Bildiğiniz gibi, YouTube Atatürk’e hakaret içeren videolar olduğu bahanesiyle engellenmişti. Fakat iş bilmemezlikten dolayı IP adresleri değil, sadece www.youtube.com alan adı engellendi. IP’ler serbest olduğundan, DNS değiştirerek rahat rahat girip çıkmaya devam ettik. Hatta Tayyip Erdoğan bile “ben giriyorum, siz de girin” diyerek devlet kademeleri arasındaki koordinasyon bozukluğunu tasdikledi.

Fakat yasakların hiç umursanmadığını fark eden devlet baba, geçtiğimiz günlerde YouTube IP’lerine de engel koydu. İşi bilmeyenler zorlanmaya başladılar, YouTube’a giremez oldular.

Aynı tarihlerde, YouTube’un sahibi olan Google, YouTube IP’lerini değiştirerek Google hizmetlerinden bazılarıyla paylaşımlı hale getirdi. Devletin engellediği IP’ler atıl durumda kaldı ve YouTube IP bazında açıldı, DNS kullananlar eski rahatlıklarıyla YouTube’a girip çıkmaya başladılar. Bunun üzerine devlet, bu IP’leri de engelledi.

Fırtına da burada koptu. Çünkü bu kez engellenen IP numaraları sadece YouTube tarafından değil, Google hizmetleri tarafından da kullanılıyordu. Google Docs, Google Analytics, Google Maps gibi birçok Google servisi Türkiye’den erişime kapandı, bu servisleri kullanan onbinlerce site ve milyonlarca internet kullanıcısı mağdur duruma düşürüldü.

Konuyla ilgilenen trenlerden ve internetten sorumlu bakan Binali Yıldırım, önce Google’ı suçlayarak şark kurnazlığı yaptıklarını, Türkiye’nin adını yasakçı ülkeye çıkarmak için Google’ın oyun oynadığını açıkladı. Tabi kimse inanmadı kendisine.

Daha sonra da ağzındaki baklayı çıkararak, Google önce vergisini ödesin gibisinden bir laf etti.

Devlet yetkilileri YouTube’u engellemeye çalışırken yanlışlıkla engelledikleri Google konusunda geri adım atacaklarına, bu kez tartışmayı vergi konusuna kaydırdılar. Gösterdikleri neden, Google’ın Türkiye’de para kazandığı halde Türkiye’ye vergi vermiyor olmasıydı.

Ne YouTube, ne DailyMotion, ne de Google… Bu sitelerin yasaklanmasının arkasındaki en büyük etkenin, internetin yerlileştirilmesi çalışmaları olduğunu düşünüyorum.

Nasıl mı?

Türkiye’de kanunların bir çoğu halkı değil, güçlü veya hükümet yandaşı şirketleri korumak için çıkarılır. Bu sadece AKP hükümetinin marifeti değil, önceki hükümetler döneminde de çeşitli şirketleri korumak için çıkarılan kanunlara sık sık şahit olduk. Otomotiv şirketlerinden porselen üreticilerine kadar birçok sektörde rakipler birbirleriyle devlet desteğini arkalarına almaya çalışarak mücadele ettiler. Gümrük vergileri, ithalat, ihracat ayarlamaları değiştirildi bu rekabetler yüzünden.

Türkiye’deki şirketler internetteki pazarı yeni görmeye başlıyorlar. Türkiye’de yıllardır internet kullanılıyor ve büyük projelerin hiçbiri güçlü sermayeler tarafından çıkarılmadı. Önce küçük girişimciler kurup büyüttüler sitelerini, sonra da onları gören büyük sermayeler ortaya dalarak küçük girişimcileri pastanın dışına itmeye çalıştılar. Ekşi Sözlük’ün başarısını gören Doğan Medya, futbol ve kadınlardan medet umarak sözlükler kurdu, başaramadı. Firma rehberlerinin kazandığı paraları görenler, bravo.com.tr gibi batacağı baştan belli projeler çıkardılar.

Büyük sermayeler internet pazarında kimi zaman başarılı olsalar da, bu işi sadece para olarak gördükleri için genellikle başarısız oldular.

Sadece büyük sermayeler değil, küçük ama hükümet yandaşı olan sermayeler de internet projeleri çıkarmaya başladılar. Ve burada, devlet desteği devreye girdi.

Diğer sektörlerden alışık olduğumuz bir karalama kampanyası, şu anda Google için yürütülüyor. Google’ın vergi vermediği, Türk sermayesinin dışarı aktığı söyleniyor, “tavuğu biz besliyoruz, başkasının kümesine yumurtluyor” gibisinden laflar ediliyor.

Bir yandan da, ara.com.tr adında bir sitenin tanıtım çalışmaları yapılıyor. Bir yandan bu sitenin yazılımcılarından biri olan Hasan Tezgel Google’a verip veriştirirken, diğer yandan başka çalışanları televizyonlarda yerli arama motorlarının yararlarını anlatıyorlar.

Maksat çok belli. Bir yandan Google’ı kötüle, halkın milliyetçilik duygularını gazla, bir yandan da kendi projenin devletin bölünmez bütünlüğünü ne kadar desteklediğini anlat.

Yerli arama motoru dedikleri sitede arama yaptığımda, adam gibi sonuç bile alamıyorum. Devletin işine gelmeyecek sonuçlar daha şimdiden sansürlenmişler. Hasan Tezgel’in yazısından da, ara.com.tr’nin Çinli arama motoru baidu.com tarzında bir site olduğu, sadece devlet yararına çalıştığı anlaşılıyor.

Yani özgürlük yok. Arama motoru devletle koordineli çalışacak, arananlar kayıt altına alınacak, devletin işine gelmeyen sonuçlar kullanıcılara gösterilmeyecek. Böylece dünyayla irtibatımız kopacak, devlet medya aracılığıyla bizi uyutmaya, yönetmeye devam edecek.

İstedikleri bu. Google tartışmaları biraz daha devam etsin, ara.com.tr’nin yakında gazetelerde de yer alacağından, yerli arama motorlarının yararlarından bahseden yazıların gazetelerde boy boy yer alacağından hiç şüpheniz olmasın.

Bilmeyenler inanacak, ulusalcılar, milliyetçiler, “kırmızı çizgi, bölünmez bütünlük, yüce Türk devleti” gibi anahtar kelimelere tapanlar gerçeklere yine gözlerini kapayacaklar, ara.com.tr’yi yere göğe sığdıramayacaklar.

“Vergi” dediğiniz anda gözleri açılır devletin. “Çok vergi vercem!” derseniz, en sıkı bürokratik önlemleri bile kısa sürede aşıp, işinizi kurarsınız. Hele ki rakibiniz vergi vermiyorsa, devlet sizin için her şeyi yapar. Bedava reklamdan karşılıksız krediye kadar tüm destekleri kaparsınız. Google’ı kötüleyip kendini ön plana çıkarmaya çalışan ara.com.tr, şu anda bu stratejiyi kullanıyor.

Bu iş sadece ara.com.tr ile bitmeyecek. İnternetten para kazanılabileceğini geç de olsa anlayanlar, agresif girişimlerle pastaya dahil oluyorlar. Eğer ara.com.tr Google & Ulaştırma Bakanlığı kavgasından yararlanırsa, aynı strateji diğer uluslar arası sitelere de uygulanacak.

Yarın Facebook, sonra Twitter kötülenmeye başlayacak, vergi vermedikleri iddia edilecek, Atatürk’e hakaret denecek, bölünmez bütünlük falan denecek, ardından da aynı işi yapmaya çalışan yerli bir site piyasaya sürülecek. Yani internet yerelleştirilecek. Bunun için gereken taban ve kamuoyu desteği, Türk toplumunun damarlarındaki milliyetçi kanda mevcut zaten.

Vergi konusuna değinecek olursak, devletin Google’dan vergi istemesi adil bir davranış olmuyor. İnternette Türkiye’ye de hizmet veren binlerce site var. Devletin sadece Google’ın peşine düşmesi, hem yerli arama motorunun önünü açmak, hem de Google’ın yüksek kazançlarından etkilenmek gibi geliyor bana.

Tutup da irili ufaklı binlerce siteden vergi istemesine imkân yok. Bugün basit bir internet kullanıcısı gerek ücretli üye olarak, gerek alışveriş yaparak para kazandırıyor yabancı sitelere. Türkiye’den kullanıcı kabul eden tüm siteleri vergiye bağlamaya kalkarsanız bu sitelerin hepsini kaybedersiniz.

Kendimden örnek vereyim. Uluslar arası çalışan, İngilizce ve İspanyolca yayın yapan, ücretli üyelikle üye kabul eden bir sitem var. Şirketi ABD’de kurduğum için vergilerimi de ABD’de ödüyorum. Türkçe yayın yapmıyor olsam da, siteye Türkiye’den üye olanlar da var.

Şimdi benim siteme Türkiye’den üye olanlar var diye Türkiye’de ofis açmak, vergi vermek zorunda mıyım? Aynı sitenin İspanya’dan, İtalya’dan, İngiltere’den, dünyanın dört bir yanından kullanıcıları var ve bu insanlar para vererek üye oluyor siteme. Türkiye’nin mantığında gidersek ben tüm bu ülkelerde ofis açmak ve hepsine ayrı ayrı vergi vermek zorunda kalırım. Her birinin vergi oranları ayrı, muhasebesi ayrı, ben nasıl gidip tüm bu ülkelerde şirket açayım da vergi ödeyeyim? Bu durumda para kazanabilmem için sitemin aylık üyelik bedeli 49 USD yerine 400 USD falan olmalı. Kim gelir de üye olur o zaman?

Türkiye beni “burada ofis aç, vergi öde, yoksa siteni engelleriz” diye tehdit ederse, Türkiye’den gelen kullanıcılara sitemi kapatırım. Türk IP’lerini blocklarım, Türk kredi kartlarını kabul etmem. Birçok site de benim yaptığımı yapar.

Yoksa Türkiye’nin istediği bu mu? Yabancı siteleri vergiyle tehdit et, vermezlerse erişimi engelle, onlar da siktiri çekip Türk piyasasından çekilsinler, ortalık Türkiye’den yayın yapan, vergisini veren, devlet tarafından daha kolay kontrol edilen yerli sitelere kalsın.

Dünyadan kop ama milliyetçilikle göz boya.

Google ve ara.com.tr kavgalarının ardından göreceğiz bu filmin devamını. YouTube engeli en çok Türkçe video sitelerine yaradı, Google engellenirse en büyük avantajı ara.com.tr yakalayacak. Bu durumda sonraki hamleleri de rahatlıkla tahmin edebiliriz.

İnternetin yerelleştirilmesi korkunç bir film olarak hayatımıza giriyor, bekleyelim ve devamını da görelim.

Ak Parti’li bakanımız haykırdı: engelle!
Bir yaz günü sansürledik interneti tümüyle.

Tren bakanından internet uzmanı olursa benden de şair olur.

F klavye, daktilo öğretmeni İhsan Sıtkı Yener tarafından bulunup 1955’te Bakanlıklararası Standardizasyon Komitesi tarafından Standart Türk Klavyesi olarak kabul edilmiş. F klavyeyi en çok gazeteciler ve muhasebeciler kullanıyor. Ama dağdan gelip bağdakini kovan dış mihrak Q klavye neredeyse tüm bilgisayar kullanıcılarını zaptetti, tüm tersanelerimize girdi. F klavye kullanıcıları olarak yıllarca bu durumun zorluğunu yaşadık. Nereye elimizi atsak emperyalistlerin bir marifeti olan Q klavye karşıladı bizi. 10 dakikada yazabileceğimiz yazıları bitirmek saatler sürdü. F klavyeye tam anlamıyla hakim olup on parmak yazmaya başlayınca rahatlayacağız diye düşündük ancak bu sefer karşımıza emperyalistlerin iç destekçileri çıktı. Akay Perker gibi “Değiştirme olm şu klavyeyi” diyerek Q klavyeye mecbur bıraktılar bizi. Yani kendi bilgisayarlarımız haricinde çok sıkıntılı zamanlar yaşadık sevgili okur.

Türkçeye en uygun klavye çeşidi olan F klavyede harflerin dizilişi o kadar yerli yerinde ki tuşlara kafanıza göre bastığınızda bile anlamlı kelimeler yazabiliyorsunuz. Ama Q klavyede durum böyle değil. Harfler saçma sapan yerlerde. Zaten ne zaman Q klavyede bir şeyler yazmaya kalksam kendimi piyanosunun üzerine eğilip tuşlarla kavga eden piyanist gibi hissediyorum. Çünkü yazacağınız kelimedeki harfler hep bir köşede toplanmış oluyor. Mesela popülizm yazacaksınız, klavyenin sağ tarafına yükleniyorsunuz. Esaret yazacaksınız, bütün harfler sol tarafta toplandığı için solcu oluyorsunuz bu sefer. Ama benim cânım F klavyemde öyle değil. Bir kelime için iki ele de birer harf düşüyor. Bi sağ elinizdeki parmaklarla basıyorsunuz, bi sol elinizdekilerle…

Şu anda on parmak Q klavye kullanan bir sürü insan var. Onlar artık iflah olmazlar. İçlerine kaçan şeytanın onların yakalarını bırakmayacak ve kanlarını emmeye devam edecek. Kurtuluşları imkansız…

Ama gelecek nesli Q klavyenin sömürüsünden kurtarabiliriz!

Ayrıca F klavyeyi öğrenmesi daha kolay. Misal, Q klavyeyi altı ayda öğrenebilen bir insan F klavyeyi 2 ayda söker. Hatta bir akşam oturup otuz sayfa yazı yazsa ertesi sabah kalktığında F klavyeyi yalamış, yutmuş olur. Çünkü kullandığımız kelimelere en yakın kombinasyon F klavyede olduğu için daha az çabayla net sonuç elde edebiliriz.

Bu arada F klavye dildeki yozlaşmanın ve emoculuk sektörünün önüne geçebilecek kapasitede. Yurtdışından ithal ettiğimiz emoculuk, bildiğiniz gibi garip garip şekillere bürünen duygusal ve isyankar gençleri bünyesinde barındıran bir akım. Her ne kadar ucube ve gudubet de olsalar kendi aralarında iletişimlerini sağlayan bir dil var. Konuşurken Türkçeye benzeyen ancak yazarken neye benzediğini bilemediğimiz bu dil, Türkiye’ye tabii ki muzun içindeki böcekle gelmedi. Q klavye ile geldi. Çünkü F klavye “SéniN HaFanıN oLduqu yHéRDé ßéN!m rüsqaRıM YéTéR Sén!N cıRqıNıq FaR oLmaYa caLı$TıqıN yéRDé ßéNiM $éqLim yéTéR.!!!” diye bir cümle yazabilmenize asla imkan vermez. Zira yıllardır F klavye kullanmama rağmen accent aigu, F klavyenin neresinde saklanmıştır, hangi tuşlara beraber basılırsa elde edilir bilmiyorum. Yok galiba. E hadi ona var diyelim, “¹º§uz olmªz” diye bir şeyi sittin sene yazamazsınız bizim klavyelerimizde.

Dolayısıyla F klavyede emo olmaya çalışan bir genç bütün çabalarının boşa çıktığını görüp vazgeçebilir. Zira bizim klavyemiz bu harfimsi karakterlere izin vermiyor (Belki vardır ama ben yıllardır bulamadım). Bundan ötürü F klavyenin yaygınlaşması emoculuğun önüne geçecek ve aşılması güç bir set olacaktır.

Ey anneler ve babalar çocuğunuzun normal bir insanoğlu gibi yetişmesini istiyorsanız onları F klavye ile yetiştirin!

Girdim baktım, gerçek bir habercilik başarısıydı. Elbette başkasından değil, her zamanki gibi Türkiye’nin en büyük gazetesi Hürriyet’ten. Bu gazetenin başarılı haberleri genelde herkesin bildiği sıfatsız mankenlerin seksi resimlerini bulmaktır ama bu seferki gerçek bir başarıydı. Hürriyet bile uygun başlık bulamamış ve “Bu kızlar bildiğinizden çok farklı” başlığıyla sunmuştu haberini.

Peki neydi haberin içeriği? Yaşları 16-17 civarındaki kız çocuklarının internetten derlenmiş fotoğrafları.

Sizce de bomba bir haber değil mi? Başka hangi gazete size bacak kadar çocukların çıplak resimlerini “bu kızlar çok farklı” diye sunabilir?

Hadi ama, çocuk pornosu demeyin, porno yok. Kızların göğüs uçlarını sansürlemişlerdi. Çıplak göğüslerinin uçları sansürlenen 17 yaşında bir kız çocuk pornosunun kurbanı sayılamaz ki.

Büyük hali için resmin üzerine tıklayın.

Biraz önce baktım ki, bir internet kullanıcısının uyarısı üzerine kaldırmışlar küçük kızların resimlerini. O kişi ve Fatih Çekirge arasındaki e-mail trafiğini buradan okuyabilirsiniz.

Fatih Çekirge’nin yazdığı e-mail, internet kullanıcılarının ne kadar aptal yerine konduğunu da gösteriyor. Yakaladığınız için sildik, biz yine çıplak fotoğraflar doldurmaya devam ederiz, reklam tıklamasından para kazanırız, siz yakalarsanız sileriz. Yakalamadığınız sürece otuzbire devam.

Peki, aptalız ve kabul ettik bu kabahatten büyük özrü. Bir gazetenin sitesindeki her türlü yayın gazetede de rahatlıkla yayımlanabilir. Gazetede bu kadar rahat olabiliyor mu Hürriyet? Okumadığım için bilmiyorum, belki de rahattır. Hürriyet benim evime en son evi boyamaya gelen boyacıyla gelmişti. O da yere yayıp zeytin ekmek yemişti üzerinde. Belki tuvalette başka şeyler de yapmıştır, bilemem.

Bu haber (!) gazetede yayınlansaydı kimse görmeden silebilecekler miydi? Nasıl duracaklardı arkasında? Ne diyeceklerdi o pek bir aydın takılan okurlarına? Yoksa Hürriyet okurlarının aydınlığı amatör porno ve otuzbir üzerine mi sadece?

Çıplak çocuk resimlerine yeterince bakıp hepsini bilgisayarıma kaydettikten ve Aydın Doğan’ın bize verdiği nimetleri düşünerek otuzbirimi çektikten sonra sitenin diğer sayfalarını dolaşmaya başladım.

Meğerse bu site yeni açılmış. Hürriyet Gazetesi’nin internet sitesini hazırlayanların elindeki arşiv o siteye sığmaz olunca, Hürriyet Max diye yeni bir site açmışlar. Sitenin tek işlevi, erotik resimler yayınlamak.

Ana sayfaya bakıyor ve haber başlıklarını atlamadan yazıyorum:

1. En muhteşem 50 – 50 kadının bikinili fotoğrafları.

2. Transfer borsası kızıştı – Futbolcu fotoğrafları.

3. Türkiye güzeli futbolcuları kızdıracak – Bir kızın fotoğrafları.

4. O artık Amerikalı – Acun Amerika’ya gelecekmiş, onun fotoğrafları.

5. Bu klip çok konuşulur – Zerrin Özer’in kombinezonlu fotoğrafları.

6. Justin’in son gözdesi – Justin Timberlake’in yattığı kızların bikinili fotoğrafları.

7. Fragmanı bile kırıp geçirecek – Hedef kitleye uygun Recep İvedik 3 fragmanı.

8. Tara Reid Playboy’a soyundu. – Playboy’dan fotoğraf araklamaca.

9. En seksi ağır siklet boksörü – Rus boksör Natalia Ragozina’nın bikinili fotoğrafları.

10. Dekoltenin kitabını yazdılar – Boşluk doldurmak için isimsiz çıplak fotoğraflar.

Bunlar manşetten verilenler.

Aşağı doğru ilerliyorum, yine aynı tarzda, sadece ve sadece kadın vücudu gösterebilmek için oluşturulmuş galeriler. Eğer bir paragraf yazı yazmaları gerekirse, onu da resimlerin altına serpiştirmişler ki bir 10 cümle okumak isteyen 10 sayfa gezsin, sayfa gösterimi artsın.

Yani Hürriyet Gazetesi abazanlıktan öylesine kudurmuş ki, çıplak resim yayınlayabilmek için ekip kurmuş, site açmış.

Bu site için çalışanların nasıl insanlar olduğunu merak ediyorum. Gerçekten, bir gün gidip tanışmak istiyorum. Çünkü siteyi gezince diğer eli meşgul olduğu için klavyeyi tek eliyle kullanan, sivilceli ve gözlüklü ergen çocuklar geliyor aklıma. “Oha karıya bak mutlaka siteme koymalıyım, Google reklamlarından orospuya gidecek kadar para kazanırım” diyen çocuklar.

Çünkü hiç ama hiç fark yok. Hürriyet Max’in sitesinde de Google AdSense var ve yayın ilkelerine uygun olarak, sadece “evli bayanlarla sohbet, ateşli arkadaşlar, ateşliyim seni bekliyorum” türünde sex partner sitesi reklamları çıkıyor.

Sitenin altından ne zaman MSN penceresi taklidinde bir banner çıkıp “Arzu size bir mesaj gönderdi” yazacak diye bekledim. Çıkmadı. Sanırım kodları yanlış yerleştirdikleri için çalışmıyor.

Sitede ne bir künye var, ne siteyle ilgilenen herhangi birinin adı. Ve eminim ki, görevi internetten çıplak kadın resimleri bulup bu siteye koymak olan adamlara meslek sorsak gazeteci olduklarını söylerler. Bu mudur lan gazetecilik dediğiniz? Bu mu sizin adamlığınız?

İsmini bile bilmediği kızın çıplak fotoğrafını “karıdaki göte bak, bulamazsın başka yerde” dercesine sitesinde yayınlayanın bırak gazeteciliğini, adamlığından, insanlığından şüphe ederim ben.

Yayın ahlakınıza tüküreyim sizin.

(Buraya yazıp görsel olarak da onların logosunu kullandığım için sevinmişlerdir şimdi. Ne de olsa reklamın iyisi kötüsü olmaz.)

Ebeveynlere uyarı: Çocuklarınızın internete koyduğu fotoğraflara dikkat edin. Yoksa çocuğunuz bazı sapıkların gözüne güzel görünebilir, Hürriyet Gazetesi de o fotoğrafları para kazanmak için kullanabilir. Bunlar bir ara şöyle bir söz vermişlerdi ama sözlerini tutmadılar, dikkatli olun.

Pit Cafe’de otomotiv sektörü, Formula 1 başta olmak üzere motor sporları, transferler, sponsorluk ilişkileri hakkındaki düşüncelerimi yazıya dökmeyi düşünüyorum.

Pit Cafe’yi www.pitcafe.com adresinde ziyaret edebilirsiniz, bekleriz efendim :)

Ayrıca Yüce Türk Adaleti’ne güveniyor, Adnan Oktar, Atatürkçü Düşünce Derneği gibi aydın kişi ve kuruluşlara yardımcı olmamız gerektiğini düşünüyorum.

İşbu nedenlerle, Türkiye’den erişimi acilen yasaklanması gereken sitelerin bir kısmını aşağıya yazıyor, gereğinin yapılmasını kendilerine arz ediyorum.

1. strawberrynet.com

E-ticaret sitesi. Hong Kong merkezli bu site, bütün dünyaya bazen %60’lara varan indirimlerle kozmetik ürünleri satıyor. Şahsen hem ABD hem Türkiye’de sık sık kullandığım bu sitenin sattığı ürünler sahte veya taklit değil, %100 orijinal! Ucuz olmasının nedeniyse, fazla vergi ödemiyor olmaları. Bu siteden alışveriş yapan Türk vatandaşları yüzünden, Türkiye’deki kozmetik firmaları zarar ediyorlar. Tez elden yasaklanmalı!

2. bestbuy.com

ABD’nin önemli mağaza zincirlerinden birinin sitesi olan bestbuy.com, özellikle bilgisayar, cep telefonu gibi elektronik ürünlerde Türkiye ile %50’lere varan fiyat farkları sunuyor. ABD’de tanıdığı olan tüm Türk vatandaşları buradan sipariş ettikleri ürünleri hediye faturasıyla, hiç vergi ödemeden Türkiye’ye sokabiliyorlar. Vergiler yerine ulaşmıyor, elektronikçiler zarar ediyor. Türk ekonomisinin kurtuluşu için acilen yasaklanması gerekir.

3. Skype

Bu sadece bir web sitesi değil, ancak acilen yasaklanması gereken en önemli hizmet. Skype sadece bilgisayarda değil, iPhone ve Blackberry gibi 3. parti yazılım yüklenebilen tüm cep telefonlarında kullanılabiliyor. Skype kullanarak Türkiye ile dakikasına 0.039 USD ödeyerek görüşebiliyorum. Türkiye’den ise ABD’yi dakikasına 0.042 TL, cep telefonlarını 0.318 TL ödeyerek arayabiliyorum. Ödenen fiyatlara tüm vergiler dahil olduğundan, ay sonunda faturama ÖİV, KDV gibi ekstra abukluklar yüklenmiyor.

Bu programı internet üzerinden, bilgisayardan bilgisayarı aramak amacıyla kullanmak ise tamamen ücretsiz. Cep telefonuma programı kuruyorum, internet olan her yerde -ki artık İstanbul’da bile birçok yerde kablosuz internet hizmeti mevcut- hiç para ödemeden diğer arkadaşlarımı arayabiliyorum.

ABD’de AT&T, İngiltere’de Vodafone, bu programın cep telefonlarına yüklenmemesi için çeşitli girişimlerde bulunsalar da başarılı olamadılar. Çünkü buralarda adalet sistemi hakkıyla çalışmıyor. Ben Yüce Türk Adaleti’ne güveniyor ve AT&T’nin burada başaramadığını Turkcell’in orada başaracağına inanıyorum.

Eğer bugünden önlem alınmazsa, iPhone ve Blackberry gibi telefonlar kullanan her Türk vatandaşı, Turkcell, Vodafone, Avea gibi şirketlere veda edecek. Skype sitesinde satılan telefonları evinde, ofisinde kullanan herkes, Türk Telekom gibi mübarek bir kuruluşa para vermekten vazgeçecek. Durdurun bu adamları!

4. Google

En tehlikeli arama motoru. Bu siteden yapılan aramalarla Atatürk’e hakaret eden sitelerden tutun, MÜ-YAP ve MESAM’ın kutsal kanatları altına sığınmış büyük sanatçılarımızın el emeği göz nuru mp3’lerine kadar her şey bulunabiliyor.

Google’ın yediği haltlar sadece aramalarla da bitmiyor. Google News ile madde 12’de değineceğimiz suçları işliyor. Google Pages madde 10’daki suçları işliyor. Google Groups herkesin bir ileti grubu oluşturarak istediği her şeyi yazıp çizmesine, tartışmasına olanak sağlıyor. Google Talk ile Skype gibi bedava konuşma imkânı veriyor, Türk Telekom’un ekmeğine engel oluyor.

Google hiç utanmadan oyuncaklarla süslediği, elemanların işe şortla gittiği ofisinin fotoğraflarını internette yayınlayıp, üniformalar giydirerek yetiştirdiğimiz halkımızı disiplinsiz yaşamaya özendiriyor.

Ayrıca ismini tersten okuyunca ne çıktığına dikkat edin. Elgoog! Antik İspanyol kültüründe derin anlamlar taşıyan El-Goog, şeriat yanlısı bir kelime. “¿zınısım adnıkraf ninekilhet¿”

5. Delinin Kuyusu

Mütemadiyen saçmalıyorlar. Kimin tarafını tuttukları, renkleri belli değil. Yazarların kimisi Türkiye’den, kimi ABD’den, kimi İspanya’dan siteye girerek ahkâm kesiyor. Bazen Atatürkçü, bazen nurcu, bazen Kürt kılığına giriyorlar. Bir gün pornoyu övüyor, ertesi gün Topkapı sarayında laik konserler verilmesini eleştiriyorlar. Siteye giren gençleri yazdıklarıyla zehirlememeleri ve devletimizin istediği gibi tek tip vatandaşlar olmalarını sağlamak için engellenmesi şart!

6. FriendFeed

Herkesin önüne geleni yazdığı, cumhuriyetin bölünmez bütünlüğüyle, devrimlerle dalga geçen hainlerin cirit attığı çok tehlikeli bir site. Her kafadan bir ses çıkıyor. Özgürlüğün sınırlarının bu kadar geniş olması site üyelerinin sorumsuzca muhabbet ederek, birlik ve beraberliğe her zamankinden fazla ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde tehlikenin artmasına olanak veriyor.

7. Twitter

Üyelerin her dakika bir şeyler karalayarak dar alanda kısa paslaşmalar yaptığı acayip bir site. Mesaj yazarken en fazla 140 karakter kullanılabildiğinden, üyeler mesajlarını yazarken Türkçeye yeterli özeni göstermeyerek “dün akşm arklarla pınarın evde parti yaptk çk gzldi. Sni seviorm pınar resmlern tatlı çkmş bbgim” gibi cümleler kurup, dilimizin yozlaşmasına neden oluyorlar.

Bu site, dilimizi yok etmek için dış mihraklar tarafından kurulmuştur! İsminin twitter olması, kuşların twit twit diye ötmesinden gelir. Oysa kuş dediğin cik cik diye öter. Güzel Türkçemizin temeline yerleştirilen dış mihrak işi bir bomba olduğunu buradan anlayabilirsiniz.

Yan komşum Patricia Teyze’nin anlattığına göre, mavi kuşların nesli yüzyıllar önce tükenmiş ve logosunun mavi kuş olması Türkçenin de neslinin tüketileceği anlamına geliyormuş. TDK göreve!

8. millaj.com

Milla Jovovich’in resmi web sitesi. Baktığım zaman fena oluyorum.

9. Facebook

Bu kadarı da fazla! İlkokul arkadaşını bulup zina yapanı mı ararsın, sitede oluşturduğu gruplarda Fuck Turkey yazan düzenbazları mı! Fuck Turkey grubunu önce hindilere tecavüz edilen hayvanlı porno grubu sandım, sonra bir de baktım ki meğersem Türklere küfür ediyorlarmış.

Sitede kendini pazarlayan hayat kadınlarından tutun, yolladığı videolarda laiklikle dalga geçenlere kadar her çeşit haşarı genç mevcut. Türkiye’den 3.2 milyon, toplamda 300 milyondan fazla üyesi olan bu site tam bir nifak yuvası. Yasaklamakla kalmayıp, tüm üyelerini esir kamplarına yığmak gerekir.

10. avnawards.com

Porno sitelerin birçoğu yasaklı olmasına rağmen, pornografik görüntüler içermediği için hala engellenmemiş olan porno sitesi. Bu Amerikalılar çok pis adamlar. Porno filmler çektikten sonra hiç utanmadan Oscar gibi şatafatlı törenler düzenleyip en iyi çiftleşenlere ödül veriyorlar. AVN Awards (AVN Ödülleri) diye isimlendirdikleri bu törenler her yıl Ocak ayında Las Vegas’ta düzenleniyor.

Tüm dünyadan davetlilerin koşup geldiği ödül törenleri çıplaklık, pislik dolu. Üstelik bu sene en iyi kadın oyuncu ödülünü Sasha Grey’in alması gerekirken Jessica Drake aldı. Adil değil.

Hem bize ne kimin nasıl seviştiğinden! İnsanlarımız bu ödülleri gördükçe ödüllü sahnelerdeki gibi sevişmeye çalışıp sakatlanma tehlikesi geçiriyorlar. Büyük seks bilimci Haydar Dümen’in anlattıkları yeter bize, bu sitenin de acilen yasaklanması şart!

11. Blog servisleri

WordPress başta olmak üzere blogspot.com, blogcu.com gibi ücretsiz blog hizmeti veren tüm siteler acilen engellenmeli. Bu sitelerin beleş hizmetleri sayesinde iyice zıvanadan çıkan Türk Gençliği, milli eğitim ve medyanın yıllar süren emeklerinin boşa gitmesine neden oluyorlar.

Kimisi yediğini içtiğini anlatıyor, kimisi bilgisayar dersi veriyor, kimisi kalkıp devleti eleştiriyor. Yıllar boyunca onlara doğru diye öğretilen yanlışlar ücretsiz bloglar yüzünden her geçen gün daha fazla su yüzüne çıkıyor, gençler medyanın tekelinden kurtulmaya başlıyorlar, tehlike günden güne büyüyor.

12. Video siteleri

Video siteleri medya için tehlikeli. Büyük Türk medyası çeşitli video sitelerinden topladıkları yıllanmış görüntüleri haber yaparak izleyici toplamaya ve alnının teriyle para kazanmaya çalışırken, video sitelerinin herkese açık olması yüzünden potansiyel televizyon izleyicileri “ayıp lan internetten video toplayıp bize kakalamaya çalışıyorlar, mal bu herifler!” diyerek Türk medyasını küçük düşürüyorlar.

Türk medyasının küçük düşmemesi ve video sitelerini haber ajansı gibi kullandıklarını insanların anlamaması için video sitelerinin tümü yasaklanmalı! Eğer suç unsuru bulunamazsa suç ortamı oluşturma konusunda yardımcı olmaya hazırım. Her video sitesine Yunan nickiyle üye olur, Büyük Atatürk’le dalga geçen birkaç video ekleyip Atatürkçü Düşünce Derneği’ni ararım, onlar da hemen suç duyurusunda bulunarak sitenin kapatılmasını sağlarlar.

Böylece hem Türkçe müzik yapan sanatçılarımız, hem medyamız kurtulur. Müzik ve video peşindeki internet kullanıcıları Doğan Grubu’nun açtığı pikniktube.com ve Türk Telekom’un MÜ-YAP ile başlattığı TTNET Müzik gibi sitelere yönelirler, elin gavuru yerine Türk ekonomisi kazanır.

13. tumgazeteler.com

Sadece tumgazeteler.com değil, news.google.com ve yazarx.com gibi siteler de acilen engellenmeli. Bu siteler, günlük gazetelerin sitelerindeki bilgileri RSS+XML sistemiyle çekerek yayınlıyor ve ziyaretçilerin günlük gazetelerin sitelerine gitmelerine gerek kalmıyor. Bağımsız, özgür ve tarafsız Türk medyasının hak ettiği geliri elde etmesine engel oluyorlar. Ömrü vatana hizmet etmekle geçmiş Aydın Doğan gibi saygıdeğer şahıslara yanlışlıkla birazcık vergi kaçırdı diye ceza vermek yerine, onun ekmeğine engel olan bu siteler acilen durdurulmalı.

14. makat.org

“Mahkeme kararıyla erişimi engellenmiş sitelere makattan girme” mantığı güden ve tüm internet kullanıcılarına engelli sitelere girmeyi sağlayan bir programcık sunan bu siteye dur demek şart! Bu siteyle aynı paralelde yayın yapan vtunnel.com, ktunnel.com, antisansur.com gibi siteler de acilen yasaklanmalı.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar. Yeni hainleri yakaladıkça vakit geçirmeden bildireceğimi hatırlatır, Türkiye’nin Atatürk’ün gösterdiği yolda sapmadan ilerlemesi, demokrasi ve hukukun üstünlüğü, düşünce özgürlüğü için yılmadan çalışacağımı bilgilerinize arz ederim.

Bu internet kullanıcıları, bloggerlar falan acayip adamlar. Dünyaya açılmak, iletişimde özgürlük falan diye boş boş şeyler peşinde koşuyorlar. Oysa 20 yıl önce ne güzeldi, buğday satıp buzdolabı ithal eder, sobamızın yanında kıvrılan kedimizi izlerdik. İnternet yoktu, kavga gürültü yoktu. Milli eğitim sistemi ne anlatıyorsa, politikacılar mitinglerinde ne vaat ediyorsa, doğru oydu.

Dış dünyadan sadece “Alamancı” akrabalarımız, komşularımız gelince haber alırdık. Toblerone çikolata o zaman tatlıydı, Marlboro sigarasının o zaman vardı tadı. Az bulunurdu çünkü. Şimdi her yerde her şey var, bu da insanların gözünün açılmasına neden oluyor. Zaytgayst falan diyenler türedi, big bıradır diye birinden bahsediyorlar, böyle olmaz. Özgürlüğün fazlası zarar. Vatanın bölünmez bütünlüğünü korumak için gerekirse demokrasiyi birazcık çiğneyebilir, vatandaşı 20-30 yıl daha eve kapatabiliriz.

Mevzu bahis vatansa, gerisi teferruattır! Plan yapmayın plan! Behey dürzü! Vesaire.

“Müşteri sadece ekmek, sigara, gazete almak için buraya uğrar oldu, bir de akşamları kapının önünde bira muhabbeti yapmak için. Kapı komşum bile her şeyi marketlerden alıyor, elinde market poşetleriyle geçiyor buradan. O da haklı, ucuza alıyor marketten. Ben ucuz satamam ki, market şu domatesi tarladan alıyor, ben halden bile alamıyorum.”

“Ne yapacaksın peki?” diye sordum. Mesleği tedavülden kalkıyordu Bakkal İhsan’ın.

“Yıllarca bakkallık yaptım, başka iş gelmez elimden, memlekete giderim herhalde. Bu yaştan sonra emir altında çalışmak kolay olmaz bana, çoluk çocuk büyüdü hem, ekmek tutuyor elleri.”

Son konuşmamızdı bizim. Birkaç ay sonra Türkiye’ye yeniden uğradığımda CD dükkânı gördüm yerinde.

Bakkal İhsan’ın mesleği uzun ömürlüydü, açtığı dükkânda yıllarca para kazanmış, üç de çocuk büyütmüştü. Onun sattığı ekmeklerle büyüyen Emre’nin açtığı bilgisayar dükkânı o kadar uzun ömürlü olmadı.

Emre, liseyi bitirince heveslenmişti bilgisayar işine. 90’ların sonunda patlayan bilgisayar ve teknik servis işi, bilgisayardan anlayan her gencin heves ettiği bir meslek dalı oluvermişti.

İhsan Bakkal’ın dört dükkân üstüne bir “bilgisayarcı” açtı Emre. Mahallelinin, esnafın, hatta birkaç büyük şirketin de bilgisayar teknik servis işlerine koşar, network kurar, sadece Windows ile ilgilenmez, az çok Linux’tan da anlardı. Yeni çıkan oyunlar, yeni müzik albümlerinin mp3 versiyonları hep Emre’den sorulurdu.

Bilgisayardan da iyi anlardı kerata, beceremediği şey yoktu. Birçok bilgisayar dergisine abone olmuş, kitaplar almıştı kendine. İşinin olmadığı vakitlerde yaşıtları gibi boş boş gezmek yerine kendini geliştirmiş, çevredeki esnafın, şirketlerin en sevdiği “bilgisayarcı” haline gelmişti.

Yeterince para kazandıktan sonra yan dükkânı da kiralayıp güzel bir vitrin yaptı, bilgisayar satmaya başladı. “Toplama bilgisayar” satar, marka bilgisayarların zararından, upgrade sorunlarından bahsederek esnafı bilgilendirirdi.

Birkaç yıl sonra mahallenin dışındaki büyük iş merkezinin altına Vatan Bilgisayar bir şube açtı. Emre başlarda pek ilgilenmedi Vatan Bilgisayar’la ama bir süre sonra müşterileri kesilmeye başladı. Onu en seven esnaf arkadaşları bile “dostum haklısın ama Vatan’da senin sattığının yarı fiyatına satılıyor bu bilgisayar. Sana söz, bozulursa teknik servisine sen geleceksin,” demeye başladılar. Tüm marka bilgisayar firmaları garantili teknik servis vermeye başlayınca onun için de aramaz oldular Emre’yi.

Üstelik zaman içinde internet yaygınlaşmış, her evde kullanılır olmuştu. Artık kimse mp3 almak için, oyun yüklemesi için bilgisayar getirmiyordu Emre’ye. Para kazandığı güzel günler geride kalmış, ağzının tadını kaybetmiş, tek başına oturduğu küçük dükkânında bilgisayarda oyun oynar hale gelmişti Bilgisayarcı Emre.
Önce bilgisayar satmak için tuttuğu yan dükkânı bıraktı, ardından kendi dükkânını kapatarak bir firmada işe başladı.

Gülerek “internet bitirdi bizi be,” diyip anlatıyordu; “Ellerimle besledim bu puşt interneti, modem sattım herkese, sayemde bilgisayarı interneti tanıyınca beni unuttular,” diyordu. Bir yandan da büyük bilgisayar mağazalarına veryansın ediyordu, “küçük esnaftım abi ben, devlet korumalıydı bence!”

Devlet korumadı küçük esnafını, Bakkal İhsan’lar, Bilgisayarcı Emre’ler, Terzi Ali’ler dükkânları kapatmak zorunda kaldılar.

Steinbeck, Cennet’in Doğusu’nda terzilik yapan Dessie Hamilton’dan bahsederken “bütün neşesi kaçmıştı Dessie’nin, dükkânına her gün gelen arkadaşları bile ondan alışveriş yapmaz olmuşlardı. Hazır giyinmek ayıp sayılmıyordu artık, üstelik daha ucuz ve pratikti,” diye anlatır. Dessie de dükkânını kapatıp kardeşinin çiftliğine yerleşmek zorunda kalmıştı.

İnsanlar bazen devrin değiştiğine inanmıyorlar. Evrim sadece canlıların zaman içinde bulunduğu ortama ayak uydurmak için değişime uğraması değildir. Toplumlarda, meslek gruplarında sürekli bir yenilenme, güncellenme, değişim vardır. Zaten öyle olmasaydı hâlâ ateşin çevresinde oturup mızraklarımızı biliyor olurduk.

İnsanoğlu değiştikçe, geliştikçe yeni alanlar açıyor kendine. Yeni meslekler çıkarken eskileri yok ediyorlar. Bazı meslekler zirve noktasını yaşadıktan sonra az kazandırmaya başlıyor, bazıları da tarihten siliniyorlar.

Otomobiller nalbantları, fotoğraf çeken cep telefonları şipşak fotoğrafçıları, dijital fotoğraf makineleri film üreticilerini, marketler bakkalları, masaj salonları kaldırım orospularını, büyük mağazalar küçük esnafı bitirdi. Bu devinim devam edecek ve bugün gayet popüler olan ve iyi kazandıran birçok meslek 20 yıl sonra olmayacak. Bazen işsiz kalır insanlar, bazen ziyan olur tecrübeler, bazen boşa gider bazı ömürler. Ağlamak yok.

Anadolu’ya gittiğimizde veya Anadolu’yla ilgili televizyon programlarında denk geldiğimizde “vay be, neler varmış eskiden,” diyerek romantik gözlerle izlediğimiz süpürgeciler, nalbantlar, çömlekçiler, bakırcılar, kalaycılar artık yok. Mahallemizde dolaşıp elma şekeri, süt, yoğurt satanlar, bohçacı kadınlar işlerini bırakmak zorunda kaldılar.

Çünkü insanoğlu alternatifler buldu. Bu alternatifler hem daha kolay ulaşılabilir, hem de daha ucuz olunca eski mesleklere ihtiyaç kalmadı.

Kimisi uzun ömürlü, kimisi kısa bir moda şeklinde devam eden ve zaman içinde yok olan mesleklere, müzik yapımcılığı da eklenecek yakında. Karşı çıkanlar sadece aşağılanarak, dalga geçilerek hatırlanacaklar gelecekte.

Milli Eğitim size matbaaya karşı çıkanların “gâvur icadı!” diyerek karşı çıktığını öğretir. Avrupa’da matbaanın yayılmasına karşı çıkan papazlar da mı gâvur icadı dediler matbaaya? Asıl mesele yüzlerce yıllık kâtiplik mesleğinin yok olması, el yazmacıların işsiz kalmasıydı. Babadan kalma mesleğin yok olmasına gönülleri razı gelmedi, önce romantikleştiler, sonra isyan ettiler.

El yazmacıları yazarlardan daha çok kazanırlardı. Yazar kitaptan bir kez kazanır, yazmacılar yıllarca kazanırdı. Müzik dünyası farklı mı sizce?

Günümüzde dijital müziğe karşı yaygara yapan müzik yapımcıları da onların yolunu takip ediyorlar.

Demiryollarına karşı çıkanlar, matbaaya karşı çıkanlar gibi gerici kafalar nasıl aşağılanıyorsa bugün, dijital film ve müziğe karşı çıkanlar da aynı şekilde hatırlanacaklar.

Ancak müzik bitmeyecek. Kaliteli olan bir şey, ne kadar eski olursa olsun değerlidir. Kayıt cihazlarının bile olmadığı bir dönemde müzik yapan Pachelbel, Händel gibi sanatçıların eserlerini bugün nasıl dinleyebiliyorsak, günümüzde kaliteli müzik yapan sanatçıları da müzik yapımcıları olsa da olmasa da dinleyeceğiz gelecekte.

İnternet müziğe değil, yapımcıların verip medyanın kutsadığı sanatçı kimliğiyle ortalıkta dolaşan, gerçekte hiçbir değeri olmayanlara zarar verecek. Zaman kaliteli olanı koruyacak.

Diğerleri ağlamaya devam edecekler. Bakkal İhsan, Terzi Dessie veya Bilgisayarcı Emre gibi “devlet bizi korumalıydı,” diyecekler köylerine geri dönerken.

Müzik binlerce yıldır insanoğlunun hayatında. 100 yıl önce birileri müziğin kaydedilebileceğini keşfetti ve yepyeni bir meslek dalı doğdu. Önce taş plaklar çıktı, sonra kasetler, CD’ler derken müziği kaydedip satarak para kazanmak büyük bir endüstri haline geldi.

Satılan albümlerden en büyük parayı da sanatçılar yerine yapımcılar, dağıtıcılar, avukatlar, telif hakkı uzmanları, menajerler kazandılar. Müziğin gerçek sahibi olan besteciler ve o müziği insanların dinlemesini sağlayan şarkıcılar, aranjörler, ne kazandıysa onunla yetinmeye çalıştılar.

Bu dönem, sanat ve ticareti birbirine karıştırarak, müzikle ilgilenen herkesin sanatçı olarak anılmasına neden oldu. Sanat yıllarca aşağılandı, zanaat ile karıştırıldı, bir albümle piyasaya çıkıp tek şarkıyla ünlü olan şarkıcıların yanında, gerçek sanatçıların esamisi okunmadı.

Gençliğinde tablolarını yakarak ısınan Picasso, bir beste için aylarını veren Händel, kitaplarını akıl hastanesinde yazacak kadar düşen Marquis de Sade gibi adamlar “hmm, büyük sanatçı” olarak anılıp bir kalemde geçilirken, 100 yıl sonra kimsenin hatırlamayacağı Ajda Pekkan, Hande Yener, Lady GaGa, Britney Spears gibi şarkıcılar Malibu’da, Brentwood’da, Nişantaşı’nda en rahat hayatları sürdüler.

Händel’in menajeri, yapımcısı, pazarlamacısı, reklâmcısı yoktu. Sanat için müzik yaptı, hepimiz kullandık bu müziği. Hatta utanmadık, Mozart’ın bestelerinden kapı zili, Pachelbel’in eserlerinden kamyon kornası yaptık. Gerçek müziği yapan o büyük besteciler ağlayıp zırlamadılar, hakaret etmediler hiçbirimize.

Fakat Hande Yener gibilerinin birkaç şarkısı YouTube’da yayınlandı diye, Hande Yener’den önce MÜ-YAP ortama atlayarak sitenin kapanmasına yönelik dava açtı. Müziğin orada yayınlanması Hande’den çok ona zarar veriyordu çünkü. Ömrünün sonuna gelmiş bir meslek grubunun son temsilcilerinden biri olması, Bakkal İhsan’la aynı kaderi paylaşmaktan korkmasına sebep oluyordu.

Gazetelere çarşaf çarşaf haberler girmeye başladılar. “Korsan müzik yüzünden batıyoruz, sanatçılar albüm yapamaz hale geldi, bu gidişle müzik olmayacak!” dediler. Sanatçı diye savundukları, önce milyonlarca lira kazanıp ömrünün sonunda sefillik çeken, her fırsatta “devlet bize yardım etsin,” diye mızmızlanan ihtiyarların torunlarıydı.

Hande Yener albüm satışlarından gelecek parayla İstinye’de yeni bir ev alamayacağını anladı. Lady GaGa Santa Monica’nın kuzeyine çıkamayacağını, İbrahim Erkal yeni bir araba alamayacağını anladı.

Yapımcılar daha fazla kazanamayacaklarını, çok paraları olmadığı için televizyonlara çıkıp bilirkişi edalarıyla caka satamayacaklarını anladılar.

Ondan bu kavga. “İnternette müzik olmasın, aç kalırız” demekte haklılar. Yapım firmaları, dağıtıcılar aç kalacak, sanatçı adıyla ortalıkta dolaşan gereksizler temizlenecek, gerçek müzik ve gerçek sanatçı ise hiçbir zaman kaybolmayacak.

Çok sayıda arkadaşım var müzik ve sanat dünyasında çalışan, üzgünüm onlar için. Müzik, olması gerektiği gibi, sanat başlığında yer alacaksa, bir ressamın, bir heykeltıraşın standartlarında yaşayacak şarkıcılar da.

Müziğin kaydedilebildiğinin keşfi, müzisyenleri diğer sanatçılardan ayırarak zenginlik getirdi bir süreliğine. Ama artık o dönem bitti. Kim bilir, belki bir gün ressamlara da çok para kazandıracak bir meslek çıkabilir, bir süredir herkesin şarkıcılığa heveslenmiş olması gibi, o zaman da herkes ressamlığa heveslenir.

Kimse masal anlatmasın. Sanat naiftir. Bu kadar kaba bir toplumda bu kadar fazla sanatçı olmaz. Elimizi sallasak sanatçıya değen bir toplumda yaşıyoruz, bakalım gerçekten o kadar sanatçı ruhlu muyuz?

Günümüzde şarkıcıların bu kadar fazla olmasının sebebi insanoğlunun çok gelişip sanatın değerini yükseltmesi mi, yoksa müzik endüstrisinde iyi para olması mı?

Bir sanat dalı ne kadar çok para kazandırırsa o kadar popülerleşir, zanaata döner, bir o kadar da özelliğini yitirir. Çok para kazandırıyor diye ortalığı şarkı çöplüğüne çeviren şarkıcılar, üzerinden büyük kâr elde edebildiği için en dandik şarkıları bile çok büyük marifetmiş gibi pazarlayan yapımcılar, menajerler Bakkal İhsan’ın memleketine gidebilirler.

Şimdilik Facebook’da FarmVille oynayarak başlayın antrenman yapmaya, birkaç yıla kadar gidersiniz.

Bunu istemiyor musunuz?

O zaman kendinize yeni bir iş bulun.

Onu da mı istemiyorsunuz?

O zaman sevgili müzik insanları, şapkanızı önünüze koyup düşünün. Hızla gelişen dijital dünyaya düşman olmak yerine ayak uydurmaya bakın. Müzik demek albüm satmak değildir, onu sizden bir önceki jenerasyon buldu ve uzun yıllar kaymağını yediniz. Artık, mesleğinizin bittiğini kabul edin, yeni bir yöntem bulun.

Dijital dünyayla iyi geçinmeye bakın. Site yasaklatmak hiçbir işinize yaramaz, bunu öğrenin. Taksim’in ortasında cep telefonumu açsam, binlerce insanın telefonuna onlarca şarkıyı transfer ederim, cep telefonlarını da mı yasaklayacaksınız?

Bu teknolojiye düşman olmak yerine bu teknolojiden para kazanmayı öğrenemezseniz, birkaç yıl içinde Bakkal İhsan’la birlikte süt sağmaya başlayacaksınız, haberiniz olsun.

Haydi kalın sağlıcakla.

Not: Sevgili müzik dünyası, size bir tüyo vereyim. Orijinal albüm alırım ben. Ama herkesin albümünü değil. Tanımadığım sanatçıları keşfetme konusunda en büyük desteği de internetten alırım. İsmini ilk kez duyduğum bir şarkıcının albümüne müzik markette para verip almam, bunu kimse yapmaz.

Herhangi bir şarkısına internette denk geldiğim grubun/şarkıcının birkaç mp3′ünü indirip dinlerim, eğer beğenir ve dinlemeye karar verirsem bazen CD alırım, bazen iTunes’dan alırım. Çünkü beğendiğim müziği yapan kişinin para kazanmasını isterim. Şarkılarını beğenmediğim kişilerin albümlerini ne bedava, ne de para vererek dinlerim. (Yani beni Hande Yener mp3′ü indirdim diye suçlamayın, potansiyel müşteriniz değilim. O kadının albümünü internet olmasa da almayacaktım ki…)

İnternet, müziğin yayılması için en büyük etkendir. Eğer internet olmasaydı, kimse bu kadar fazla şarkıcıyı, müzik türünü tanıyamazdı. En büyük reklâmdır internet, korkmayın. Ama asıl korkunuz alternatif sanatçıları keşfeden internet kullanıcılarının sizin kakaladıklarınıza yüz vermemesiyse, o zaman yine Bakkal İhsan’a gitmek zorunda kalırsınız.

İnternette müziğin yasaklanması demek, benim ve benim gibi milyonlarca insanın farklı müziklere ulaşmasını ve beğenip satın almasını engeller. O zaman hiçbir şey satamazsınız. Korsanla gerçekten mücadele etmek istiyorsanız potansiyel müşterilerinizle dalaşarak değil, sokaktaki korsan müzik dükkânlarına dur diyerek başlayın. Engellediğiniz siteye her şekilde, her zaman girerim. Ama bir korsan müzik dükkânını kapattırdığınızda siz görmeden kimse girmez o dükkâna. Anlayın ulan artık, salak mısınız?

(Delikanlı gibi çıkıp “interneti savunan yok, o yüzden yasaklatıyoruz ama sokaktaki korsan müzik mafyasıyla dalaşmayı götümüz yemiyor,” derseniz dalga geçmeyeceğim, söz.)

Düt: Çok fazla Hande Yener demişim. Hande kızımız burada sadece bir örnektir, siz o ismi keyfinize göre değiştirip Kendi, Lady GaGa, Ajda Pekkan, İbrahim Erkal, Demet Akalın, hatta Metallica (oha!) falan koyabilirsiniz. Zevkler tartışılmaz.

“Sansüre Hayır!” çığlıkları sanal dünyanın dışına taşınamıyor. Ülkede olan biten her şeye mutlaka çeşitli yorumlar getiren geleneksel medya, sansürler hakkında sadece haber vermekle yetiniyor. Çoğu zaman haber de yapılmıyor.

Mahkemeler, siteleri incelemeden verdikleri infaz kararlarıyla devleti komik duruma düşürüyorlar. Koyduğu kural ve yasakların arkasında duramayan devlet, özellikle internet kullanıcıları arasında dalga geçilecek bir malzeme haline geliyor.

Yasaklar, sürekli internet kullananları değil, internetle kırk yılda bir işi olan insanları etkiliyor. Sürekli internet kullananlar girdikleri sitenin engelli olduğunun farkına bile varmıyorlar.

Bu saçmalıklara dur desek de, durmayacağını biliyoruz.

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın yasaklı sitelerden biri olan YouTube için söylediği “ben giriyorum, siz de girin!” ricası münasebetiyle, -biraz geç de olsa- bilgilerimizi sizinle paylaşmayı bir görev biliyoruz.

1. OpenDNS kullanın.

(DNS dedimiz şey sizin servis sağlayıcınız, kısaca operatörünüzdür. Siz adres çubuğuna www.myspace.com yazdığınızda, bilgisayarınız o sitenin ismine değil, IP numarasına bakar. Bunu öğrenmek için de önce hosts dosyasına, sonra da bilgisayarınızın bağlı olduğu DNS’e sorar. Türkiye’de en çok TTNET kullanıldığı için örnek veriyorum, siz myspace.com’a bağlanmak istediğinizde myspace TTNET DNS’ine size bildirmesi için 92.123.65.120 numaralı kendi IP’sini verir. Ancak TTNET size o IP numarası yerine, “bu siteye erişim engellenmiştir” sayfasını içeren farklı bir IP adresi getirir. Siz de oturup ağlarsınız.

OpenDNS de TTNET gibi bir DNS sağlayıcı ve DNS’lerini ücretsiz kullandırıyor. OpenDNS kullandığınız takdirde bilgisayarınız istediğiniz adresi TTNET yerine OpenDNS’e sorar. Türk Mahkemeleri ABD’deki OpenDNS’in işine karışamadığı için de, istediğiniz site OpenDNS tarafından önünüze getirilir.)

Ağ bağlantılarınıza sağ tıklayarak özelliklerini açın. TCP/IP kurallarına girin. DNS sunucu adreslerini otomatik alıyorsa iptal ederek, “Aşağıdaki DNS sunucu adreslerini kullan” başlığını seçip Yeğlenen DNS Sunucusu olarak 208.67.222.222 Diğer DNS Sunucusu olarak 208.67.220.220 adreslerini girin. Kaydedip kapatın, ağ bağlantınıza yeniden sağ tıklayıp Onar deyin. Artık OpenDNS kullanıyorsunuz ve yasaklı sitelerin büyük çoğunluğuna sorunsuz erişebilirsiniz.

2. OpenDNS bazı sitelerde çalışmayabilir. Alternatif DNS numaraları olarak 68.105.28.79 ve 69.111.95.106 adreslerini elinizin altında tutun.

3. Hosts dosyanızı değiştirin. Bu dosya, sitelerin önceden belirlenmiş IP adreslerini kayıt altında tutan ve metin belgesi olarak açılabilen küçük bir dosyadır. Devlet, engellediği sitelerde alan adına engel koyduğu için bağlanamazsınız fakat o alan adının bağlı olduğu IP adresine direk komut gönderme şansınız varsa, önünüzde hiçbir engel kalmaz. Hosts dosyanıza kullanmak istediğiniz sitelerin alternatif IP numaralarını girmeniz, size bu şansı verecektir. (Alternatif IP numaralarının yer aldığı birçok hosts dosyasını Google’da kısa bir arama yaparak bulabilirsiniz.)

Hosts dosya adresleri:
Windows XP: C:\WINDOWS\system32\drivers\etc\hosts (Windows NT ve 2000′de WINDOWS klasörü yerine WINNT klasöründe bulunur.)

Linux: etc/hosts

Apple: System Folder/Preferences

4. Anti Sansür kullanın. Bu programın çalışırken spyware indirdiği de söyleniyor, çözümü çok basit. Programı kurduktan sonra Sistem Yapılandırma Programı’ndan çalışmasını iptal edin. Program çalışmasa bile kurulu olduğu sürece her siteye kolaylıkla erişebilmenizi sağlayacaktır. Çalışamadığı için spyware yükleyemiyor. (Başlat – Çalıştır ekranına msconfig yazın ve gelen ekranda Başlangıç sekmesine geçerek ANTISA~1 öğesini iptal edin. Kaydedip bilgisayarınızı yeniden başlattığınızda hem sansürden hem spywarelerden uzakta, keyifle internet kullanabilirsiniz.

5. Eğer kullandığınız bilgisayarın saydığım özelliklerine ulaşamıyorsanız, (bilgi işlem departmanı tarafından yasaklanmış olması, emanet bilgisayar kullanıyor olmanız gibi nedenler) tünel sitelerini kullanın. www.vtunnel.com veya www.ktunnel.com gibi siteler sizi istediğiniz adrese ulaştıracaklardır.

6. Proxy kullanın diyor ama proxy kötü niyetle de kullanılabileceği için onu burada açıklayarak kötü niyetle kullanmak isteyenlere yardımcı olmak istemiyorum.

Saydığımız beş adımdan herhangi birini kullanmak size sansürcü zihniyetten uzakta, mutlu ve özgür bir internet sağlar. Türkiye’de internet kullanıcılarının tamamına yakını bu seçenekleri bilir ve kullanır. Buna rağmen yazıyorum ki, belki henüz haberi olmayan da vardır. (davardır?:)

İnsanlığın en büyük buluşu olan internete erişebilmek bu kadar zor olmamalı. Sansürden etkilenmeden internete girebiliyor olsanız bile sansüre sessiz kalmayın. Sesinizin çıktığı her ortamda sansürün saçmalığını anlatın, bana dokunmayan yılan bin yaşasın demeyin. (Üzerime düşeni elimden geldiğince yapıyor ve Türkiye’den daha çok vakit gerçirdiğim ülkede Türkiye’nin sansürlerinden etkilenmediğim halde sesimi çıkarmaya çalışıyorum, Türkiye’de yaşayanlara benden fazla görev düşüyor!)

İnternetle başlayan sansür ve kişilik haklarının engellenme çalışmaları, sessiz kaldığınız takdirde artacak, yarın internetin dışına da taşacak.

Eğer özgürlük önemliyse sizin için, susmayın.

Sansüre Sansür

Delinin Kuyusu’nda sansür hakkında yazılanlar

Engelli sitelerin listesi

Dedim ki, “bebik biz süper adamlarız, devlet babamız bilişim teknolojilerinde iyi yetişelim diye tüm siteleri yasaklayarak hepimizi proxy, DNS ustası yaptı, her zorluğu aşmayı öğrendik bu yasaklar sayesinde. Hem sen çok ahlaksız, pis bi’ karısın, filmlerin Türkiye’de satılırsa ahlakımız bozulur bizim.”

Ahlaksız deyince hüzünlendi tabi biraz, mavi gözleri bulutlandı, çatıldı kaşları; “Sizin oralarda hiç yok mu böyle şeyler?” diye soruverdi.

Doğruları kısaca anlatıp aydınlattım kendisini; “Biz kameralara oynamayız. Profesyonel olarak sevişen tek oyuncumuz Sibel Kekilli’dir, diğer sevişgenlerimiz üst kimlik olarak manken, şarkıcı gibi sıfatlar kullanır ve kamera önünde değil, lüks otellerde, gözlerden ırak sevişirler. Üstelik iyi de kazanırlar ha, senin bir filmden aldığın parayı bir gecelik seksle kazanan mankenler tanırım ben.” (Şahin K’dan bahsetmedim, dalga geçiyorlar.)

Şaşırdı bu, ne bilsin garip, henüz 22 yaşında, öğreneceği çok şey var daha.

Konu farklı aslında.

Porno sitelerin yasaklanmasını anlayışla karşılarım, çok müstesna bir toplum olduğumuz için Riley Steele, Ashlynn Brooke gibi pis kızların filmleri ahlakımızı bozabilir. Bir mantık var yani işin arkasında.

Fakat bir de diğer siteler var.

Yüce Türk adaleti, bizi muasır medeniyetler seviyesine ulaştırmak için canla başla çalışıp müzik üreten sanatçılarımızı daha iyi koruyabilmek için önemli bir karar aldı bu sabah.

MySpace ve Last.fm adlı iki adet kaka siteye erişim engellendi.

Bu MySpace denen siteyi oldum olası sevmemiştim zaten. Berbat temaları olan, neyin nerede olduğu anlaşılmayan, fotoğraf, video galerileri saçma sapan tasarlanmış bir siteydi. Ben önce göz zevkimiz bozulmasın diye engellediler sandım. Değilmiş, müzisyenlerimizi korumakmış amaç. Yeni teknolojilere direnen gerici, yobaz kuruluş veya diğer adıyla Bağlantılı Hak Sahibi Fonogram Yapımcıları Meslek Birliği, kısa adıyla MÜ-YAP olarak bilinen kurum demiş ki, “MySpace çok rerörerö!”

Aynı saatlerde yurdumun bir başka mahkemesinde, Last.fm adlı fitne fesat yuvası siteyi de engellemişler. MySpace’i sevmem ama Last.fm’i severim bak. Benimle aynı müziği, sanatçıları dinleyen insanlarla tanışabildiğim, merak ettiğim farklı müzik türleri hakkında bilgi edinebildiğim, sanatçılar, albümler hakkında destan gibi yazılar okuyup yazabildiğim mükemmel bir sitedir Last.fm.

Türkiye’de siteler neden engellenir, bunu tam olarak anlayabilmiş değilim henüz.

YouTube yasağı için “Atatürk’e hakaret var, sanal mihraklar bunlar, o yüzden engelledik pffhh!” deniyordu, sonradan ortaya çıktı ki meğerse YouTube’dan vergi alabilmekmiş maksat. YouTube da “hadi len ordan, senin engelini takan mı var ülkende, en çok ziyaretçi aldığım beşinci ülke Türkiye zaten,” deyince, o yasağın kalkmasına imkân kalmadı tabi. MÜ-YAP’ın engelletme çabalarının olduğu da söylendi, falan oldu filan oldu. Yani ortada hala adam gibi bir gerekçe mevcut değil.

Google Pages, Atatürkçü Düşünce Derneği’nin kafayı kuma gömme geleneği yüzünden engellendi. Milyonlarca insanın kullandığı sitede bir sivri çıkıp da “Atatürk gaymiş meğerseeem!” yazınca, pire için yorganın amına koydular.

Harun Yahya’nın maymundan gelmediğimize dair teorileri, başka engeller sayesinde çürütüldü. Maymundan gelmesek de hızla maymuna dönüştüğümüzü gördük. Ekşi, İTÜ gibi sözlükler engellendi, bir dünya yabancı bilimsel siteye giriş yasaklandı.

Efsane filmlere imza atmış olan sinemacılarımızı, büyük yönetmen Mahsun Kırmızıgül’ün emriyle korumaya aldılar, IMDB denen fesat yuvasına erişimin engellenmesine karar verildi. Ama Mahsun’un avukatı o kadar zekiydi ki, IMDB yerine IMBD yazarak boşta duran bir alan adını kapattırıverdi. (Şimdi listeden kontrol ettim de, www.imbd.com üzerindeki yasak hala devam ediyormuş, komik)

Tagged.com, Slide.com, WordPress, Dailymotion, Geocities gibi dünyanın en büyük, en popüler siteleri çeşitli bahanelerle engellendi. Kimisi yeniden açıldı, kimisi hala engelli.

Porno siteler çok ayıplı şeyler olduğu için hepsini yasakladılar zaten. Naughty America’nın yönetici yapımcısı Laura hiç sevmemiş bu işi, “streaming videolarımızın en önemli müşterileri olan Türkler sitemizi eskisi kadar ziyaret etmiyorlar artık,” diye mızmızlanıyordu geçenlerde. “Ahlaksız karı,” diye geçirdim içimden, “batıracaz ulan hepinizi, dur sen daha!”

Dışımdan öyle demedim tabi, “filmleriniz dandik kızım, benim tavsiye ettiğim oyuncuları hala almadığınız için girmiyorlar siteye” dedim, geyiğe vurdum.

Son güncellemesi 11.09.2009’da yapılan listeye göre, 3.711 siteye erişim engeli var Türkiye’de. İşin ironik yanı ise, engelli sitelere girmek için en yaygın ilaç olan vtunnel.com, ktunnel.com gibi siteler, proxy kuruluşları, DNS sağlayıcıları falan hep aktif, birinde bile engel yok.

Engelli web listesi, site keşfetmekte zorlanan yurdum otuzbircisinin sık kullanılanlar listesi haline geldi çoktan. Yasaklanan adresleri oradan öğrenip hepsini tek tek gezenler olduğuna adım gibi eminim.

Anlayamıyorum. Pire için yorgan yakan, aslını astarını bilmeden kesin karar vererek site engelleyen bir yargıya güvenemiyorum. İnternet sitelerine araştırıp incelemeden, peşin hükümle ceza kesen bir yargı sisteminin diğer konularda da aynı şekilde davranabileceğinden korkuyorum.

Atatürk’e hakaret edildi diye binlerce blog barındıran Google Pages engellenirken orada site yayınlayan diğer kullanıcılara haksızlık yapıldığını düşünen yok mu?

YouTube videoları yayınlayarak para kazanmaya çalışanlar var Türkiye’de, YouTube’a engel koyulduğunda o çocukların da ekmeğiyle oynandığını düşünen yok mu?

MySpace’i engelleyerek sanatçıların haklarını koruduğunu sanan bir kafa yapısı olabilir mi?

MySpace üzerindeki sanatçı hesaplarının neredeyse tamamı o sanatçıların kendisine ait zaten. Bir sanatçı kendi şarkısını internete yüklüyorsa, bu onun sorunudur, başka kim karışabilir?

Üstelik o sitede MÜ-YAP üyesi, korunmaya muhtaç şarkıcılardan çok, amatör şarkıcı ve gruplar kendilerini tanıtmaya çalışıyorlar, o siteye erişimin engellenmesi demek bu adamların emeğiyle/ekmeğiyle oynamak demektir.

Sevgili MÜ-YAP, korsan müzikle savaşıyorsan, kesinlikle kaybedeceğin bu savaşta hiç olmazsa adam gibi cepheler aç da biraz vakit kazan. MySpace, Last.fm gibi siteleri “korsana destek veriyor” diye suçlamak yobazlık, teknoloji düşmanlığı, rezillik, cahillik, ………………. (buraya istediğiniz sıfatları yerleştirin) demektir.

Sansürle, kişisel haklara saldırmakla, insanların ekmeğiyle oynamakla hiçbir yere varılamaz.

Engellediğinizi düşündüğünüz sitelere belki yargıçlarınız, hakim ve avukatlarınız giremiyor ama o sitelerin kullanıcıları hiçbir zorluk çekmeden, ellerini kollarını sallayarak giriyorlar, girmeye devam edecekler. Sizin yaptığınız 31 çekmekten ve komik duruma düşmekten, düşmanlarınızı ve size duyulan nefreti artırmaktan başka hiçbir işe yaramıyor, yaramayacak.

Ayrıca MÜ-YAP, sitenizi inceledim, çok tırt buldum. Türkiye internet erişiminde Avrupa 7.si diye bir haber, hemen altında da dünya müzik sektörünün ne kadar zarar ettiği hakkında bir başka haber. İkisini üst üste vermek, müzik dünyası hakkında bilgi edinmek için sizin sitenizden başka yere girmeyi bilmeyen beceriksiz şarkıcıları (becerikli şarkıcıları tenzih ederim) yönlendirmek, internete düşman olmaları konusunda gaz vermek gibi geldi. Objektif değil!

Biz ne kadar konuşsak, yazsak da, siz bu sitede ve yüzlerce sitede size söylenenleri anlamayacaksınız, inatla sansür peşinde koşmaya devam edeceksiniz, bunu bildiğim için daha fazla uzatmayayım.

MÜ-YAP tabelasını meren’in FriendFeed adresinden arakladım. Emeğe saygı +rep falan.

Diyalog diyemiyorum çünkü ben orada yokum. MSN’de yokum, bilgisayar başında değilim, evde değilim, hatta şehirde değilim.

Bilgisayar açık ve download peşinde, Akay da kimbilir nerde.

Eskiden, internette sohbet etmek için farklı kanallar kullanırdık. Bitnet ortamına girmeyeceğim şimdi ama çok fazla insan IRC, mIRC (halk dilindeki adı mırç) ile daldı internette sohbet olayına. Çet yaptılar, eğlendiler falan.

Biz de yaptık, #zurna ve #istanbul kanallarında OP olmak o zamanlar character sheetimizde karizma puanına +70 ekliyordu. Ya da biz öyle zannediyorduk. Nickimizin başında @ görmek, kendi başımızda altın taç görmek kadar önemliydi.

Sonra ICQ yaygınlaştı. Bir süre sonra da 6 haneli ICQ numaraları moda oldu. ICQ numaranız ne kadar eskiyse o kadar önemli bi’ şahsiyettiniz.

Yurdum genci ICQ numarası çalmaya çalışarak, IRC’de nuke atarak lamerlığa soyunmuştu.

Daha sonra da bildiğiniz gibi MSN çıktı. Zaten MSN Microsoft desteğiyle öyle bir moda oldu ki, MSN’e login olmadan e-maillerine bakmayı beceremeyen tuhaf internet insanları çıktı ortaya.

PRINCESS hanım da bunlardan biri işte.

IRC, ICQ derken MSN tüm AIM programlarının tahtını ele geçirdi. Ancak arada bazı farklar var.

IRC, sadece sohbet amacıyla girdiğimiz bir kanaldı. Programı yükler, müsait olduğumuz zamanlarda, çeşitli insanlarla sohbet etmek için IRC kanallarına girerdik.

ICQ, biraz daha değiştirdi durumu. Program bilgisayar başında olduğumuz sürece açık olurdu.

MSN ise hepten farklı. Kullanıldığı dönemin de etkisi var tabi. ICQ kullandığımız dönemlerde gerek bağlantılardan, gerek bilgisayarların teknik donanımlarından olsun, bilgisayar başında değilsek ICQ’yu kapatırdık.

Günümüzdeyse hem bilgisayarların teknik donanımı yüksek, hem bağlantılar hızlı. Biraz da bunun etkisiyle bilgisayarı ve MSN’i açık bırakıp birkaç günlüğüne bile evin/ofisin dışında olabiliyoruz.

Anlayışsızlık ve öküzlük de burada başlıyor.

MSN’i açık olan bir insan, birileri selam verse de muhabbet etsem diye dakika saymaz. İşini yapar.

Bir insanın cep telefonunun açık olması nasıl o kişinin muhabbete hazır ve nazır olduğunu göstermiyorsa, MSN’inin açık olması da muhabbet aradığını göstermez.

“MSN açık, neden cevap vermiyorsun!” diye mızmızlanmanın, fırça atmaya kalkmanın hiçbir manası yok.

Yıl olmuş 2009, MSN for Dummies kitabı yazacak değilim ama bazen gerçekten sinirlerim bozuluyor. Eğer karşı taraf mesajınıza yanıt vermiyorsa oturup bekleyin, işiniz çok acilse telefon edin.

Bir tanecik mesaj bile yazmış olsanız, karşıdaki kullanıcı o mesajı görecek ve işini bitirdiğinde size dönecektir. Zaten sizi yanıtlamaya niyeti yoksa, 20 kez de titreşim gönderseniz işe yaramaz. Hatta bu tacizleriniz yüzünden blocklandığınızla kalırsınız.

Ayrıca titreşim göndermek selam vermek değildir. Bana selam vermek için 3-4 tuşa basmaya üşenen bir insanla konuşacak neyim olabilir? Önce bi’ selam ver, laf olsun diye bile olsa bi’ hatır sor, titreşim göndermek nedir ya?

Bu insanların gerçek hayatta da aynı davrandığını düşünüyorum. Hani çok geveze insanlar vardır, susmasını bekleseniz de susmazlar, üstelik siz dinlemedikçe kolunuzu çekiştirerek, dürterek konuşmaya devam ederler. İşte o insanlar, MSN’deki wink ve titreşim tacizcileridir aynı zamanda.

Bunların bir de akıllı geçinenleri var. MSN’de mesaj yazarlar, titreşim atarlar, sonra susarlar. 10 dk sonra mesaj gelir: “Orda olduğunu biliyorum, Facebook’da Pınar’ın fotoğrafına yorum yazdın şimdi!!”

Çünkü arkadaş gerçekten bilgisayar başında olup olmadığınızı anlamak için hakkınızda bildiği bütün sanal hesaplarınızı kontrol etmiştir. XING, Facebook, Sözlük, Last.FM, FictionPress, deviantART… Bildiği hesapların hepsine bakar. Eğer ona yanıt vermediğiniz sırada başka bir sitede bir işlem yaptıysanız yandınız.

Sizi suçüstü yakalamış olmanın heyecanıyla titreşimler depreme döner, mesajlar havada uçuşur. “Benden kaçmaz, burdasın! Sözlükte entry girdin, hatta şu anda bilgisayarında Almora’dan Iron Nation çalıyor! Yanıt ver!!”

Bu adamların buralarda harcandığını düşünüyorum. Gidip MI5′da, FBI’da falan çalışmaları gerekir.

Kendisini dünyanın merkezinde zannettiği için, Akay’ın ona yanıt vermek yerine Facebook’da Pınar’ın fotoğrafına yorum yazması şaşırtıcı gelir. “Reklam çalışması için veya başka bir amaçla Facebook’a girmiş, denk gelince de Pınar’a yorum yazmış,” diye düşünecek kapasite yoktur. Yakalamış olmanın gururu yeter ona.

MSN’de yanıt vermediğim için gelen tepkilere toplu yanıt veriyorum şimdi.

1. MSN açık neden yanıt vermiyorsun?

El-cevap: Bilgisayarım açık olduğu sürece MSN de çoğunlukla açık olur. Evde, ofiste olmasam da bilgisayar açık durur genelde, download falan yapar. Eğer bana iletmek istediğin mesaj çok acilse telefonla ulaşabilirsin. MSN’de yüzbin mesaj yazıp imkânsızın peşinde koşacağına, cep telefonuma bir SMS göndermen bile yeterli olur.

2. Konuşmayacaksan MSN’i kapatsana?

Cevap: Öncelikle, bu benim MSN’im, kapatıp kapatmayacağıma bırak da ben karar vereyim. Sonralıkla, MSN listemde sadece senin gibi hayatının amacı geyik muhabbeti olan insanlar değil, iş amaçlı görüştüğüm insanlar var. 300 kişiden sadece biriyle konuşmam gerekirse bile, bu MSN’i açmam gerekir. Ve birisiyle iş konuşurken seninle Victoria’s Secret’ın son mankenini tartışamam.

3. MSN’de yanıt vermiyorsun ama diğer sitelerde görüyorum seni?

Yanıt: Sözlükte uzun bir entry giriyor olabilirim, XING’de bir iş görüşmesi yapıyor olabilirim, FictionPress’de uzun bir yazı yazıyor olabilirim, bunlar birer meşgaledir ve meşgul olduğumu gösterir. Çalışırken bilgisayarımda müzik de açık olabilir, sanane?

4. MSN’de neden sürekli meşgulsün? Çok işim var diye hava mı atıyorsun?

Answer: İş yoğunluğunun havası olur mu benim salak kardeşim? Keşke ben de senin gibi aylak olsam, çalışma zorunluluğum olmasa, MSN simgesi hep yağmur ormanları gibi yemyeşil olsa. Ama hayat öyle değil, çalışmak zorundayım. Ayrıca MSN’i meşgul tuttuğum sürece gönderdiğin wink ve titreşimleri almıyorum, hayat daha güzel oluyor.

5. MSN’de sana dosya veya link gönderdiğim zaman neden bu ne diye soruyorsun?

Respuesta: Bilmediğim dosyayı nereme sokayım afedersin? Önce söyle ne göndermek istediğini, ben de ona göre alayım. Göndermek istediğin dosya bende zaten olabilir, o adresi zaten biliyor olabilirim veya bilgisayarın senin haberin bile olmadan virüs gönderiyor olabilir. Piyasada MSN’den dağılan bunca virüs varken neden kabul edeyim ikimizin de bilmediği dosyayı?

Bu kadar.

Eğer sizin de bu tacizci, ama nadiren de olsa görüşmek zorunda olduğunuz arkadaşlarınız varsa tavsiyem, MSN’den özel ifadeleri, titreşim gönderip almayı, uyarı seslerini, oturum açtı mesajlarını iptal etmenizdir.