını okumak bile işkencedir onlara.

Peki Bulvar’ın içeriği nedir?

Bulvar, toplumun gözden kaçan sosyetesini anlatır. “Konfeksiyoncu Nalan, Avrupa’da manken oldu!” şeklinde bir manşet olur mesela. Götü göbeği bir yana kaymış tipsiz bir çıplak kadının 3-4 fotoğrafı olur altında. Oraya da haberin devamını yazarlar;

Sarıgazi’de konfeksiyon atölyesinde çalışan 19 yaşındaki Nalan S. (21) patronunun arkadaşıyla tanışınca hayallerine kavuştu. Tekstil fabrikatörü olan işadamı Hulusi Ortadirek tarafından keşfedilen güzel Nalan, Ortadirek tarafından Almanya’nın ünlü model ajansı Das Pussy’e tavsiye edildi. Nalan, ajans çekimlerinde vücudunun kusursuz güzelliğini cömert pozlarla sergileyerek Avrupalı meslekdaşlarına gözdağı verdi.

Erkeğim beni hak etmeli

Özel yaşamıyla ilgili sorulan sorulara içtenlikle yanıt veren konfeksiyoncu manken, “erkeğim beni hak etmeli,” diyor. “Vücuduma güveniyorum, saklayacak bir kusurum yok ki, neden don giyeyim?” diyen Nalan, film tekliflerine açık olduğunu, prensiplerine saygı gösterildiği sürece her dizide yer alabileceğini belirtti.

Şeklinde uzar gider. Altında internetteki amatör sitelerden toplanmış 3-5 çıplak kadın fotoğrafıyla haber tamamlanır. Zaten olay fotoğrafta biter, yamuk göğüslere ve “ip donun” kenarından görünenlere iç çekerek bakan yiğido, yazıyı okuyacak durumda değildir.

Gazeteyi çıkaranlar, bakarların (yazı okuyana okur denir, resme bakana bakar denir. Arapça’da öküze de bakar derler gerçi) “Ulan Almanya’daki model ajansı bu karının yamuk vücudunu ne yapsın, Das Pussy diye model ajansı mı olur, 19 yaşındaki kızın isminin yanına parantez içinde 21 diye farklı yaş yazılır mı, Bulvar’a bile götü göbeği açan bi’ karı hangi prensibe sahip olabilir, BDSM olabilir mi sevmediği, oyuncu olmadan dizide oynanır mı,” falan diye düşünmeyeceğini bilirler. Hedef kitlenin internette başarabileceği en önemli olayın Google’da “cıblak karı” yazıp aratmak olduğunu da bildiklerinden, internetten fotoğraf araklayıp Konfeksiyoncu Nalan diye basarak, içinde bulundukları yayıncılık anlayışından vazgeçmeye de niyetleri yoktur.

Bulvar’ı anladık. Peki Boxer nedir?

BOXER DERGİSİ

Boxer, lüks dergidir. Pahalı kağıtlara basılır, kurum kimliğine çok önem verilir. İçinde upuzun künyesi olur, 31 ehline hizmet veren dergi cemaati burada gururla isimlerini sergilerler. Kapağında mutlaka ünlü bir mankenin yarı çıplak fotoğrafı olur. Çıktığı günden beri içinde yer alan konular; kadınları orgazma ulaştırma yöntemleri, kız tavlama taktikleri, porno filmler hakkında bilgiler, otomobilerle ilgili yarım yamalak bilgiler, futbol hakkında yorumlar, cinsellik, sikiş sokuştur.

Haber olarak ünlü bir mankenin özel yaşamı kurcalanır. Bulvar’daki konfeksiyoncu Nalan, burada Rodeo Drive garsonu Didem Erol olur. Açıkçası, Boxer Bulvar’dan dürüsttür. Çünkü konfeksiyoncu Nalan aslında ishotmyself.com’daki Shirley iken, Rodeo Drive’daki garson Didem Erol, burada manken Didem Erol’dur. En azından fotoğraflar gerçek yani… Haber içeriği yine aynıdır, prensiplerden, film fikirlerinden, cesur pozlardan bahsedilir, bol bol göğüs, kol, bacak, kalça kullanılır.

Diğer haberlerin hepsi çeşitli ajanslardan alınır, habercilik, gazetecilik falan filan beklenemez bunlardan. İnternet sitelerindeki yazıları aynen alırlar, ne telifine bakarlar ne yazarına. Fotoğraflar ve diğer doneler rahatlıkla kullanılır, kimseye hesap vermezler. Maksat, dergi zengin görünsün.

Ama hiç utanmadan dergicilik hakkında atıp tutarlar, ahkam keserler. Erkek dergisi çıkarmakla gurur duyanlar falan var bunların arasında.

BULVAR VE BOXER ARASINDAKİ FARKLAR

1. Bulvar gazete, Boxer dergidir.

2. Bulvar’ın sayfa sayısı az olur, Boxer daha kalındır.

3. Bulvar en adi gazete kağıdını kullanırken, Boxer en pahalı dergi kağıdını kullanır.

4. Bulvar manşetinde ishotmyself.com gibi sitelerin orospularını “Konfeksiyoncu Nalan” diye kullanırken, Boxer Paris Hilton gibi orospuların stüdyo fotoğraflarını kullanır.

5. Bulvar sayfalarını kaldırım orospularının çıplak fotoğraflarıyla doldururken, Boxer sayfalarını manken olma çabasındaki salak genç kızların fotoğraflarıyla doldurur.

6. Bulvar’a “telefonda sıcak saatler” vaat eden dandik firmalar reklam verirken, Boxer’a ünlü markalar reklam verir.

7. Bulvar’ı varoş abazanları okurken, Boxer’ı zengin abazanları okur.

Temelde hiçbir şey değişmez ama kurum kimliği o kadar canlı ve dergi o kadar renklidir ki, Bulvar okuyanları küçümseyen zengin piçleri, Boxer’ı gururla okurlar. Bulvar okuyanlara “ıyyy kro” diye bakan seksi ve salak kızlar, Boxer’a poz vermek için stüdyonun kapısında sıraya girerler.

Yani Bulvar ve Boxer temelde aynı yayın anlayışına sahiptir. Haliyle Bulvar ve Boxer okurları da temelde aynıdır.

Bulvar, Tan, Şok gibi gazeteler neyse, Boxer, Esquire, Maxim, Arena gibi dergiler de odur. Aralarında 7 fark bulana kadar göbeğim çatladı.

Bu dergi ve gazeteleri okuyan kesimin, porno sektöründe faaliyet gösteren şirketlere veya çalışanlara kötü gözle bakması söz konusu bile olmamalı. Porno sektörünün çalışanları bunlardan bin kat dürüst. En azından ne yaptıklarını biliyorlar, oldukları gibi davranıyorlar. Porno dergi olarak sınıflandırılmadan, erotizmin sınırlarını zorlayıp pornoya ulaşmaya çalışan firma, porno dergi olduğunu kabullenip işini dürüstçe yapan firma kadar dürüst olamaz.