Son günlerde Taraf Gazetesi’nde yaptığınız yayınlarla ülkemizin gündemini çok ciddi şekilde meşgul ediyorsunuz. Şimdiye kadar kimsenin dokunamadığı Türk Silahlı Kuvvetleri’ni eleştiriyor, saklanan bazı gerçekleri deşifre ederek milletimizle paylaşma cesaretini gösteriyorsunuz. Atamızın “Köylü milletin efendisidir” vecizesine isyan edercesine kendilerini bu ülkenin ve milletin efendisi olarak gören TSK’ya, dokunulmazlıklarının olmadığını, eleştirilebileceğini hatırlattığınız için size kırmızı çizginin rakip yarı alana bakan bölümünden “Helal olsun” diyorum. Uyuşuk bir millet olan bizleri, “Darbe olmalı abi yeaa” diyen gerizekalıların saldırısına rağmen bilinçlendirmekten çekinmiyorsunuz. Eksik olmayın…

Fakat Sayın Altan bu kadar övgüden sonra bir takım eleştirileri de hak ediyorsunuz.

Ahmet Altan, ülke gündemini sarsan bu haberlerin neden aynı döneme denk geldiğini ne kadar düşünürsem düşüneyim bulamıyorum. Bu yayınlarınızın hepsi Türk Silahlı Kuvvetleri’nin en tepesindeki isim olan İlker Başbuğ’un Genelkurmay Başkanlığı yaptığı zaman dilimine isabet etmesi bir tesadüf müdür?

Sanırım bazı insani değerleri size hatırlatmakta yarar var. Bakın, insanoğlu çocukluğundan itibaren bir takım hayaller kurar ve o hayallerini gerçekleştirdiği zaman ömrünün en mutlu anlarını yaşar. Sayın Altan, her askerin hayalleri, hedefleri de yaklaşık olarak aynıdır. Omuzlarını yıldızlarla donatıp yürüyen bir galaksi olmaya sevdalıdırlar, Büyük Önderimiz Atatürk’ün yasaklamış olmasına rağmen Paşa diye anılmak isterler. Çünkü hiyerarşik bir düzende çalışmaktadırlar ve emir vermek insanı mest eder. Ve bir gün bu hayallerine ulaşınca o mutluluğun daim olmasını isterler…

Her insanoğlu gibi…

İlker Paşa da askeri idadiye girdiği günden beri sürekli rütbe kazanmanın derdinde olan birisi. Tıpkı meslektaşları gibi. Ve bugün yıllardır hayallerini kurduğu, gençlik döneminin en güzel çağlarını bu hayalleri kavuşmak için heba ettiği bir pozisyonda. Yani her askerin olmak istediği yerde, Genelkurmay Başkanlığı makamında.

Bugün normal şartlarda İlker Paşa’nın hayatının en keyifli güneşli günlerini yaşaması gerekiyor. Ama siz buna izin vermiyorsunuz. Çünkü yaptığınız bu haberlerle genç görünmesine rağmen 67 yaşında olan ve emekliliği için gün sayan İlker Başbuğ’a sıkıntılı günler yaşatıyorsunuz. O artık ömrünün son demlerinde, bugüne kadar birçok stresle uğraştı. Bugün rahat yaşam devresi onun için. Buna neden izin vermiyorsunuz? Neden adamın üzerinde kara bulutlar gibi dolaşıyorsunuz? Bakın ben insanları seven bir insan olarak çok üzülüyorum İlker Paşa’nın haline. Sizin yaptığınız bu asimetrik psikolojik haberlerin ceremesini hep İlker Başbuğ çekiyor. Bu sizce normal mi, sizde hiç insan sevgisi yok mu? Yaşlı bir de bu adam, aileniz size yaşlılara iyi davranın, onları karşıdan karşıya geçirin diye terbiye vermedi mi?

Bence sayın Başbuğ  çok üzülüyor bu duruma. Ömrünün en güzel demlerini geçireceği sırada çektiği şu sıkıntıya bakın. Ya bu adamın oğlu askerde şu anda biliyor musunuz? Onun hasreti sarmış zaten dört bir yanını. Oğlum askerde rahat ediyor mu, komutanları oğluma iyi davranıyor mu, kalleş bir kurşun oğlumu benden alıp götürür mü diye düşüne düşüne yiyor kendisini. Bu stres yetiyor zaten İlker Paşa’ya. Siz de yaptıklarınızla yaranın üzerine tuz döküyorsunuz adeta.

Biz size yapmayın demiyoruz, hobi olarak yine yapın. Zaten askerler de darbeyi hobi olsun diye yapıyor. Ama biraz zaman koyun araya. Mesela iki, üç ayda bir yazın bu haberleri. O elinizdeki belgeleri onbeş günde bir piyasaya sürünce muhataplarınız ne kadar yıpranıyor, ne kadar çok asimetrik psikolojik darbe yiyorlar farkında mısınız? Kendinizi bir de onların yerine koyun, aynı şeyler size yapılsa hoşunuza gider mi?

Ama cidden İlker Paşa’yı düşününce içim parçalanıyor. Tam eşiyle, çocuklarıyla geçirdiği hafta sonu tatilinden mutlu mesut dönüyor adam, küt diye bir belgeyle çıkıyorsunuz karşısına. Haydaa gitti bütün hafta sonunun zevki. Durum böyleyken, hayallerine kavuşmuş bir adam nasıl yaşayabilir o Genelkurmay Başkanlığı makamının keyfini. Siz de hiç vicdan yok mu!?

Hem ayrıca bal yiyen baldan usanır misali bir yere çok vurunca nasır tutuyor orası. Böyle olunca siz de o geçirme haberlerin zevkini yaşayamazsınız ki. Biraz neşelensinler sonra yine vurursunuz. Böyle üç günde bir vurunca onlarda da alışkanlık yapacak, iplemeyecekler sizin yaptıklarınızı.

Lütfen daha fazla üzmeyin Allah Allah diyerek cami bombala.. pardon hücuma kalkan Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Genelkurmay Başkanını. Ayrıca Başbuğ Paşa’mın yumrukladığı masaya da acıyın. Odun da olsa o masanın kendi tabiatında bir canı var. Sizin yaptığınız haberler yüzünden kimler acı çekiyor farkında mısınız?

Saygılarımla

Kuyunun kuruluş amacı sadece içimizden geçenleri yazmaktı. Bunu da ilk yazıdan itibaren başardığımızı düşünüyorum. Sizin hoşunuza gitmeyen konulara dokunduğumuz için o kadar çok Fethullahçı ilan edildik ki, Fethullah Gülen’in bu durumdan haberi olsa bize imrenirdi herhalde.

Kuyudaki yazarların bazısını (Ömer, Hamza ve Yalçın) dışarıdan transfer ettik. Ömer hariç diğer ikisiyle sonradan tanıştık ve bu adamların da Nurcularla uzaktan yakından alakası olmadığını gördük. Ömer’le henüz yüzyüze görüşemediğimiz için durumunun ne olduğunu bilmiyorum ama yazdıklarından oluşan kanaatim şu ki, o da Nurcu değil galiba.

Akay ve Emir’le çok uzun yıllardır tanışıyoruz ve bu adamların da Fethullahçı olmadığını rahat rahat söyleyebilirim. Bana gelince, Fethullah Gülen’in notunu Papa’nın elini öptüğünde vermiştim zaten. Hele de dinler arası diyalog safsatasını başlattığında iyice gözümden düştü. Atatürk’ü ne kadar seviyorsam, F. Gülen’i de o kadar seviyorum işte.

Nurcularla hiç mi teşriki mesaim olmadı? Oldu tabii ki. Yıllar önce ÖSS’ye hazırlanırken Kültür Dershanesi’ne gitmiştim. Azıcık sivri bir adam olduğum için hiç bulaşmadılar bana. Maklube yemeye bile davet etmediler, ki halen içimde uktedir maklube. Bir gün sırf maklube yiyebilmek için bir Nurcu’yu kandırıp, hayalleriyle oynamayı düşünüyorum.

Son yorumlarda sık sık bizi kimin finanse ettiğini sorguluyorsunuz ama hiçbir kuruluş ya da kişi desteklemiyor. İnanmayacaksınız fakat domaini kendi paramızla aldık, serverın parasını da kendimiz ödüyoruz.

Şimdi, “Fetocu değilsiniz ama bir sürü cemaat var onlardan birisine dahilsinizdir. Sonuçta hepiniz aynı derenin…”diye konuşabilirsiniz.

Yok güzel kardeşim yok. Cemaatle falan da işimiz yok. Evet Müslümanız ama kendimizce Müslümanız. Zaten piyasadaki cemaatler bizim gibi adamları alacak kadar çıldırmamıştır muhtemelen. Sen herhangi bir cemaatin hocası, şeyhi falan olsan Altay Esiroğlu’nu, Akay Perker’i görmek ister miydin cemaatinde? Biraz mantıklı düşün lan, empati yap!

Bu ülkede Atatürk’ü, rejimini, inkilaplarını eleştiren tek topluluk Nurcular değil. Bunu aklı başında olan, düşünebilen, tartışmaktan korkmayan her insan yapabiliyor zaten, salaklaşmayın! Her müslümanı da Nurcu sanan insanlardan olmayın.

Şu etiketleme huyunuzu da bir kenara bırakın artık. Yakışmıyor sizin gibi aydın insanlara.

Hadi dağılın şimdi!

İyi ki 10 Kasım’da öldü Atamız. O, 10 Kasım’da öldüğü için her sene anma törenleri düzenleyip saygımızı, özlemimizi gösterebiliyoruz. Ya Atamız 29 Şubat’ta ölseydi? Ya onu 4 senede bir hatırlayacak olsaydık? Kabus gibi değil mi? O yüzden 10 Kasımların kıymetini bilelim, 10 Kasımları sevelim…

Yaptığımız yolculuktan bahsedeyim biraz. Vagonumuz, TCDD’nin diğer vagonlarına nazaran gayet kaliteliydi. Ancak içindeki karaktersizlerin kalitesi için aynı şeyi söyleyemiyorum. Yaklaşık yetmiş kişinin aynı anda yolculuk yaptığı pullman vagonun popülasyonunun yirmi kişilik kontenjanını 0-6 yaş grubuna ait çocuklar oluşturuyordu. Koltuklarımız en manyak ailelerin ve onların çocuklarının olduğu bölümün tam ortasına denk gelmişti. Arkamda ayağını koltuğa vuran bir velet, sağımda ise yere oturup oyun oynamaya çalışan bir sürü gerizekalı yavru vardı Balıkesir yolculuğunda.

Arkamdaki çocuk ters bir bakış fırlattıktan sonra toparlandı ama henüz bir yaşına girmemiş kız kardeşi uykusundan uyanarak abisinin intikamını ağlaya ağlaya almaya başladı. Çocuklar, Emir’in de benim de tahammül sınırlarımızı aşan eylemler gerçekleştirmeye başlamıştı ilerleyen saatlerde. Önümüzdeki koltukta ise yengesinin kaynatasının bacısının dünürüne yaptıklarını büyük bir heyecanla anlatan çok salak ablalarımız vardı. Şöyle hayal edin ki; önümüzde sesinin ayarını bilmeyen bu hanımefendiler, sağımızda koridora oturup bağıra çağıra oyun oynayan çocuklar, arkamızda da ıkına ıkına ağlayan bir bebek. Trenin ışıkları açık, saat ise gecenin bir yarısı…

Beni asıl şaşırtan ve sinirlendiren çocukların bu hali değil, ailelerinin pişkinliğiydi. Ulan benim çocuğum milleti rahatsız etse utancımdan yerin dibine geçerim. Bu kodumunun yavşak ailelerinin ise umurunda bile değil anasını satayım. Biz söylendikçe yerde oynayan çocukların babası dönüp dönüp bize sırıtıyordu gerizekalı herif!  Çocukları zaman zaman suratlarına tekme atabileceğim mesafeye geldi ama acıdım sabilere. Adamla konuşmayı düşünüyorum ama biliyorum ki gidip “Abi sustur şu çocukları” falan desek kafası basmayacak nahırın! Söyleniyoruz, homurdanıyoruz ama anlayan kim. İnsanı bir çileden çıkartıp başka bir çileye sokan bu olaylar saatlerce devam etti.

Bir ara çocuklardan bir tanesi “ağlayacam hee!” diye kıyameti koparınca Emir de tepkisini geciktirmedi ve “Yeter lan ben de ağlayacam en sonunda!” diye bağırarak olayın bizim açımızdan geldiği vahim durumu bütün yolcuların gözüne soktu. Saatlerdir yaşanan bu trajedinin başrolündeki çocuklar da bu tepki karşısında affalladı ve sesin şiddetinden dolayı kendilerine çeki düzen vermek zorunda kaldılar. En sonunda tren görevlilerine başvurup çocuğun olmadığı bir vagonda yolculuğumuza devam ettik. O çocukların babası olan yavşaksa hala sırıtıyordu…

Yeni vagonumuz eskisine göre çok dandikti ama huzur vardı orada. Çocuk yoktu, ışıkların parlaklığı ancak bir gece lambasının aydığınlı kadardı ve uyunabilecek ortam vardı. Zaten o vagona geçtikten çok kısa bir süre sonra ikimiz de uykuya dalmıştık. Gözümüzü açtığımızda Balıkesir’deydik. Saat de 03.00’dü…

Balıkesir’de Emir’in üniversiteden bir arkadaşı karşıladı bizi. Önce karnımızı doyurduk sonra da uzun süre sohbet ettik. Arkadaşın misafiri olarak gittiğimiz evde de geceyi geçirdik. Horul horul bir uykunun ardından Balıkesir’de yeni bir gün doğmuş, sinirlerimiz de yatışmıştı…

Balıkesir Merkezi’nde çok fazla vakit kaybetmedik. Kahvaltımızı bir çorbacıda yaptıktan sonra çaylarımızı bir kahvehanede içtik. Çaylardan sonra gücümüz yerine gelmiş, enerjimizi tekrar maksimum seviyeye çıkarmıştık. Çaylarımızı yudumlarken bir şey dikkatimi çekti, akli dengelerinin yerinde olmadığı verdikleri pozlardan belli olan yaklaşık on kişilik bir kadronun fotoğrafları kahvenin camlarını süslüyordu. Balıkesir’in 5 K’si meşhurmuş meğerse. Yani; kaçıkları, kolonyası, kavunu, kaymağı ve kızları. Bu arkadaşlar da Balıkesir’in meşhur delileri, kahvenin müdavimleriymiş. Kendilerini nasıl sevdirdilerse birçoğu hayatını kaybetmesine rağmen Balıkesirlilerin gönlünden taşınmamış, orada kalmış…

Balıkesir kendi halinde hareketli bir şehir. Yolları ufak, sokakları dar ama yaşanılabilir yerlerden bir tanesi. Şehrin gurur kaynağı olan iki şey var. Bunlardan bir tanesi Yunan işgali sırasında Balıkesirliler’in silahlı mücadeleye karar verdiği Alacamescit, diğeri ise 1864’te Razgrad’da doğup 1939’da Balıkesir’de vefat eden Kurtdereli Mehmet Pehlivan. Kurtdereli, yağlı güreşlerin bayrak isimlerinden birisi. Adalı Halil’le, Koca Yusuf’la birlikte cazgır dinlemiş, kündeye girmiş, devrin başpehlivanlığını kazanmış bir isim. Zamanında Fransa’da, Amerika’da İngiltere’de, Hollanda’da güreşmiş ve bu ülkelerde hiç mağlubiyet tatmamış. Kurtdereli’nin uluslararası müsabakalar için söylediği bir sözü var; diyor ki: “Ben her güreşte arkamda Türk milletinin bulunduğunu ve milletin şerefini düşünürdüm.” Balıkesirliler kendileri için büyük bir isim olan Kurtdereli’yle olan saygılarını göstermek için şehrin merkezi yerlerinden birisine başpehlivanın heykelini yapmışlar. Heykelin arkasına da yukarıdaki sözü yazmışlar.

Kurtdereli Mehmet Pehlivan bu sözü sanırım Atatürk’e direkt olarak söylemiş. Çünkü aynı heykelin arkasında şöyle bir ibare var: “Senin bu değerli sözünü Türk sporcularına bir meslek düsturu olarak kaydediyorum.” Gazi Paşa söylemiş bunu. Atamızın söylediği söz daha önemli olacak ki Kurtdereli’ninkinden yüksek bir yere yazılmış. Şimdi Atatürk’ün lafı, tam olarak laf ola beri gele diye adlandırılan cinsten. “İyi yapmışsın aferin” demekten bir farkı yok. Hani aklı başında bir adam çıkıp “Sen kaydetsen n’olur, kaydetmesen n’olur” diyebilir buna. Ben demem, çünkü ben o kadar akıllı bir adam değilim. Aslında Balıkesirliler, Kurtdereli’nin sırtına basmış, Atatürk’ün torba doldurmayan sözlerini alkışlamışlar. Anadolu’nun birçok yerinde karşılaştığımız bu Atatürk yalakalığı beni şaşırtmadı ama içimdekileri de söylemeden edemedim.

Atatürk’ün Balıkesir hutbesini okuduğu Paşa Cami’sini ve caminin banisi, Fatih Sultan Mehmet’in kainpederi Zağnos Paşa’nın da türbesini ziyaret ettikten sonra yollara düştük. İlk durağımız, bir geçiş noktası olan Soma’ydı, hedefte ise Bergama vardı…

Bir yol türküsü ol kon dilimin ucuna! Buradan giriş yaptık Balıkesir’e.

Kurtdereli her zamanki gibi boş konuşmuş yine. Oysa Atam’ınki öyle mi, ne kadar da özlü.

Alacamescit’teki toplantıya katılan Balıkesirliler işte bunlar. Üst satırlarda da toplantıdaki konuşmalardan bir bölüm var. Zahmet oldu yazamadım.

Paşa Camii. Zağnos Paşa yaptırmış.

Zağnos Paşa’nın türbesi. Aynı zamanda ziyaretçisi bol bir devlet adamı.

Atatürk nabza göre şerbet verdiği zamanlardan birinde bu camide okumuş Balıkesir hutbesini. Tarih 7 şubat 1923. Zağnos Paşa Camii.

Gittim Gezdim Geldim
Gittim Gezdim Geldim / Ankara
Gittim Gezdim Geldim / Kayseri-1
Gittim Gezdim Geldim / Kayseri-2
Gittim Gezdim Geldim / Kayseri-3
Gittim Gezdim Geldim / Nevşehir
Gittim Gezdim Geldim / Eskişehir

Bir evlilik sitesinden alıntıdır:

Kendisini Nasıl Anlatıyor:
çok bakımlı kuralcı,titiz,iyi aile terbiyesi almış nerde nasıl konuşması gerektiğini bilen,kibar,anlayışlı,karşısındaki kişinin de fikirlerini dikkate alan şeker mi şeker bir insanım.En önelisi de atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı bir insanım.

Aradığı Eşi Nasıl Anlatıyor:
28 33 yaş arası Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı içerisinde gerçekten Allah korkusu ve sevgisi olan argo ve küfürlü sözler kullanmayan nazik anlayışlı iyi aile terbiyesi almış kısa ama öz konuşan efendi birisi olsun.Tercihen hukukçu veye mühendis olsun.

Gün geçmiyor ki eğitim sistemimizin yetiştirmek istediği çağdaş insan profiliyle karşılaşmayalım. Hanım kızımızın kendi özelliklerine göz attığımızda gerekli herşey fazlasıyla var. Hem de çok “şeker mi şeker”miş. Ama en önemlisi -kendisinin de belirttiği üzere- ilke ve inkılaplara bağlı bir insan. Bu da zaten Milli Eğitim’e bağlı okulların öncelikli hedefleri arasında yer almakta. Keşke her gencimiz bu hanım kızımız kadar Yüce Misyon’a uygun yetiştirilebilse. Nerde nasıl konuşması gerektiğini bilen, yüce ilkeleri kendine rehber edinmiş, yenilikçi, modern düşünebilen, ufku geniş, çağdaş… Saymakla bitiremiyoruz. Neden? Çünkü burada püf nokta ilkelere bağlı olması hanım kızımızın. Bu birincil hedefi kendine rehber edindiğinde kendine diğer yüce hasletler bahşediliyor. Şunu akıldan çıkarmamalı ki ilkelerden uzaklaştıkça, yüce hasletler azalacak. Yakınlaştıkça, hasletler çoğalacak. Hatta arşa değecek belki başı. Bağlılığı pekiştirmede başta veliler olmak üzere, öğretmenlere de büyük görevler düşüyor.

Gelelim aradığı eş profiline. Hanım kızımızın ilk aradığı kriter, kendisinde olduğu gibi ilkelere bağlılık. Onsuz evliliği yürüyemez zaten. Çünkü hanım kızımızı ancak kendisi gibi çağdaş bir damat paklar. Mutlu ve huzurlu bir hayat geçirmelerinin yanında, neslin devamı açısından da önemli bir nokta bu ana kriter. Çünkü cumhuriyetimizin bekası için gerekli “yılmaz bekçiler”, ilkelerin gölgesindeki çağdaş aşkların meyvesinden doğabilir. Hele ki günümüze baktığımızda dört tarafımız örümcek kafalılarla çevrilmiş durumda. Tehlikenin farkındasınız değil mi? Namaz kılan gençlerin sayısı bale yapan gençlerin sayısının 23 katından 1934 eksiktir. Aradaki farkın 10 senede kapanması için yapılması gereken çağdaş evlilik sayısını gelin siz hesap edin. Cumhuriyetimizin acilen “yılmaz bekçiler”e ihtiyacı vardır. Bir an evvel seri üretime geçilmek zorundadır. Bu üretim için gerekli kudret, çağdaş bireylerin testis ve yumurtalıklarında mevcuttur. Gerekli çoğunluk sağlandığı takdirde gericilerin beynine verilmelidir. Yetti gayrı!

Hanım kızımızın ilk aradığı kriterden hemen sonra Allah korkusu ve sevgisi gelmekte. Kendileri bir kez daha takdiri hak ediyor. Çünkü Allah korkusu ve sevgisi 2. sırada yer alıyor. Bu da kendisinin laiklik ilkesinin ne kadar bilincinde olduğunu göstermekte bizlere. Din denen dogmanın, çağdaş evlilik hayatına burnunu sokmasını engellemiş oluyor bu şekilde. Ey din haddini bil, senin sözün bir yere kadar. Bilim ve akıldan üstün müsün ki herşeye karışıyorsun. Zeki kızımız bu kriteri de sayarak gericilerin dostluğunu kaybetmemiş oluyor böylelikle. Mahalle baskısını bu şekilde üstünden atıyor. Çünkü o Allah’ı seviyor ve O’ndan korkuyor.

Ne kadar içler acısıdır ki böyle zeki ve çağdaş bir kız, evlilik sitelerinde kendisini bulacak beyaz atlı çağdaş prensi bekliyor. Bu memlekette hiç mi çağdaş adam kalmadı. Durum gerçekten bu kadar vahim mi? Burdan tüm çağdaşlara sesleniyorum. Haydi bu gidişe bir son verelim. “Yılmaz Bekçi Seri Üretimi” için açılışı bu hanım kızımızın evliliğiyle yapalım.

O mutlu gününüzde nikah şekerinin yanında Nutuk dağıtmayı unutmayın. O mutlu gecede siz de bir paragraf okumadan hanım kızımıza yaklaşmayın. Şimdiden mutluluklar diliyor ve müstakbel minik yılmaz bekçilerin yanaklarından öpüyorum. Cumhuriyet sizinle gurur duyuyor!

Dedim ki, “bebik biz süper adamlarız, devlet babamız bilişim teknolojilerinde iyi yetişelim diye tüm siteleri yasaklayarak hepimizi proxy, DNS ustası yaptı, her zorluğu aşmayı öğrendik bu yasaklar sayesinde. Hem sen çok ahlaksız, pis bi’ karısın, filmlerin Türkiye’de satılırsa ahlakımız bozulur bizim.”

Ahlaksız deyince hüzünlendi tabi biraz, mavi gözleri bulutlandı, çatıldı kaşları; “Sizin oralarda hiç yok mu böyle şeyler?” diye soruverdi.

Doğruları kısaca anlatıp aydınlattım kendisini; “Biz kameralara oynamayız. Profesyonel olarak sevişen tek oyuncumuz Sibel Kekilli’dir, diğer sevişgenlerimiz üst kimlik olarak manken, şarkıcı gibi sıfatlar kullanır ve kamera önünde değil, lüks otellerde, gözlerden ırak sevişirler. Üstelik iyi de kazanırlar ha, senin bir filmden aldığın parayı bir gecelik seksle kazanan mankenler tanırım ben.” (Şahin K’dan bahsetmedim, dalga geçiyorlar.)

Şaşırdı bu, ne bilsin garip, henüz 22 yaşında, öğreneceği çok şey var daha.

Konu farklı aslında.

Porno sitelerin yasaklanmasını anlayışla karşılarım, çok müstesna bir toplum olduğumuz için Riley Steele, Ashlynn Brooke gibi pis kızların filmleri ahlakımızı bozabilir. Bir mantık var yani işin arkasında.

Fakat bir de diğer siteler var.

Yüce Türk adaleti, bizi muasır medeniyetler seviyesine ulaştırmak için canla başla çalışıp müzik üreten sanatçılarımızı daha iyi koruyabilmek için önemli bir karar aldı bu sabah.

MySpace ve Last.fm adlı iki adet kaka siteye erişim engellendi.

Bu MySpace denen siteyi oldum olası sevmemiştim zaten. Berbat temaları olan, neyin nerede olduğu anlaşılmayan, fotoğraf, video galerileri saçma sapan tasarlanmış bir siteydi. Ben önce göz zevkimiz bozulmasın diye engellediler sandım. Değilmiş, müzisyenlerimizi korumakmış amaç. Yeni teknolojilere direnen gerici, yobaz kuruluş veya diğer adıyla Bağlantılı Hak Sahibi Fonogram Yapımcıları Meslek Birliği, kısa adıyla MÜ-YAP olarak bilinen kurum demiş ki, “MySpace çok rerörerö!”

Aynı saatlerde yurdumun bir başka mahkemesinde, Last.fm adlı fitne fesat yuvası siteyi de engellemişler. MySpace’i sevmem ama Last.fm’i severim bak. Benimle aynı müziği, sanatçıları dinleyen insanlarla tanışabildiğim, merak ettiğim farklı müzik türleri hakkında bilgi edinebildiğim, sanatçılar, albümler hakkında destan gibi yazılar okuyup yazabildiğim mükemmel bir sitedir Last.fm.

Türkiye’de siteler neden engellenir, bunu tam olarak anlayabilmiş değilim henüz.

YouTube yasağı için “Atatürk’e hakaret var, sanal mihraklar bunlar, o yüzden engelledik pffhh!” deniyordu, sonradan ortaya çıktı ki meğerse YouTube’dan vergi alabilmekmiş maksat. YouTube da “hadi len ordan, senin engelini takan mı var ülkende, en çok ziyaretçi aldığım beşinci ülke Türkiye zaten,” deyince, o yasağın kalkmasına imkân kalmadı tabi. MÜ-YAP’ın engelletme çabalarının olduğu da söylendi, falan oldu filan oldu. Yani ortada hala adam gibi bir gerekçe mevcut değil.

Google Pages, Atatürkçü Düşünce Derneği’nin kafayı kuma gömme geleneği yüzünden engellendi. Milyonlarca insanın kullandığı sitede bir sivri çıkıp da “Atatürk gaymiş meğerseeem!” yazınca, pire için yorganın amına koydular.

Harun Yahya’nın maymundan gelmediğimize dair teorileri, başka engeller sayesinde çürütüldü. Maymundan gelmesek de hızla maymuna dönüştüğümüzü gördük. Ekşi, İTÜ gibi sözlükler engellendi, bir dünya yabancı bilimsel siteye giriş yasaklandı.

Efsane filmlere imza atmış olan sinemacılarımızı, büyük yönetmen Mahsun Kırmızıgül’ün emriyle korumaya aldılar, IMDB denen fesat yuvasına erişimin engellenmesine karar verildi. Ama Mahsun’un avukatı o kadar zekiydi ki, IMDB yerine IMBD yazarak boşta duran bir alan adını kapattırıverdi. (Şimdi listeden kontrol ettim de, www.imbd.com üzerindeki yasak hala devam ediyormuş, komik)

Tagged.com, Slide.com, WordPress, Dailymotion, Geocities gibi dünyanın en büyük, en popüler siteleri çeşitli bahanelerle engellendi. Kimisi yeniden açıldı, kimisi hala engelli.

Porno siteler çok ayıplı şeyler olduğu için hepsini yasakladılar zaten. Naughty America’nın yönetici yapımcısı Laura hiç sevmemiş bu işi, “streaming videolarımızın en önemli müşterileri olan Türkler sitemizi eskisi kadar ziyaret etmiyorlar artık,” diye mızmızlanıyordu geçenlerde. “Ahlaksız karı,” diye geçirdim içimden, “batıracaz ulan hepinizi, dur sen daha!”

Dışımdan öyle demedim tabi, “filmleriniz dandik kızım, benim tavsiye ettiğim oyuncuları hala almadığınız için girmiyorlar siteye” dedim, geyiğe vurdum.

Son güncellemesi 11.09.2009’da yapılan listeye göre, 3.711 siteye erişim engeli var Türkiye’de. İşin ironik yanı ise, engelli sitelere girmek için en yaygın ilaç olan vtunnel.com, ktunnel.com gibi siteler, proxy kuruluşları, DNS sağlayıcıları falan hep aktif, birinde bile engel yok.

Engelli web listesi, site keşfetmekte zorlanan yurdum otuzbircisinin sık kullanılanlar listesi haline geldi çoktan. Yasaklanan adresleri oradan öğrenip hepsini tek tek gezenler olduğuna adım gibi eminim.

Anlayamıyorum. Pire için yorgan yakan, aslını astarını bilmeden kesin karar vererek site engelleyen bir yargıya güvenemiyorum. İnternet sitelerine araştırıp incelemeden, peşin hükümle ceza kesen bir yargı sisteminin diğer konularda da aynı şekilde davranabileceğinden korkuyorum.

Atatürk’e hakaret edildi diye binlerce blog barındıran Google Pages engellenirken orada site yayınlayan diğer kullanıcılara haksızlık yapıldığını düşünen yok mu?

YouTube videoları yayınlayarak para kazanmaya çalışanlar var Türkiye’de, YouTube’a engel koyulduğunda o çocukların da ekmeğiyle oynandığını düşünen yok mu?

MySpace’i engelleyerek sanatçıların haklarını koruduğunu sanan bir kafa yapısı olabilir mi?

MySpace üzerindeki sanatçı hesaplarının neredeyse tamamı o sanatçıların kendisine ait zaten. Bir sanatçı kendi şarkısını internete yüklüyorsa, bu onun sorunudur, başka kim karışabilir?

Üstelik o sitede MÜ-YAP üyesi, korunmaya muhtaç şarkıcılardan çok, amatör şarkıcı ve gruplar kendilerini tanıtmaya çalışıyorlar, o siteye erişimin engellenmesi demek bu adamların emeğiyle/ekmeğiyle oynamak demektir.

Sevgili MÜ-YAP, korsan müzikle savaşıyorsan, kesinlikle kaybedeceğin bu savaşta hiç olmazsa adam gibi cepheler aç da biraz vakit kazan. MySpace, Last.fm gibi siteleri “korsana destek veriyor” diye suçlamak yobazlık, teknoloji düşmanlığı, rezillik, cahillik, ………………. (buraya istediğiniz sıfatları yerleştirin) demektir.

Sansürle, kişisel haklara saldırmakla, insanların ekmeğiyle oynamakla hiçbir yere varılamaz.

Engellediğinizi düşündüğünüz sitelere belki yargıçlarınız, hakim ve avukatlarınız giremiyor ama o sitelerin kullanıcıları hiçbir zorluk çekmeden, ellerini kollarını sallayarak giriyorlar, girmeye devam edecekler. Sizin yaptığınız 31 çekmekten ve komik duruma düşmekten, düşmanlarınızı ve size duyulan nefreti artırmaktan başka hiçbir işe yaramıyor, yaramayacak.

Ayrıca MÜ-YAP, sitenizi inceledim, çok tırt buldum. Türkiye internet erişiminde Avrupa 7.si diye bir haber, hemen altında da dünya müzik sektörünün ne kadar zarar ettiği hakkında bir başka haber. İkisini üst üste vermek, müzik dünyası hakkında bilgi edinmek için sizin sitenizden başka yere girmeyi bilmeyen beceriksiz şarkıcıları (becerikli şarkıcıları tenzih ederim) yönlendirmek, internete düşman olmaları konusunda gaz vermek gibi geldi. Objektif değil!

Biz ne kadar konuşsak, yazsak da, siz bu sitede ve yüzlerce sitede size söylenenleri anlamayacaksınız, inatla sansür peşinde koşmaya devam edeceksiniz, bunu bildiğim için daha fazla uzatmayayım.

MÜ-YAP tabelasını meren’in FriendFeed adresinden arakladım. Emeğe saygı +rep falan.

Küçük çocuk belli ki ilk defa geliyordu Cuma namazına. İlk defa bu kadar kalabalığın içinde kulaktan dolma bilgilerini uygulayıp ruhunu rahatlatacak, daha sonra umarsızca devam edecekti sokakta ki haytalıklarına.

Hoca hutbeye çıktığında çocuğun hareketleri, görenleri klasik tabirle “hayrete düşürdü”.

Çünkü çocuk cami de televizyondan gördüğü kadarıyla, “istavroz” çıkarıyordu!

Yer: Bir eczane kapısının önü…

İlaçlarını poşete doldurup eczanenin kapısından dışarıya adım atan adam, karşısında 11-12 yaşlarında dilenci bir çocuk görür. Çocuk “Abi n’olur bi simit parası” şeklinde klasik dilenci nameleri dizmeye başlayınca, adam hiç uzatmaz “Peki ama sana bir soru soracağım, bilirsen para veririm” der. Maksadı çocuğa parayı kendi hakkıyla aldığını göstermek, küçük yüreğine elinden geldiğinde su serpmektir. Bu yüzden üç yaşındaki yeğenimin bile bilebileceği bir soru yöneltir çocuğa, “Söyle bakalım, seni kim yarattı?”

Çocuk düşünür düşünür lakin cevabı bir türlü bulamaz! Adam şaşkınlık içindedir. Ama yine de çocuğa ikinci bir şans vermeye niyetlidir. Başka bir soru yöneltir eczanenin önünde ayaküstü.

“Peki Peygamberin kim?”

Bu ikinci soru aslında ilk soruya verilemeyen cevabı teyit ettirmek maksatlıydı. Acaba çocuğun şaşırtmaca(!) sorudan dolayı kafası mı karışmıştı, yoksa gerçekten kafası boş muydu?

Adam bunları düşünürken çocuktan cevap geldi;

“Eee…Kemal…Şeyy..Mmm…Mustafa Kemal!”

Adam bu cevap karşısında hayrete değil, dehşete düşer!

Yer: Anadolu’da bir köy.

Diyanette görevli profesör, Anadolu turnesinde bir köydedir. Köyde evlenen bir çift vardır. Israrla nikahlarını hocanın kıymasını ister, evlerine davet ederler. Hoca nikahı kıymadan önce hep beraber iman tazelemek için gençten “Kelime-i Şehadet” getirmesini ister. Damat müsade isteyip evden ayrılır, hoca şaşkındır. Damat bir süre sonra geri gelir;

“Hocam vallahi aradım taradım bulamadım o dediğinizden!”

Şimdi bu hikayeleri ele alalım. Birincisinde çocuk, küçük aklıyla ibadet etmek için camiye gidiyor. Ama ailesinden din adına hiçbir bilgi almamış. Nereden almış? Televizyonlardan. Nasıl? Amerikan dizilerindeki Hıristiyanlık propagandalarından etkilenmiş. Dini vazife olarak, onların ayinlerini kazımış körpe beynine…

İkinci hikâyede ise çocuk yine ailesinden bir şey almamış. Anlaşılan o ki, bu çocuk medyadan da bir şey almamış. Belli ki evlerinde televizyon dahi yok. Bu çocuk sınıflarındaki kara tahtanın üzerinde asılı olan Atatürk resminden ve ona ilkokul birinci sınıftan beri anlatılanlardan yola çıkarak aklınca mantık(!) kurmuş ve bu sonuca varmış.

Nereye gidiyor bu çocuklar? Hadi aileleri boş diyelim. Peki ya okullardaki din dersleri? Din dersleri boş mu geçiyor? Çocuklarımız namaz kılmasın, bale yapsın mantığının Müslüman evlatlarını nereye sürüklediğini görebiliyor musunuz?

Göremiyorsanız üçüncü hikayeye bakınız. Bu çocukların gelecekteki hallerinden başkası değildir bu “şaşkın damat”. Gusül abdesti almayı bilmeyen bayan doktor, ve daire-i İslam’a girmesini ve orada kalmasını sağlayan Kelime-i Şehadet’in nasıl birşey olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan bilgisayar mühendisleri de gördüm. Yani bunun gibi yaşanmış çok hikaye var belleğimde. Sadece trajikomik olduğu için bunları seçtim. Ve sormak için Nereye gidiyoruz diye.

Oyun oynamak falan, bunlar güzel şeyler! Benim dikkatimi çeken başka şey oldu. Oyunda Atatürk’le ilgili bir sürü karakter açılmış. kemal-ataturk, ataturk, gazipasa, atam, mustafa-kemal, mkataturk gibi sürüyle karakter var. Hatta mkemalataturk karakteri taş gibi sarışın olmuş!!! Ayrıca gazipasa karakteri, Ekşi Sözlük’te atamıza pupil olalım kampanyası başlatarak işi iyice dalgaya vurmuş ve Atatürk üzerinden rant elde etmeye çalışıyor.

Oyunda, Atatürk’ü anımsatan karakterlere diğer oyuncular saldırıyorlar. Atatürk aşağılanıyor! Atatürk, sanal bir karakter bile olsa dövülemez! ADD uyuyor mu? My Brute denen çağdışı barbar site ivedilikle yasaklanmalı. Atatürk’ü eğlence konusu yapan hainler hemen tutuklanmalı! Sinirimden ağlıyorum! Ellerim titriyor! Hemen behey-durzu adında bir karakter oluşturup Atam’ı korumaya çalıştım ama hiç pupilim olmadığı için beni de dövdüler :(

Yasaklayın bu siteyi! Bu şiir de hainlere kapak olsun!

İşgaldeki hali sakın unutma,
Atatürk’e dil uzatma sebepsiz!
Sen anandan yine çıkardın amma,
Baban kimdi bilemezdin şerefsiz!

Hahaha! Nasıl koydum ama lafı? Apışıp kaldı hainler! Bu şiir olmasa n’apardık bilmiyorum zaten…

Beni soracak olursanız, acaip bir gün bugün. 23 Nisan kutlu olsun, mutlu olsun falan diyoruz ama kafamı ne tarafa çevirsem gergin bir suratla karşılaşıyorum. Tek mutlu olanlar annesini kandırıp, okul bahçesinde satılan pamuk şekerden alabilen çocuklar sanırım. Ama eminim onların mutlulukları da salak saçma oyunlara kadar sürecektir. Hiç unutmam, ilkokul birinci sınıftayken takmışlardı bana papyonu, salmışlardı beni insanların önüne. Bir kızla dans ede ede bitirmiştim o kabus dakikalarını. Sahne korkum o zamanlardan kalma. Tabi o zamanlar pamuk helva yoktu, bildiğin macun vardı. Şimdi o macunculardan kalmadı. O yaşta minicik olup macunları yiyen kızlar şimdi büyüdü, o macunları tüylerini yolmak için kullanıyorlar. Zaman ne değişmiş lan?!

Hiç çıkıp şiir yada İstiklal marşı falan okuduğumu anımsamıyorum okul zamanlarımda. Andımız denen bir numaralı faşistlik göstergesini okumaktan o yıllarda da fellik fellik kaçardım. Çünkü Türk’üm, doğruyum ve çalışkanım. Ayrıca Türk milleti zekidir! Diğerleri gerizekalı, koy g.tüne! O yüzden hep kaçtım, hiç okumadım. Ama sanki böyle konuşunca bir kez, yine ilkokul birinci sınıfta olabilir, şiir okumuşum gibime geldi. Herhalde o talihsiz anıyı silmeye çalışıyor beynim. Neyse. Bir kez gösterdim kendimi mikrofon arkasında. Çuval yarışını kazanmış ve bosbogaz’ın bize layık gördüğü çuvala o günlerden aşinalık kazanmıştım. Ödül falan vermediler. Herkes alkışladı beni ama. Hiç bir forsu olmadığı için çuvaldan ve yarışlardan vazgeçtim. Artık çuvala girenleri izliyorum. Böylesi daha keyifli.

Nostalji rüzgarı estirmek gibi bir derdim yok, hemen dalmayın hayallere! Aslında benim amacım şirketim ve onun güzel insanlarından bahsetmek olabilirdi. Misal bugün, her ne kadar “gereksiz” bir tatil olduğunu düşünsem bile, resmi tatildi ve bizi çalıştırmak istediler yine. Hemen kabardı sosyalist damarlarım tabiki. İşe yeni girdiğim için öne çıkmak ve sivrilmek istemiyordum. Zaten her anlamda onlardan farklı, konuşan, düşünen ve en kötüsü agresif bir yapıya sahip olduğum gerçeği görülüyordu.  Ve ben, vardiya sistemini önererek, konuşmanın ve birbirini anlamaya çalışmanın bu tür işlerde ne kadar önemli olduğunu göstererek istediğimi aldım. Çalışanları yarıya böldüm, bir kısmını bu gün izine çıkarttım, diğerlerini cumartesi gününe. Herkes bir şekilde mutlu oldu. Patrona sunduk, o da kabul etti. Mis.

Şirkette inanılmaz bir İbrahim Tatlıses’çilik var. İnanılmaz derecede arabesk içinde yüzüyorum. Lanet olsun içimdeki insan sevgisine! Gerçekten bu kadar hümanist bir insan olmasam kesin bir kavga yaşardım -alayını döverdim- şirkette. Onlar dinliyorlar, saygı duyuyorum. Çoğunluk bunu istiyorsa kendi zevklerimizden ödün vermeliyiz elbette. Ama insan biraz insaf eder lan. Adeta boğuluyorum. Ha bire arabesk dinlenir mi olm? Arada bir Ayna grubu falan açıyorlar, “ne güzel lan bu Ayna grubu!” diyorum… O derece… İnsan arada bir Suffocation falan dinlemek istiyor, gitar ve baterinin eşsiz ahenginde kaybolmak istiyor.

Şu konuda gerçekten iddialıyım ki; müzik, insanların cehalet ölçüsünü gösteren en etkili ölçüttür. Metal müzik dinlemeyenler cahildir demiyorum. Çok kral mallar var metal müzik dinleyen. Bunun metal müzikle alakası yok. Sadece arabeskle de alakası yok. Müzik, insanın beynine çektiği çerçeveleri yıkmaya yarayan müthiş bir balyozdur. İnsanın zihnini açar, görülemeyen yerleri gösterir, yeni hikayeler, yeni yaşamlar, yeni fikirler öğretir size. Tek bir türe bağımlı kalmak bu yüzden çok sakıncalı. Ömrünü arabesk dinleyerek geçiren bir insanın ben kendisini fazla geliştirebileceğine inanmıyorum. Ki bunu gündelik yaşamımda, beraber saatlerimi geçirdiğim şirket insanlarında görüyorum. Ortaya attığım fikirlerin yada en basitinden kullandığım kelimelerin gözlerinde ne büyük hayretle karşılandığını görmeniz gerekir. Bence çerçeveyi çok geniş tutmak gerekir. Dinlenebilecek her türlü müzik türünü dinlemiş bir insanın samimi tavsiyesi olsun bu…

Adam Fawer’ın Empati kitabını da okudum. Bir hafta içinde bitirdim. İlk başlarda çok daha iyi gidiyordu ama sonraları beklediğim gibi çıkmadığını hissettim. Biraz Stephen King’sel olmuş tema. İlk kitabının daha iyi olduğunu söylemeliyim. Eğer ki bu kitabı okumak isteyecek olanlar varsa ilk önce yazarın OlasılıkSız kitabını okumalarını tavsiye ederim. Hem OlasılıkSız daha iyi. Bazı karakterler ilk kitaptan kalma diyelim ama ipucu isteyenlere çaktırmadan nah yapıp, olay yerinden uzaklaşalım.

Takvim gazetesinde çıkan haber çok güldürdü beni. KPSS hazırlık testinde çıkan muazzam soruya bakın hele:

Galatasaraylı futbolcuların Fenerbahçe maçından önce daha önceki maçlarda aldıkları sonuçlar akıllarına gelmekte‚ (6-0‚ 4-0‚ 3-2‚ 4-3) ve Galatasaraylı futbolcular “Ne yaparsak yapalım yine kazanamayacağız” dyerek daha az çalışmakta ve yine başarısız olmaktadırlar. Bu durum öğrenme teorilerindeki hangi kavrama örnek olabilir?

A) Habercilik
B) Tepkisel koşullanma
C) Kendini gerçekleştiren kehanet
D) Öğrenilmiş çaresizlik
E) Sistematik duyarsızlaştırma

Cevap D, Öğrenilmiş Çaresizlik…

Bu kadar üstüne gitmeyin şu adamların!

Neyse efendim, sevgiler.

Bir de, krizin AKP’lileri teğet, vatandaşı ezip geçtiği şu günlerde başbakanlığa 60 milyon dolarlık jet alan sapsayın, mupmuhterem başbakanınızı tebrik eder, yeni oyuncağının hayırlara vesile olmasını temenni eder, üçüncü gemiyi ne zaman alacağını merak ederek, testis kanseri raporu alarak askerden çürük alan oğlunun kaç çocuk sahibi olacağını düşünerek uzarım buralardan. Anamı da alıp gitsem Yeni Zelanda’ya ÖFF, ne güzel olurdu lan.

Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Atatürk’ten bahsediyoruz. Türk basınına son konuşmasını yıllar önce yapan Gazi Paşa’yla, Anıtkabir’deki özel odasında Obama’nın ziyaretinin hemen ardından delininkuyusu.com okurları için görüştük.

İşte size Türk basınında devrim niteliğinde bir röportaj!

1938-2009 uzun bir süredir aramızda yoktunuz, neler söyleyeceksiniz?
Beni görmek demek mutlaka yüzümü görmek demek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız bu yeterlidir.

Nedir sizin fikirleriniz, duygularınız?
Bizim görüşümüz -ki halkçılıktır-kuvvetin, kudretin, egemenliğin, yönetimin doğrudan doğruya halka verilmesidir, halkın elinde bulundurulmasıdır.

Kendinizden, karakterinizden, kişiliğinizden biraz bahseder misiniz?
Hürriyet ve istiklal benim karakterimdir.

Karakterliyim diyorsunuz yani?
Yani…

Ama sizin izinizden gittiğini söyleyenler çok karaktersiz çıktılar. Ergenekon falan…
Bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir. İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır!

“Halk cahil, cumhurbaşkanını seçemez” diyen askeri erkân da var bunların arasında.
Egemenlik, kayıtsız şartsız ulusundur.

Biz de küresel krizden fazlasıyla etkilenen bir ülkeyiz. Ekonomistler geleceğin pek parlak olmadığını söylüyorlar.
Türkiye Cumhuriyeti mutlu, zengin ve muzaffer olacaktır. Büyük hedefimiz, milletimizi en yüksek medeniyet seviyesine ve refaha ulaştırmaktır.

Ben pek sizin gibi düşünmüyorum ama umarım siz haklı çıkarsınız.
Zafer, “Zafer benimdir” diyebilenlerindir. Başarı ise “Başaracağım” diye başlayarak sonunda “Başardım” diyebilenlerindir.

Ama ülkede şu anda bunu hayata geçirecek bir topluluk yok.
Türk milleti milli birlik ve beraberlik içerisinde güçlükleri yenmesini bilmiştir. Büyük şeyleri büyük milletler yapar. Bir milletin başarısı, mutlaka bütün milli güçlerin bir istikamette oluşmasıyla mümkündür  Bu nedenle bilelim ki, elde ettiğimiz başarı, milletin güç birliği etmesinden, ortak hareket etmesinden ileri gelmiştir  Eğer aynı başarı ve zaferleri gelecekte de tekrarlamak istiyorsak, aynı esasa dayanalım ve aynı şekilde yürüyelim

Büyük işler demişken; ilkokuldan itibaren sizi bize öyle bir anlattılar ki sanki her şeyi tek başınıza siz yaptınız. Siz olmasaydınız durum çok kötü olurdu. Hatta sizin için “Adı konmamış bir dinin peygamberi” gibi sıfatlar yakıştırdılar. Bu da birçok insanın sizden uzaklaşmasına sebep oldu.
Bu millet kılı kıpırdamadan dava uğruna canını vermeye razı olmasaydı ben hiçbir şey yapamazdım.

Galiba birilerine kapak olacak bu. Son zamanlarda sık sık türban konusu gündeme geliyor, nasıl değerlendiriyorsunuz bunu?
Her fert istediğini düşünmek, istediğine inanmak, kendine mahsus siyasi bir fikre malik olmak, seçtiği dinin icaplarını yapmak ve yapmamak hak ve hürriyetlerine maliktir. Kimsenin fikrine ve vicdanına hakim olunamaz. Ey kahraman Türk kadını, sen yerde sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın.

Atatürkçü olduğunu söyleyip bu sözünüzü anlamayan bir sürü yurttaş var aramızda. Herhalde bu aforizmayı duymazlıktan gelmişler. Bir başka tartışma da etnik kimlikler üzerinde yapılıyor. Sizin bu olaylara bakışınız nasıl?
Bu memleket dünyanın beklemediği, asla umut etmediği ayrıcalıklı bir varoluşa sahne oldu. Bu sahne en az yedi bin senelik bir Türk beşiğidir. Beşik doğanın rüzgarıyla sallandı; beşiğin içindeki çocuk doğanın yağmurlarıyla yıkandı, o çocuk doğanın şimşeklerinden, yıldırımlarından, kasırgalarından evvela korkar gibi oldu sonra onlara alıştı; Onların oğlu oldu. Bir gün o doğa çocuğu, Doğa oldu; şimşek, yıldırım, güneş oldu; Türk oldu… Türk budur. Yıldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınlatan güneştir.

Sadece Türklerden bahsettiniz ama bu ülkede yaşayan bir sürü farklı ırkta insan var. Biraz faşist bir mesaj olmadı mı bu?
Ne mutlu Türküm diyene!

Peki… Türk kelimesinin anlamı nedir sizin lügatınızda?
Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk milleti denir.

Bir ilkokul çocuğunun cevabı gibi oldu… Geçiyorum diğer soruya. Kritik bir seçim süreci atlattık. AK Parti bu seçimde büyük oranda oy kaybetti. Özellikle sahil şeridi neredeyse tamamen AK Parti’nin elinden çıktı…
Ordular, ilk hedefiniz Akdeniz’dir. İleri !

Bu mesajınız birilerini kızdıracağa benziyor.
Doğruyu söylemekten korkmayınız.

Peki korkmayız… Sporla ne kadar içli dışlı olduğunuzu biliyoruz. Milli takımımız Afrika’daki Dünya Kupası’na katılabilmek için İspanya ile oynadığı iki maçı da kaybetti. Fatih Terim en çok eleştirilen isimler arasında. Sizin yorumunuz nedir?
Milli mücadelelere şahsî hırs değil, milli ideal, milli onur sebep olmuştur.

Öyle ümit ediyorum ki mesajınız gerekli yerlere ulaşır… Ben de A. Arman gibi seks ile ilgili sorular sormak isterdim fakat yaptığım araştırmalarda çok önemli bulgulara rastlayamadım. Latife Hanım ile ilgili birkaç anekdot var ama onları da önemli bulmadım açıkçası. Sizin bu olayla alakalı söylemek istediğiniz bir şey var mı?
Ordular milletler yönettim ama bu kadınla baş edemedim.

Latife Hanım’dan çok kısa sürede ayrıldınız…
Medeniyetin emir ve talep ettiğini yapmak insan olmak için yeterlidir.

Bu mudur yani medeniyet ölçütünüz?
Biz dünya medeniyeti ailesi içinde bulunuyoruz. Medeniyetin bütün icaplarını tatbik edeceğiz.

Tamam anladım bu konuyla ilgili açıklama yapmak istemiyorsunuz. Biraz zorlarsam “Biz sadece arkadaşız”a dönecek konu. Geçiyorum diğer soruma. Din konusunda çok tartışılan isimlerin başında geliyorsunuz. Nedir din ile ilgili görüşleriniz?
Bir dinin tabiî olması için akla, fenne, ilme ve mantığa uygun olması lazımdır.

İslamiyet söylediklerinize uymuyor mu?
Türk milleti dindar olmalıdır yani, bütün sadeliğiyle dindar olmalıdır demek istiyorum. Bizzat hakikate nasıl inanıyorsam buna da öyle inanıyorum… Din şuura muhalif, ilerlemeye engel hiçbir şey ihtiva etmiyor.

Ben de aynı fikirdeyim ama “Bizim devlet idaresinde takip ettiğimiz prensipleri, gökten indiği sanılan kitapların dogmalarıyla asla bir tutmamalıdır. Biz, ilhamlarımızı, gökten ve gaipten değil, doğrudan doğruya hayattan almış bulunuyoruz” sözü de size ait. Bence burada bir çelişki var. Hassas bir konu olduğu için sizi daha fazla sıkıştırmayacağım. Artık röportajı sonlandırmak durumundayız, son sorularıma geçiyorum. Dünyanın birçok yerinde bulundunuz en beğendiğiniz yer neresi oldu?
Hiç şüphe yok ki Antalya dünyanın en güzel yeridir.

Son olarak söylemek istediğiniz bir şey var mı?
Yüksek Türk! Senin için yüksekliğin hududu yoktur. İşte parola budur.

Teşekkür ederim.