Bir sabah ansızın caddelerde yürüyen tanklara, yıldırım baskı yapan gazetelere hayır. Evvel zaman içinde; Guantanamo’yu aratmayacak işkencelere, pisi pisine öldürülen gençlere, idamlara hayır. Zulme, zorbalığa, Firavunluğa hayır. İçi boş ilericilik söylemlerine, dindarlara gerici denmesine hayır. Din, dil, ırk farkı gözetilmesine hayır. İnsanların inandıkları, düşündükleri, yazdıkları yüzünden cop, dipçik, dayak yemesine hayır. Bütün bu yapılanları görmezden gelip, sırf mevcut iktidarın karşısında olmak için “Hayır” diyen tiplere de hayır.

Bilirsiniz, bizde partiler yaptıkları ve yapacakları için değil, aile büyükleri de o partiyi tuttuğu için tutulur, ataerkil toplum yapımızı burada da gösteririz. Gerçek CHP’liler genellikle özel sektöre pek bulaşmamış memur kesiminden çıkarlar. Özel sektörü biraz kurcalayıp paranın tadını alınca AKP saflarında milletvekili olanlar da görülmüştür. Hatta sadece alışveriş merkezlerinde eczane açabilmek için AKP’den milletvekili olan komünist eczacılarımız da mevcuttur.

O nedenle CHP’de aktif rol alanlar reel ekonomiden pek anlamazlar. Teorik olarak elbette anlatırlar, atıp tutarlar ancak piyasada gerçekten iş yapan, iş kurup büyüten, sanayiciliğe, ihracata soyunan CHP’li pek bulunmaz. Partilerinin yeni başkanı da bu zihniyeti aynen savunan, her ev hanımına 100 TL dağıtmaktan bahseden, halktan biri olduğunu göstermek için delik ayakkabılarla dolaşan garip bir adamdır.

Ekonomiden anlamadığı için parayı bir türlü bulamayan bu zihniyet, zenginliğe ve refaha karşı bir tutum sergiler. Yeniliklere açık oldukları pek söylenemez. Zamanında “köprüye hayır!” yaygarasıyla alıştıkları muhalefet işinde, Çarşı grubundan daha azimli bir şekilde her şeye karşı çıkarlar. Bildikleri bir şey varsa, o da rejimin elden gitme ve İran olma tehlikesidir.

O nedenle lüks makam otomobillerine binen veya çeşitli yurtdışı gezilerine giden devlet görevlilerini hiç sevmezler. Ahmet Necdet Sezer’i severler çünkü kırmızı ışıkta durmuştur. Kırmızı ışıkta durmak, markette kuyruğa girmek gibi kendilerinin de yaptığı şeyleri yapan adamlara bayılırlar.

Şimdi de zihniyetlerini tam olarak yansıtan yeni bir başkan seçtiler kendilerine: Kemal Kılıçdaroğlu. Bu amca belgelerle konuşur, dürüsttür, hırsızlık yapmaz, yolsuzlukları açığa çıkarır. Sadece AKP’nin yolsuzluklarını bulmaya çalışır ama olsun, yolsuzluk yolsuzluktur. Yolsuzluk tespit ederek yolunu bulmak da bir başarı sayılmalıdır.

Delik ayakkabılarla gezip memur gibi giyinen ince bıyıklı Kemal Kılıçdaroğlu, CHP camiasını tam olarak temsil edebilir. Bu nedenle boş durmamışlar, Gandi lakabını takmışlar kendisine.

Burada duralım.

Fatih Çekirge’nin yazdığına göre, 2009 belediye başkanlığı seçimleri öncesi İstiklal Caddesi’nde yürürken esnaftan biri söylemiş bunu ilk kez. “Helâl süt emmiş adam, Gandhi gibi mübarek!” diye seslenmiş biri ve Fatih Çekirge de hemen Kılıçdaroğlu’nun Gandhi karakteri hakkında bir yazı yazmış. Geçtiğimiz günlerde başkanlığa adaylığını koymasıyla birlikte, Hürriyet’in de verdiği gazla bütün CHP taraftarları yapışıverdiler Gandhi lakabına.

Mahatma Gandhi, yaşamını ve politikalarını kimi zaman hayranlıkla, kimi zaman gülümseyerek incelediğim siyasi ve ruhani bir liderdi Hindistan için. Kılıçdaroğlu’nu Gandhi ile bağdaştırmalarının nedeni, fakir fukara dolanmaktan gurur duyması ve dürüstlük iddiası.

Ancak Gandhi dendiğinde ilk akla gelen dürüstlük değildir. Dünya malına sırtını dönmesine tamam desek de, Gandhi hümanizmi, pasif direnişi, pasifizmi temsil ediyor. Kılıçdaroğlu’nun kişisel politikalarının bu yönde olduğunu gösteren bir bulguya denk gelmedim henüz.

Gandhi’nin en büyük hatası, basit yaşama sevdasıydı. 1930′ların Hindistanı’nda bile giriştiği politik savaşı kaybetmesinin nedenlerinden biri olan basit yaşama sevdası, 2000′lerin kapitalist dünyasında hiç tutmaz. Elbette ekonomik özgürlükten en azından birey olarak ümidini kesmiş olanların gözünü boyayabilirsiniz ancak ülke çapında başarılı olmanıza imkân yoktur. Hele ki uluslar arası platformda delik ayakkabıyla gezen adamı kimse sallamaz.

Atatürk’ün her şeyine tapan Kemalistler bilirler ki, o dönem Türkiye’nin en şık giyinen adamı Atatürk’tür, hatta aç gezen Türkiye’ye rağmen milyonlarca dolarlık bir yat satın alarak ağırlamıştır yabancı misafirlerini. Hindistan gibi mistik imajlı bir ülkede Gandhi karakteri belki işe yarar ancak “Avrupa ile Asya arasındaki köprü” olan Türkiye’de aç adamı oynamak akıllıca bir iş değildir.

Eğer göz önünde bir liderseniz, önce imajınızı düzelteceksiniz.

Sonra da anlatacaksınız projelerinizi. Neyin yanlış gittiğini anlatmak önemli değil, onu Şen Kardeşler Kıraathanesi’nde her gün yapıyorlar. Neyi nasıl düzelteceğinizi anlatacaksınız. “Türkiye üreten ve ihraç eden bir ülke olacak,” demekle kalmayacak, hangi vergileri kaldıracağınızı, KOBİ’leri nasıl destekleyeceğinizi, ihracatı nasıl geliştireceğinizi anlatacaksınız.

AB ile ilişkiler nasıl olacak, komşu ülkelere nasıl davranacaksınız, sağlık sistemi ne olacak, banka sistemi ne olacak, askerin siyasetteki yeri hakkında ne düşünüyorsunuz, selefiniz gibi Ergenekon avukatı mısınız, ekibinizde kimler ne iş yapacak, bunları anlatacaksınız.

Grizu patlamalarının, tren kazalarının suçunu hükümete yüklemek yerine, kömür madenlerinin ne olacağını, hızlı tren projelerinin kazasız belasız nasıl işleyeceğini anlatacaksınız.

“Her şey süper olacak,” iddialarıyla hükümete talip olursanız, hak edeceğiniz oy Hayri Gülle’nin hak ettiği oy kadardır.

Ortada henüz fol yok, yumurta yok. Fakat Doğan medyasında yazıp çizilenlere bakınca, CHP’nin oy oranlarının %50′lere vurduğunu görüyorum. Açık oy gizli tasnif kolpalığını kaybedip 1965 seçimleriyle birlikte kendilerini vidaladıkları koltuktan kaldırıldıktan sonra kaç kez %50 oy almış CHP? Bu oranları görmeye görmeye sayı saymayı unutmuş adamlar.

Evet, fakir memur çocuğu imajı, fakir memur çocuklarının oylarını almakta işe yarayabilir de, ekonomiyi elinde tutan, alıp satan, uluslar arası ticaret yapan adamlara pek gelmez böylesi bir imaj. Gelmeyince de, sabah tıraşını olup Cumhuriyet okuyan, akşam rakısını içip etiketine çentik atan adamlardan başkası sallamaz Gandhi’liği.

Fakir adam gereksiz adamdır dostum Gandhi Kemal. Ülkeyi yönetmeye talip olan bir adamın tek özelliği dürüstlüğü ise, o adamın başarısı Ecevit kadar olur ve nur topu gibi ekonomik krizlerle başbaşa kalırız. Gelişen dünyayı kapalı pencereler ardından seyreden, fakirliğine rağmen laikliğiyle mutlu olan bir ülkede yaşamayı isteyebilecek zekâ seviyesinde adamların vereceği oylar, CHP’nin meclisten düşmesini engeller sadece.

Belki %30 ve kolisyon ihtimali? O da mümkün bak. Kaldı mı dohhuz diye hesap yaparsınız artık. Milliyetçi bir partiyle nasyonal sosyalist bir partinin koalisyonu da şu memleketin içine sıçar.

O değil de, Sarıgül’e yazık oldu be. Medya iyi gaz vermişti, iktidara geleceğine kendi bile inanmıştı adam. Kemal Kılıçdaroğlu yüzünden medya bir anda sırtını dönüverdi adama, bütün hayalleri suya düştü. Şimdi tıpış tıpış döner CHP’ye.

Son olarak, www.kilicdaroglu.com sitesinde çok önemli bilgiler var, mutlaka incelenmesi gereken bir site. Melih Gökçek yine yolsuzluk peşindeymiş, valla komik adam bu adam.

*Gundi: Askerde birçok Kürt arkadaşım vardı. Kemal ve Yakup sürekli Gundi diye hitap ederlerdi birbirlerine. Gundi sözcüğünün “köylü” anlamına geldiğini o zaman öğrenmiştim. Gandi Kemal lakabını duyunca, askerdeki Gundi Kemal geldi aklıma, efendi çocuktu, kimbilir nerelerdedir şimdi.

Normal zekâ seviyesinde bir insan utanacağı bir iş yaptığında susar, erdemli bir insan özür diler. Ancak politikacı olmak farklı özellikler de istediğinden, politikacıların özür dilemesi veya susması beklenemez.

Deniz Baykal ve Nesrin Baytok’un seks videosu olduğu iddia edilen düşük kaliteli bir video iki gündür internette dolaşıyor. Deniz Baykal ve Nesrin Baytok videonun gerçekliğini yalanlamazken, kraldan çok kralcı Baykal hayranları videonun montaj olduğunu iddia ediyorlar.

Videoyu ilk yayınlayan site, habervaktim.com. Sonradan o siteden silinmiş olsa bile, onlarca siteye çoktan kopyalandı görüntüler. Hatta videonun yayınlandığı sitelerden biri olan metacafe.com mahkeme kararıyla engellenerek sansürlü siteler zincirine eklendi.

İnternete bir kez düşen data ışık hızıyla yayılır ve ortadan kaldırılması imkânsızlaşır. Bu video da öyle oldu, onbinlerce bilgisayara çoktan kaydedildiğine eminim.

Baykal’dan çok Baykalcı olanlar, ateşli bir şekilde savunuyorlar Baykal’ı. Videonun sahte olduğundan, 40 yerinde yapıştırma tespit edildiğinden, Baykal’ın böyle bir şey yapmadığından dem vuruyorlar. Utanmasalar Baykal’ın erkeklik yetilerine kadar uzatacaklar konuyu.

Ancak Nesrin Baytok’u savunan yok. Eşinin yanında bir başka erkekle yatacak kadar hafif bir kadın olmadığını, videodaki kadının bir başkası olduğunu söyleyene denk gelmedim. Bu, Nesrin Baytok’un böyle bir olaya karışmasını CHP taraftarlarının normal karşıladıklarını değil, böylesi olaylarda kadınları umursamadıklarını gösteriyor aslında. Onlar için önemli olan namuslu bir kadına iftira atılması değil, tacını kaybetme tehlikesiyle karşılaşan kralları.

Vakit Gazetesi yediği bir halt nedeniyle kısa süre önce epey yüklü bir tazminat ödemiş. Videonun olaydan birkaç gün sonrasına denk gelmesi manidar. Fakat dünyanın en aptal adamı tarafından yönetilse de, bir gazetenin ceza yedikten birkaç gün sonra böylesine korkunç bir iftirayla ortalığı karıştırabileceği, bana pek inandırıcı gelmiyor.

Eğer video sahteyse, Vakit Gazetesi gelmiş geçmiş en iğrenç medya iftirasını atan gazete olarak tarihe geçecek. Okurlarının gözünde güvenilirliği ne durumdadır bilmem ama, en ağırından cezayı hak ettiği kesindir.

Gerçekse, ortada şaşıracak bir durum yok. Eşi salonda beklerken yatak odasında aynı anda iki erkekle birlikte olan kadınları da, ünlü olabilmek için tipsizliğin zirvesini zorlayan adamlarla yatan genç kızları da gördük. Herhangi bir kadının milletvekili olmak için parti başkanıyla yatabileceği düşüncesi şaşırtıcı değil.

Videonun bol bol kırpılmış ve sesi kısılmış olması, ham halinin Baykal açısından çok daha tehlikeli olduğunu düşündürüyor. Böylesi durumlarda şantajcı, suçlanan kişinin inkâr etmesini bekler. İnkâr gerçekleştikten sonra da, elindeki kanıtları kesinlikle yalanlanamayacak şekilde sürer piyasaya. Bu sayede hem suçlanan kişinin o işi yapabileceği, hem de kurtulmak için yalan söyleyebileceğini ispatlayarak, bir taşla iki kuş vurmuş olur.

Gerçek mi sahte mi olduğu birkaç güne kadar çıkar ortaya. Şimdilik sadece taraftar kavgalarını izliyoruz. Bir tarafta Baykalcılar, diğer tarafta Baykal düşmanları cepheleri hazırlamışlar, konu hakkında hiçbir bilgi sahibi olmadan birbirlerine saydırıyorlar. Ellerinden gelen tek şey “yapmaz” ve “yapar” sözcüklerinin çevresine cümleler kurarak haklı çıkmaya çalışmak.

Aslına bakarsanız, böylesi olaylarla zerre kadar ilgilenmiyor ve medyada yayınlanmasını saçma buluyorum. Herkesin özel yaşamında gerçekleştirdiği çeşitli fanteziler olabilir. İsteyen istediği kişiyle yatar kalkar, bu sadece o kişilerin ahlâk seviyesiyle ve hayal gücüyle ilgilidir. İş yerinde despot bir müdür olan adam, evde kendisini karısına kırbaçlatabilir, sessiz sakin bir hizmetçi kız yatakta üç kişinin iliğini kurutabilir. Bunu ofiste, parti binasında, gelip benim salonumda yapmadığı sürece “acaba bu kişi özel yaşamında nasıl fanteziler kovalar?” diye düşünüp, kurcalamam. O kişinin evine kamera koyup “aha bakın çok sevdiğiniz adam ne boklar yiyo aslında” diye yayınlayan adama da küfrederim. Çünkü alanın verenin razı olduğu bir seks alışverişinde, üçüncü şahıslara bok yemek düşer. Kadının kocası bile “benim karım öyle şey yapmaz,” demezken, “o videodaki senin anandır” diyerek başkan savunmak da işin komik tarafı tabi.

Ancak…

Özel yaşamında karıştırdığı fanteziler o kişinin iş yaşamını da etkiliyorsa, o zaman işler değişebilir. Bir kadının manken olmak için ajans başkanıyla yattığının duyulması, o ajanstaki bütün mankenleri töhmet altında bırakır. Başkanın mankenleri başarılarına veya yeteneklerine göre değil, kelimenin tam anlamıyla sikinin keyfine göre seçtiğini düşündürür. Bu iş mankenlikte de, herhangi şirkette de, partide de böyledir.

Baykal ve Baytok’a ait olduğu iddia edilen video, bu nedenle tehlikelidir. Bir parti başkanının, partiyi adil bir başkan gibi değil, keyfine düşkün bir kral gibi yönettiğini düşünmek, mide bulandırır.

Deniz Baykal’ı da Vakit gazetesini de zerre kadar sevmem, Nesrin Baytok’u hiç tanımam. İsmini bile bu olayla duydum. Buna rağmen, Baykal’ın bu videoyu yalanlamasını, aksini ispat etmesini isterdim. Zaten yalan dolandan geçilmeyen bir siyasi ortamda bir de makam karşılığı seks iddialarının dönmesinin iğrençliğini ifade edecek sözcük bulamıyorum.

Ancak Baykal videoyu inkâr etmek ve aksini ispatlamak yerine, 15 Nisan’da yapılmış suikast iddiasını gündeme taşıdı. Bugün 8 Mayıs, yani aradan tam 23 gün geçmiş. Suikast ihbarı yapılıyor, kimseden ses çıkmıyor, aradan 23 gün geçiyor, bir gazete seks videosundan bahsediyor ve Önder Sav diyor ki, “başkanımızı vuracaklardı!!!”

Çocuk evde yaramazlık yapıp bir vazoyu kırar, annesi gelip “niye kırdın vazoyu?” diye sorunca, “Ahmet beni geçen hafta dövmüştü yaaaa” diye ağlarsa o çocuğa hem salak denir, hem de vazo yüzünden affedilecek olsa bile anneyi salak yerine koymaya çalışması yüzünden iki tokat çakılır.

Sıçtın bari sıvama derler adama.

*Wag the dog: Köpeğin kuyruk sallaması yerine kuyruğun köpeği sallamasını anlatan, 3-5 zibidinin 70 milyonu sahte gündemlerle yıllarca oyalamasını en iyi şekilde açıkladığını düşündüğüm İngilizce bir terim.

Yaşımız ve tecrübemiz gereği yeterince düşünecek yeteneğimiz olmadığı için, “Akay, Altay senin için ‘ben onu döverim’ dedi” cümlesine inanır, o esnada “bence sen Akay’ı döversin” cümlesiyle gazını almış olan Altay’a dalardık. Kavga fazla büyüyüp abilerin büyüklerden fırça yeme tehlikesini doğuracak olursa, yine onların sakinleştirmesiyle barışırdık.

Bugün Milliyet’in haberini okuyunca o günler geldi aklıma. Milliyet’in aktardığına göre, DIA “İran ordusu TSK ile başa çıkamaz,” şeklinde bir rapor hazırlamış ve rapor İsrail’de yayınlanan Yedioth Ahronoth gazetesine sızmış. Milliyet de o gazeteden aldığı haberi allayıp pullayıp, gaz milliyetçilerin okur okumaz “döveriz İran’ı hocu!” diyeceği şekilde düzenleyerek sitesine yerleştirmiş.

DIA’in durup dururken İran’ın Türkiye’ye kafa tutamayacağını anlatan bir rapor hazırlayıp senatoya sunması bana epey saçma geldiğinden biraz araştırdım haberi. Rapor Yedioth Ahronoth’a sızmış falan değil, buradaki birçok haber sitesi gayet olağan bir şekilde bahsediyor konudan. Ancak hiçbiri “İran Türkiye’yi yenemez” şeklinde haber yapmamış. Raporun orijinalini Politicio’dan okuyabilirsiniz.

İşi gücü bırakıp okudum, adamların yaptığı tek iş olası bir saldırı için İran ordusunun profilini çıkarmak. Türkiye’nin adı sadece bir cümlede, örnekleme için geçiyor. “İran’ın askeri durumu çevresindeki Irak, Azerbaycan, Afganistan ve Arap ülkelerinden iyi, ancak İsrail ve Türkiye gibi ülkelerden özellikle hava gücü ve lojistik açısından düşük, o nedenle İran ABD veya müttefik ülkeler karşısında ümitsiz” deniyor.

İran ordusunun profilini anlatan 12 sayfalık bir rapordan, “DIA raporuna göre Türkiye İran’ı dövermiş!” şeklinde anlam çıkarmak için ya aptal ya da art niyetli olmak lazım.

Bu haberi yapanların arzuladığı şeyin, Türk halkını gaza getirip “İran’ı döveriz ki biz” düşüncesine sevkederek düşmanlığı alevlendirmek olduğunu düşünüyorum.

Bu numaraları daha önce yiyen Türkiye’nin bugün de yiyeceğine emin çünkü adamlar.

ABD’nin yakın gelecekte İran’a saldırma ihtimali yüksek ve böyle bir durumda Türkiye bir taraf tutmak zorunda. Uzun süredir pompalanan İran düşmanlığına medyanın ve askeriyenin “İran’ı döveriz” temalı açıklamaları da eklenince Türkiye’yi savaşta aktif olarak kullanmanın yolu hepten açılıyor. Türkiye böyle bir durumda zaten ABD tarafında olacak, her türlü lojistik desteği sağlayacak, kaçış yok bundan. Ancak Türk milleti her ne kadar gazla çalışan bir millet olsa da, bu işbirliğine karşı çıkacak olanlar da var. Eh, bu tip haberler o tepkileri mümkün olduğunca azaltacaktır.

Öyle bir dille yazmışlar ki haberi, iş medyaya kalsa ABD’yi beklemeden dalacaklar İran’a. 350 yıldır savaşmadığımız İran’la savaşa girmek için yanıp tutuşan, içten içe halka gaz veren medya, kraldan çok kralcı bile değil, bambaşka bir şey. Türkiye o gazla savaşa girişince, küçükken bizi gaza getiren abilerin yaptığı gibi sırıtarak oturup savaşı izleyecekler sanırım. Sonra da mahallenin büyük abisi ABD gelip yeter diyecek, herkes köşesine çekilecek.

Bravo.

İsviçre’deki minare krizinde olduğu gibi yine Müslümanlar ayağa kalkmış. Anca ayağa kalkma, yakınma, kınama zaten. Müslüman dünyası ne zaman objektif olmayı öğrenecek? Hani nerede kaldı idrak, tefekkür?

Bugünün dünyasını muhteşem özetlemişsin. Eline sağlık Merino. Kuran’ı da en tepeye yerleştirmesi takdire şayan. Hep derim zaten “Bunlar Kuran’ı bizden iyi biliyor” diye. Biz dinin edebiyatıyla uğraşırken; onlar, dünyaya hakim olmakla uğraşıyor. İncil edebiyatla doludur zaten. Paso hikaye. Tam bize göre. Merino da başucumuza koymuş. Kuran ise edebiyat yapmaz. Mesajını kesin bir dille aktarır. Bakmayın siz TV’de Kuran tartışanlara, okumaktan aciz milletimizi uyutma hareketi bunlar. Örneğin, Kuran Enfal 39’da diyor: “Fitne kalmayıp, yalnız Allah’ın dini kalana kadar onlarla savaşın.” İşte biz ilahi, şiir, mevlitle uğraşırken; onlar da bu ayeti hayata geçiriyor. E tabi Müslümanca değil, Yahudice ve Hıristiyanca.

Dünya siyasetini Adem’den beri din belirlediği gibi her zaman da din belirlemeye devam edecek. İsrail diye bir yer yoktu yeryüzünde, ilk önce az toprak satın almakla başladılar işe, şimdi ise Kudüs’e tamamıyla sahip olacaklar. Onlar bizim kadar ilerici değiller zaten, akılları hala kaç bin sene önceki kutsal topraklarda. Şeriatçı ve gerici düşünüyorlar. Çok yazık.

George Bush iğrenç bir adam diye bilinirdi. Adam kitabına göre davranıyor kardeşim. Niye bok atıyorsunuz adama. 2 şık vardır hep. Ya onlar yağmalayıp, demokrasi götürecek dünyaya. Ya da sen Adalet’i ulaştıracaksın dünyaya. Bu işin ortası olamaz. Örneğin, hayat bilgisi kitabındaki gerici monarşik Osmanlı, bir müddet 2. şıkkı başarıyla yaptı. Fatih’in ömrü yetseydi Roma’ya bile yardıracaktı. Ama kendisine ayrılan sürenin sonuna geldi, Hakkın rahmetine kavuştu. Zehirlendiği yönünde rivayetler de var. İlk şıkka örnek, kimsenin sevmediği (onun çok da umrundaydı) George Bush’u verebiliriz. Hani horoza sormuşlar: “Tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan çıkar?” diye. O da demiş: “Ben takar geçerim, gerisi beni ilgilendirmez.” Bush da aynı hikaye: “Ben işgal eder geçerim, millet ne derse desin.” Dünya Bush’a küsmüş, Bush’un haberi olmamış.

Herkes kendi rolünü oynuyor bu dünyada. Bush kötüyü oynuyor. Bush gider yerine Bob gelir. Bush’lar bitmeyecek. Ama biz Bush’un karşısına kimi çıkaracağız? İyiyi kim oynayacak? Bush’un karşısına çıkardığımız barış, hoşgörü, diyalog sözcükleri. Adamlar birlik olmuş, diyorlar: “Köpeğimiz olacaksınız.” Biz: “Abi önce çay içip iki diyalog etsek he?”. Eminim Bush bi’ tarafıyla gülüyodur bize.

İçimizdeki batı hayranı ilericiler yüzünden geri kaldık hep. Okulda namaz kılan öğrenciler, başörtülü kızlar devlet meselesi haline geldi. Bir arpa boyu yol alamadık. Yıllardır verilen iktidar kavgası; milletin inancının ilericilerin bi’ taraflarına batmasından kaynaklandı. Ulan sen inanmasan da ne karışıyorsun. Bırak takılsın istediği gibi herkes. Onlar muasır medeniyete örtüyle çıkmak istiyor belki. Kutsal MMS (Muasır Medeniyetler Seviyesi) şartnamesinde “Örtülü girilmez!” falan mı yazıyor? Rejim tehlikesiymiş. Ulan ne rejimi? Rejim dediğin ilerici ile gerici arasındaki sidik yarışı. Kazım Karabekir’in partisi kapatıldığından beri hep aynı taht kavgası. Şu sıra yaşananlar 28 Şubat’ın intikamını alma çabaları değil mi? O yıllarda Ordu’dan o kadar askeri aforoz ettiniz. O kadar insanı “İrticacı” diye damgaladınız. Şimdi de üst düzey emekli askerler intihar eder oldu. Etme-bulma dünyası işte.

Gâvurlar tepemize binme planları yaparken biz hala kendi içimizde birbirimizi parmaklamaya devam edelim. AR-GE, teknoloji, üretim bizim neyimize. Bizim kapı gibi Diyalog’umuz var. Asıl ayakkabı fırlatılması gereken Bush mu? Ayakkabıyı Bush’a fırlattıysak, kendimize koca bir postal fırlatmamız gerek. Hem de tam gafil kafamıza.

Caferilerin; Hz. Hüseyin’in şehit edildiği Kerbela olayının 1370. yıldönümü nedeniyle düzenledikleri “Evrensel Aşura Matem Merasimi”nde Baykal konuştu:

“Yaşanmış bir faciayı insanlar bunca süre sonra acaba böylesine coşkuyla heyecanla yüreğinde hissederek nasıl oluyor da yaşamaya devam edebiliyorlar. Bugün İslam dünyasının dört bir köşesinde, her yerde bilinçli bir Müslüman olduğunu düşünen herkes kendi ölçüleri içinde bu acıyı mutlaka yüreğinde yaşıyordur. Yaşamak zorundadır. Bu acı, hepimizin ortak acısıdır. Bu facia sadece Halkalı’da bizim hatırladığımız bir facia olmanın ötesinde, dünyanın her yerindeki Ehl-i Beyt sevgisini yüreğinde yaşatan, şuurlu bir İslamiyet anlayışını sahiplenmiş olan herkesin de paylaştığı bir acı olmalıdır. Mezhebi, cemaati ne olursa olsun dünyanın her yerindeki Müslümanlar bu duyguları saygıyla paylaşıyorlardır. Kim kime faciayı yaşatmış, kim adına yaşatmış.

İslamiyet’in bayrağını taşıdıklarını söyleyenler, İslamiyet’in özünü ortaya koymuş olan Hazreti Peygamber’in, Ehl-i Beyt’in değerlerini inkar eden, onları ortadan kaldırmaya yönelen bir anlayışla bu faciayı yaşatmış olmasıdır

Bu facia, ne yazık ki noktalanmış, bitmiş, insanlığın hafızasından kopup gitmesine fırsat verilmiş bir facia olmanın ötesinde bir anlam yaşıyor. Ne yazık ki, Ehl-i Beytin maruz kaldığı facianın o kadar dramatik olmasa da, başka türlerini hala bu süreç içinde zaman zaman, yer yer yaşamak durumunda kalıyoruz. Facialar ve zulüm devam ediyor. İnsanlık buna tepki gösterme ihtiyacını hissediyor. Ne yazik ki, Muaviye’ler, Yezid’ler bitmedi. Bizi ayırmak isteyen tuzaklara düşmeyeceğiz. Herkes kendi inancıyla temel birlik ve bütünlük içinde yaşamayı başaracaktır.”

Bu konuşmayı dinlerken gözlerim yaşardı. Özellikle şu cümlelerde:

“Facialar ve zulüm devam ediyor. İnsanlık buna tepki gösterme ihtiyacını hissediyor.” (Kılıcı havaya kaldırıp İsrail’e cihat ilan edecek diye bekledim ama yapmadı.)

“Herkes kendi inancıyla temel birlik ve bütünlük içinde yaşamayı başaracaktır.” (Sanırım gelecek seçimlerde başörtüsüne kamusal alanda serbestlik sözünü verecek.)

Yediğin aşureler helal olsun sana Baykal!

Siyasi açıdan; 2009 açılımların yılı oldu, 2010 samimiyetin yılı olur umarım. (Pek sanmıyorum ama neyse)

“Dinlerarası Diyalog” diye bağıran gafil bir müslüman olabilirsin, ya da minare yasağını kınayan müslüman bir devlet başkanı, ya da gâvurdan medet uman saf bir vatandaş, veyahut Avrupa Birliği rüyasıyla yanıp tutuşan bir batı manyağı… Kitap, Bakara – 120’de demiş ki: “Dinlerine uymadıkça yahudiler de hıristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır. De ki: Doğru yol, ancak Allah’ın yoludur. Sana gelen ilimden sonra onların arzularına uyacak olursan, andolsun ki, Allah’tan sana ne bir dost ne de bir yardımcı vardır.”

İyi ki bu hükümler zaman aşımına uğradı, yoksa halimiz nice olurdu?

Bu tip adamların siyasi hayatları boyunca hiçbir başarısı olmaz. Bazen meclise girerler, bazen aday oldukları yere seçilirler ama hedefledikleri koltuğu kazanmaları da bir başarı sayılmaz; çünkü tutunamazlar, kayda değer bir iş başaramazlar.

Kurtlu baklanın kör alıcısı vardır misali, bunların da takipçisi eksik olmaz. O takipçilerle mutlu olurlar, birlikte toplantı, miting vs. düzenledikleri zaman büyük başarılar kazanacaklarına kendileri de inanırlar.

Kimseye bir faydası dokunmayacak olan parti bolluğuna da bu adamlar neden olur. Bugün belki 30 parti var Türkiye’de. Kendi partisinde biraz sivrilenler, televizyonda attıklarını herkesin dinlediğini düşünenler nefes almadan parti kurmaya çalışıyorlar.

İş Aş Haydar Baş vardı bir ara. Yaşar Nuri Öztürk de idamı geri getirme vaadiyle parti kurmuştu. Şimdi de kendisine belediye başkanlığı yapması için verilen mesaiyi kurduğu partiye harcayan Mustafa Sarıgül var. Daha bir dünya adam vardır, saymakla uğraşamayacağım.

Amaçları nedir bilmiyorum. Tamam, siyasi partilere devlet kasasından para yardımı yapılıyor, parasını nereye harcayacağını bilmeyen bazı sonradan görmeler de eğer partinin görüşlerini benimserse maddi destek veriyorlar ama nereye kadar…

Halkın salaklığına bu kadar güvenerek oy beklemek halka hakaret etmektir.

Emekli asker Osman Pamukoğlu’nu anlarım. Devreleri gibi çayı, çorbayı daha ucuza getirip uygun fiyata saç tıraşı olmak için orduevlerini arşınlayacağına parti kurmuş, oyalanıyor. Miting yapmış geçen gün, 50 kişi varmış dinlemeye giden.

Osman Amca! Eğer arzu edersen uygun fiyata figüran ayarlarız mitinglerinde kalabalık yapmaları için. Memlekette boş adam çok, ceplerine 20’şer Lira koyarak birkaç bin kişilik mitingler düzenleyebilirsin, aklında bulunsun.

Rahşan Ecevit’i de anlarım. Kadın yakında bir asrı devirecek ve ömrü siyasetin içinde geçti. Arkadaşlarıyla briç oynayacak kafası ve evde örgü örecek ninesel yetenekleri olmadığı için siyasetle oyalanır.

Siyasi mastürbasyondan başka bir işe yaramayan DSP’den dışlanınca “DSP Ecevit çizgisini terk etti,” diyerek ayrılmıştı. “Kovulmadım, istifa ettim” diyen gururlu işçilere benzetmiştim durumunu.

Şimdi de DSHP diye parti kuruyormuş Rahşan Nine. Demokratik Sol Halk Partisi. Halkla alakası olmayan adamların sürekli vurgulaması yüzünden halk sözcüğünden soğudum yeminle. Ecevit’in çizgisi nedir, onu da bilmiyorum. Siyasetteki son marifetlerine hep birlikte şahit olduk; yaptığı işlerin harcı borcunu kurtarmadı.

Şimdi Ecevit çizgisinde parti kurmak nedir, nasıl bir siyaset komedisidir, onu tartışamam, sonuçta bu da bir Rahşan Nine hobisi.

Partiyi kurduğundan beri çeşitli siyasetçileri gezmiş, kimse sallamamış nineyi. Bu yaşta bu kadar enerji de takdire şayan yalnız.

Dönmüş dolaşmış, Hulki Cevizoğlu ile anlaşmış. DSHP girişimi bu noktada kafama takıldı.

Hulki Cevizoğlu televizyonculukta, yazarlıkta kendini kanıtlamış bir isim. Eskisi gibi büyük kanallar yerine mahalle teyzesi televizyonlarında program yapıyor olsa da, gazetecilik açısından önemli bir isimdir benim nazarımda.

Fakat siyasette değil. Televizyondaki izlenme oranlarını siyasete aktarabileceğini düşünerek daha önce bağımsız aday olmuş ve boyunun ölçüsünü almıştı zaten. Hatada ısrar ederek tabansız, tavansız bir partiyle yeniden siyasete girişmek onun gibi bir insanın aklından bile geçirmemesi gereken bir deneme.

Hulki Cevizoğlu’nu zeki bir adam bilirdim. Haydi diğerlerinin siyasetten başka yapacağı bir şey yok, başarısız olacaklarını bile bile mastürbasyon yapıyorlar. Ama işi gücü bırakıp Rahşan Ecevit’in peşine takılması Hulki Cevizoğlu’nun düşündüğüm kadar kafası çalışan bir adam olmadığına inandırdı beni.

Umarım hatasını fark eder ve siyasi otuzbir işini uzmanlarına bırakıp yol yakınken döner.

İşte pankartlardan bazıları: “Atam İzindeyiz”, “Atam Eserlerine Sahip Çıkacağız”, “Cumhuriyeti Sen Kurdun Onu Yaşatacak Olan Bizleriz”

Hayır, CHP! Ata’nın eserlerine sahip çıkamayacaksın. Sen bu kafayla gittikçe anca pankart açar, bağırıp çağırır, sızlanıp ağlarsın. Ama eserlere sahip çıkamazsın. Neden mi? İktidarı buralara taşıyan sensin çünkü. İcat ettiğin “kamusal alan“la, düşman olduğun “bez parçası“yla, başörtüsüne “türban” nick’ini yamamanla; yıkamadağın bir iktidar meydana getirdin ve onu ellerinle besliyorsun. Ellerinle büyütüp, solar iken diriltiyorsun. Sula, bakımını yap, sonra da mahsul topla. Al sana “MeclisVille”.

Bu iktidarın buralara gelmesinin en büyük nedeni başörtüsüdür, kim ne derse desin. İlk önce bez parçasına türban adı verildi, sonra “Onu kafana takamazsın!” dendi. Fakat, “Biz türban taktıracağız!” diyen bir kurtarıcı çıktı. Halk da kurtarıcıyı başının tacı etti. Kurtarıcı kurtaramadı belki ama muhalefet sayesinde gücüne güç kattı ve büyümesine devam etti.

Küçükken hep bir ağızdan söylediğimiz “Doktor doktor kalksana, lambaları yaksana” şiiri dua hükmüne mi geçti yoksa? Lamba bir yandı halen sönmedi.

Evet, CHP! Ezber bozma zamanı çoktan geldi geçmekte. Halkın inanışına karışmaktan vazgeç. Destekçisi olduğun Cumhuriyet için asıl tehlike sensin. Bu ne biçim bir paradokstur!

“CHP CHP kalksana, Lamba’yı kapatsana.
Atam elden gidiyor, çaresine baksana.”

NOT: Vekilleri kendilerine benzettiğim için tüm “punk”çılardan özür diliyorum. İtiraf ediyorum sırf yazının başlığına uysun diye sizin isminizi kullandım. Tıpkı AKP’nin zirveye oturmak için türbanı kullanması gibi. Siz bu şekilde rezil değilsiniz yoksa!

……..……
######: didistik fenaaa
######: bi daha asla konusmucam nette
######: feci kapistik
……..……
######: ilgisiz ya
######: yüzügü takti beni unuttu
######: on flrln ekmek yemesi gerek benle evlenebilmesi icin
######: resmen yalvariyom ya nete gelsin diye adama
……..……

Geçenlerde ‘MSN’de nişanlı bir arkadaşımın yakınmalarını dinledim. İlgisizmiş nişanlısı, arayıp sormuyormuş, haftada bir kez olsun bile mesaj atmıyormuş, nişan olduktan sonra çok değişmiş, eskiden böyle değilmiş vs. Klasik kız söylemleri işte. Aralarındaki mesafe de epey uzak, arkadaş yurtdışında çalışmaya çalışıyor zor şartlar altında. İçimden dedim ben de: “madem seviyorsun, topla pılını pırtını, gel çocuğun yanına”. Sadece içimden demekle kaldım, çünkü bu sözü söylesem “deli” gözüyle bakacak bana (hoş deliyiz zaten, yoksa ne işimiz var burada). Ama işini bırakamaz ki, şimdiki kızlar kariyerini sevgilisine tercih ediyor. Ondan sonra ağlıyorlar, “arayıp sormuyor” diye.

Çocuk burada neler çekiyor düşündüğü yok tabi. Ne mücadeleler veriyor. Çevresindeki kızların ahlaksız tekliflerini, ‘yüzük parmağı’nı göstererek geri çeviriyor. Çocuğun nefsi bu zillilerin zulmüne ne kadar daha dayanabilecek? Sırnaşık kızlar bir gün gelecek çullanacak üstüne. Sen de uzak diyarlarda kariyerini yapmaya devam et arkadaşım.

Sadi Şirazi’nin çok sevdiğim bir sözü var: “Seni sevgilinden ne alıkorsa asıl sevdiğin odur”. Asıl sevdiğimiz işimiz, kariyerimiz, patronumuz. Aşkların geleceğini, KPSS’den alınan puan bile belirleyebiliyor. Koşulsuz sevemez olduk. Kız bakmaya giden anneler, öğretmen kızımıza “sözleşmeli misin, kadrolu musun?” diye sorar oldu. Sözleşmeliyse: “E hadi bana müsaade, kalkayım artık, evde işlerim vardı”, kadroluysa: “Bir bardak daha çay alayım kızım, evdeki işler beklesin”.

Nişan dönemini kesinlikle uzatmamak lazım, yoksa MSN, Skype, SMS, MMS, mIRC, ICQ bir yere kadar değil mi? ‘Uzaktan Eğitim’ olur ancak, ‘Uzaktan Aşk’ olmaz. Birleşmek lazım, aşkın hakkını vermek lazım bir an önce. Hem unutmayın uzak olunca çiftler yıpranıyor, ot bok bahane edilip, soğukluk başlıyor. “Aşka engel değil mesafeler” tarzı laflar sadece GSM şirketlerine çalışıyor. Bu oyunlara gelmeyin.