Urumçi’de yaşıyormuş Türkiye’ye gelene kadar. Urumçi dediği yer, Doğu Türkistan’ın başkenti. Varlığından haberdar mısınız Doğu Türkistan’ın?

Uygurların “kardeş” diye hitap ettiği Türkiye Türkleri, bugün Doğu Türkistan’a Şincan diyorlar. Bu da orayı ne kadar umursadığımızın, yaşanan katliama nasıl seyirci kaldığımızın en önemli ispatıdır.

Doğu Türkistan, Çin tarafından işgal edildikten sonra ismi Xin Jiang (Uzak Sınır) olarak değiştirildi. Merkeze olan uzaklığından dolayı işgalin ardından Çin tarafından bu isme layık görülen Doğu Türkistan’a, bugün hepimiz Şincan (Xin Jiang) Uygur Özerk Bölgesi diyoruz, Çinlilerin ağzından konuşarak. Yani diyoruz ki, “Doğu Türkistan ne, Uygur kim, oralar Çin toprağı, mavi bayrak mı olurmuş?”

Evini yurdunu bırakıp Türkiye’ye gelen Emin, gezmeye gelmemişti buraya. Zeytinburnu’nda bir mahalleyi dolduracak kadar kalabalık bir göçün nedeni Doğu Türkistan’dan sıkılıp dünyayı gezmek değildi. Katlediliyorlardı, öldürülüyor, yok yere idam ediliyorlardı.

Ailesi, arkadaşları öldürülmüştü ve tutunacak dalı kalmayınca çareyi Türkiye’ye kaçmakta bulmuştu Emin. Burada bir şeyler yapabilmek, Doğu Türkistan’ın sesini duyurabilmek için çabaladı ama doğuya çoktan kıçını dönmüş olan Türkiye’nin umrunda değildi oralarda olup bitenler. İsa Yusuf Alptekin’in yıllar süren çağrılarına kulak tıkayan bir devlet, Doğu Türkistanlı aşçı Emin’i dinleyecek değildi elbette…

Emin en sonunda Türkiye’den ümidi kesti, Doğu Türkistan’dan da ümidi kesti, “bu dünyada işler parayla yürürmüş hacı,” dedi ve İsveç’e gitti. 1999′da aşçı olarak bir lokantada işe başlayan Emin, şu anda 6 şubeli bir restaurant zincirinin sahibi.

Doğu Türkistan, Kavimler Göçü’ne katılmayan, yerleşik hayata geçen ilk Türk soyu olan Uygurların yurdudur. Yüzyıllar boyunca aynı topraklarda yaşadılar. Çin’in batıya açılan en önemli sınırlarından birinde oldukları için sürekli baskıya maruz kaldılar. Ve tacizler, baskılar en sonunda resmi işgalle sonuçlandı. Doğu Türkistan ismi Xin Jiang olarak, başkent Dihua’nın ismi önce Urumçi, sonra Wurimçi olarak değiştirildi ve yok etme çalışmaları başladı.

Stalin‘in Azeri, Özbek, Tatar, Kırgız Türklerine uyguladığı asimilasyon ve yok etme projelerinin aynısını, yine aynı dönemde Mao da Uygur Türklerine uyguladı. (Bizim kimseye ihtiyacımız yok, o günlerde birbirimizi yok etmekle meşguldük!)

Eğer o günleri yaşamış ailelerle oturup konuşursanız, Çin zulmündeki Uygurlarla Rusya zulmündeki Tatarların yapılan işkenceler ve uygulanan politikalar hakkında hiç farklı konuşmadığına şahit olursunuz.

Bu insanlar çoğalmasınlar diye kürtaja zorlandılar, çocuk sahibi olanlar soğuk hava deposuna kitlenerek, penisinden içeri domuz kılı sokularak, diri diri gömülerek, cinsiyet uzuvlarına kızgın demir sokularak, tırnakları sökülerek cezalandırıldılar.

Esir kamplarında vahşice çalıştırılarak, kamyonların arkasına bağlanıp sürüklenerek, zorla asit içirilerek öldürüldüler, öldürülmeye devam ediyorlar.

Bütün nükleer denemelerini Doğu Türkistan’da gerçekleştiriyor Çin. Orada insanlar sadece bugün ölmüyor, nükleer denemelerin yaydığı hastalıklar yüzünden gelecek nesiller de şimdiden korkunç hastalıklarla tanışıyorlar.

Dünya buna sessiz kaldıkça zulümler artarak devam ediyor. Ancak dünyanın sesi çıkmaz, çıkamaz. O bölgelere gazeteciler gidemez, dış dünya orada olan biteni sadece oradakiler tarafından bilgilendirilen yetkililerden duyabilir ama bu yetkili dediğimiz şahıslar da konuşmaz. Çünkü ne Avrupa’nın ne de Türkiye’nin Çin’e karşı çıkmaya gücü yetmez.

“Olmaz, van münüt! Öldürmeyin lan insanları!” diye Davos’ta caka satılabilir ama Çin’e aynı posta koyulmaz. Adamların nükleer silahları da Çin malı sonuçta, ne zaman patlayacağı belli olmaz. O yüzden istedikleri gibi at koşturabilir, günden güne yok etmeye devam edebilirler oradaki insanları.

Ha, Çin bunları Türklere kıl olduğundan mı yapıyor? Hayır. Çin, kalabalık. Çinliler 500.000 nüfuslu yerlere köy diyorlar. O yüzden mümkün olduğunca azaltmaya çalışıyorlar nüfusu. Dünyada sigara içmeye teşvik kanunun sadece Çin’de olduğunu biliyor muydunuz? Sadece Çin’de, “en az şu kadar sigara içilecek, içmezseniz cezalandırılırsınız,” diye manyakça bir kanun var. Bu kalabalıktan kurtulmanın tek yolu bu kalabalığı yok etmek, başka yolu yok.

Peki neden Schenzen değil de Doğu Türkistan?

Doğu Türkistan, Çin’in batıya açılan kapısı konumunda. İpek Yolu üzerinde, Taklamakan Çölü‘nün yanında, Rusya, Moğolistan, Özbekistan, Kırgızistan ve Tibet‘in komşusu. Diğer Türk toprakları gibi önemli yer altı zenginliklerine sahip. Doğalgaz, petrol, kömür ve uranyum yatakları bol. Çin ve Rusya’nın toprak bütünlüğü açısından elele vermesinin önündeki tek engel.

Çin gibi nüfus yoğunluğunun getirdiği açlık yüzünden kedi-köpek, börtü-böcek yiyen bir ülke, bu madenlere herkesten çok ihtiyaç duyuyor. O nedenle ne pahasına olursa olsun o toprakları ele geçirmek istiyor.

Doğu Türkistan aslında Çin toprağı olmayıp sonradan işgal edildiği için, nüfus çoğunluğu o toprakların asıl sahipleri olan Uygurlarda. Ayrıca Kazak, Mançu, Kırgız, Özbek, Tatar Türkleri, Moğol, Rus nüfusu var. Haliyle Çin de merkeze bağlılık açısından orada bir başka ırkın değil, Çinlilerin olmasını istiyor.

Bakın, bugünlerde ayyuka çıkan şiddet olayları orada yıllardır devam ediyor. Sadece kitle iletişim imkânları çoğaldığı için bu kez dünya halkları durumu fark etti. Uygurların asimilasyonu amacıyla Doğu Türkistan’a yerleştirilen Han Çinlileri, yıllardan beri polis ve asker desteğini arkalarına alarak Uygurları imha ediyorlar. Ordusuna el konmuş, bütün yöneticileri Çin tarafından atanmış bir ulus sessizce yok ediliyor.

1950′lerde 40 milyon Türk’ün, bir milyona yakın Çinli’nin yaşadığı Urumçi’de, bugün 20 milyon Türk, 6 milyon Han Çinlisi varsa, burada ufak tefek anlaşmazlıklardan söz edilemez. 50 yılda milyonlarca Türk yok edildi ve bunu kimsenin ruhu bile duymadı.

Bugün nüfus sıralaması tamamen değişti. Etnik çoğunluk Han Çinlileri, ikinci sırada Uygur Türkleri, üçüncü sırada Hui Çinlileri ve Rus, Moğol, Kazak yoğunluğu kadar Xibe, Tujia, Dongxiang nüfusları yaşıyor Doğu Türkistan’da. Nüfus yoğunluğu yine Müslüman, Moğol Dongxianglar, Çinli Huiler ve Xibe’lerin çoğunluğu Müslüman.

Bugün devam eden patırtılar, Uygurların son çırpınışları sadece. Birkaç yıla kadar orada hiç Uygur kalmayacak, tıpkı Doğu Türkistan isminin daha bugünden unutulduğu gibi Uygur ismi de unutulacak.

İnsanoğlu öyle bir ırk ki, çiftleşmeye bile üşenen pandaların soyunu kurtarmak için tüm teknolojileri seferber eder. Aynı insanoğlu, 40 milyonluk bir insan nüfusunu yok edebilmek için de tüm teknolojileri ve politik, siyasi oyunları da seferber edebiliyor.

Türkiye’de hiç duyulmayacak Uygurların çağrıları.

Öyle ki, Doğu Türkistan’la birlikte Gagavuzlar ve Kırım Tatarlarının da kullandığı mavi renkli Gök Bayrak, Türkiye’de yasaklanabiliyor. (Zamanın başbakanı Mesut Yılmaz’ın emriyle yasaklandı, hala yasak.)

Öyle ki, dünyanın en zengin iş kadınlarından biri olan ve Doğu Türkistan’ın sesini dünyaya duyurmak için çırpınan Rabiye Qadir (Rabia Kadir), Türkiye’ye gelmek için vize alamıyor.

Doğu Türkistan’daki vahşete dur diyelim! Sokaklarda eylem yapalım! gibi fantastik düşüncelerim yok. 70 milyon sokakta eylem yapsa Çin’in umrunda olmayacak çünkü. Bakmayın Türkiye’nin bölgesel güç, jeopolitik konum, ortadoğu lideri havalarına, birçok işte olduğu gibi bu konuda da sadece şişirmeden ibaretiz.

Ancak bana şunu da söylemeyin, gülerim:

Türkiye’deki Kürtlere yapılana soykırım demiyorsunuz, kendi ırkdaşlarınıza aynı şey yapınca ortalığı ayağa kaldırıyorsunuz!

Veya,

Kürtler nasıl isyan ediyorsa, Doğu Türkistanlılar da isyan ediyorlar!

Gibi salakça argümanlar üretmeyin. Bunları üretmeye heveslenenler önce gidip Urumçi’yi görsünler, 10 gün o insanlarla oturup kalksınlar. 12 senedir tanıdığım adamları sadece gazetelerden okuduklarıyla yorumlayan tipleri gördükçe cinlerim tepeme çıkıyor.

Türkiye Cumhuriyeti topraklarında Kürdistan diye bir ülke hiçbir zaman kurulmladı. Herkes onayını verdi, İngiltere gelip sınırlarımızı çizdi, iş bitti. Aradan 40 yıl geçtikten sonra gaza gelip “ben ülke kurcam, bu toprakları bana verin,” diyene siktir lan, denir. O ülkeyi kurma hayalleriyle terörist eylemlere girişirse, cezayı hak eder.

Ancak yıllar boyunca varolan bir ülke yeraltı kaynaklarından veya başka nedenlerden dolayı işgal edilirse, işgalle kalmayıp bir de vatandaşlarına zorla doğum kontrol, asimilasyon planları uygulanırsa (50 yılda 20 milyona yakın insanın ölmesi, öldürülmesi veya göç ettirilmesi soykırım değil de nedir?), o zaman ortada bir orospu çocukluğu mevcuttur.

Tutup da “onlar Türk olduğu için savunuyolar, nalıncı keserini hep kendilerine yontuyolar,” demek eşekliktir. Doğu Türkistan’ın adını bile bilmeyip Şincan diye isimlendirerek sadece Çin hükümetinin medyaya verdiği haberlere göre yorum yapmak hepten eşekliktir.

Şunu bilmek kâfi:

Amerika’nın Kızılderililere, İspanya’nın Azteklere, Hutuların Tutsilere, Rusların Çeçenlere, Almanların Yahudilere, Yahudilerin Filistin’e, Türklerin Ermenilere, Ermenilerin Türklere, Fransa’nın Cezayir’e, Trujillo’nun Dominik Cumhuriyeti’ne, Yunanların ve Bulgarların Türklere ve daha birçok halkın/ülkenin/kabilenin başka halklara/ülkelere/kabilelere yaptığı küçüklü büyüklü soykırım, yok etme çalışması, asimilasyon denemesi, göçe zorlama, ezme politikalarından biri Doğu Türkistan’da yıllardır vahşice uygulanıyor. Orada bitince başka yerde başlayacak, insanın doğasında var bu şiddet.

Dur demekle durmayacak, bitsin demekle bitmeyecek.

Dört kişilik bir ekipte bile sürekli fikir ayrılıkları çıkıyorsa, sadece bir kişinin kendi çıkarını diğerlerinden fazla düşünmesi o ekibin birbirine girmesine neden oluyorsa, 7 milyarlık dünyada bu kadar savaş, soykırım az bile.

Geçen gün oturmuş önümüzdeki yaz Mısır’a mı gitsek Karayipler’de mi sürtsek diye plan yaparken Hindistan’da patlayan bombaları duymamız üzerine 3. Dünya Savaşı’nın çıkacağına ve bizim tatil planlarımızın yalan olacağına emin olduk.

Neden mi çıkacak 3. Dünya Savaşı? Koyu katolik olan ve tüm dinleri iyi araştırmış olan (aslında daha iyi araştırsa Müslüman olurdu ya, neyse) Patricia’nın ve kutsal toprakların ne zaman İsrail’in eline geçeceğini merak eden şahsımın düşünceleri hemen aşağıda. Tabi bunlardan önce Somali hakkındaki şu yazıyı da okursanız iyi olur.

ABD’nin Umman ve Etiyopya gibi bölgenin güçlü ülkeleriyle arası gayet iyi. Ve 1960′dan beri Somali’yi kullanmak için can atıyor. Ancak ne oraya kurduğu kukla hükümetler, ne Etiyopya’yı Somali’nin üstüne salması, ne de IMF taktikleri tam olarak işe yaramadı ve ABD hala Berbera’da kurması gereken üssü kuramadı.

Restore hope operasyonu ile ağzının payını aldı ABD. Hem Somali milislerine karşı yeni bir gerilla savaşından çekiniyorlar, hem de dünyanın gözü önünde sebepsiz yere Somali’ye girmeyi kimseye açıklayamayacaklarını biliyorlar.

Ama ABD bir şeyler aramayı pek sever. Benim varlığına bile inanamadığım El-Kaide neye sinirlendiyse, durup dururken pek kıymetli World Trade Center’larına daldı bunların. “O gün binada hiç Yahudi yokmuş, doları üçe katlayıp bardağın altından bakınca yanan binalar çıkıyormuş” falan demiyorum ama şunu iyi biliyorum ki, tanıdığımız hiçbir Yahudi işadamı o gün orada değildi. Ve binanın tepesine çarpan uçaklar zemin katta bomba etkisi yapamazlar, fizik kurallarına aykırı bu. Haydi, her şey kitabına uygun yapıldı diyelim, bin Laden denen adamın kimin tarafından nerede yetiştirildiğini sağır sultan biliyor.

Sonuçta ABD bu bahaneyle Afganistan’a dalmayı başardı. Bugün sıradan bir internet kullanıcısının Google Earth ile dağını ovasını gezdiği Afganistan’da 2 yıl boyunca uydular, askerler ve her türlü teknolojik ekipmanla Laden Amca’yı aradılar, bulamadılar.

Sonra sıra Irak’a geldi. Dediler ki, “sende kitle imha silahları var, onları görmemiz lazım.” Haliyle yalanladı eski öğrencileri Saddam, olmadığını iddia etti. “O zaman gelip kendimiz ararız,” dediler ve Irak’a girip çocuk, genç, yaşlı, kadın, asker, sivil demeden ortalığı dümdüz ederek nükleer silah aradılar. Saddam o kadar aptaldı ki, elindeki nükleer silahları ülkesi işgal altındayken kullanmadı işgalcilere karşı, en sonunda yakalandı ve asılarak idam edildi.

Ülkesi, toprakları, petrolleriyle birlikte ABD ve İngiltere şirketlerine kaldı. Nükleer silahlar bulunamadı.

Irak da tamamlanınca sıra İran’a geldi. Aynen onlara da mesaj gönderdiler; “Sende kitle imha silahları varmış, çok ayıp şeyler bunlar, onları derhal bize teslim et!” Ama İran’dan gelen yanıt pek beklendiği gibi değildi. Ahmedinejad tersledi ABD’yi, “he var bende kitle imha silahı, göndereyim istersen sana buradan 3-5 tane?” deyiverdi. İnadına, nükleer füze tatbikatları yaptı çöllerde, “Ooo, süper çalışıyor yeni ürünler” diye haberler yaptı televizyonlarda.

Dünyanın en eski 3 medeniyetinden biri olan İran’a savaş açmak kolay değildir. Bunu ABD de fark etti. Tam da bu farkındalığın üzerine, İran ve Rusya kankalık ilan etti. Putin’in İran ziyareti, Ahmedinejad’ın Rusya ziyareti üst üste geldi, ABD’nin ezeli rakibi Rusya, tarafını belli etti.

Bunun üzerine ABD bir süre sustu ama yıllardır Rusya’nın dibinde kuzu kuzu yaşayan Gürcistan, Rusya’ya baş kaldırmaya başladı. Hem de ABD’nin stratejik ortağı (!) olan Türkiye’nin 1.000.000 YTL’lik askeri yardımını yanına alarak.

Azerbaycan her zamanki gibi sessiz kaldı, şimdilik sessiz kalmaya da devam edecek. Ermenistan da bir açıklama yapmadı.

Türkiye yardım ettiğini kendi halkına açıklamadı, yöneticiler “Laik, demokratik bir hukuk ülkesi olarak iki kadim komşumuz olan Rusya ve Gürcistan’ın anlaşmazlığından hicap duyuyor ve bu çatışmaların kısa zamanda bitmesini diliyoruz, yurtta sulh cihanda sulh” falan dediler, ikinci adımı atmak üzere emir beklemeye başladılar.

Sonra tüm bu şamata bir anda duruverdi. ABD’deki mortgage krizi, yıkılan domino taşları gibi gelişmiş ülkelerin ekonomisini etkiledi ve küresel bir ekonomik kriz ortaya çıktı. Orta Doğu zaten sefaletin içinde olduğu için krizi pek umursamadı ama Uzak Doğu, -ABD ile çok sıkı ekonomik ilişkiler içinde olan Japonya hariç- krizden faydalanmaya, kendi ekonomisini Avrupa ile yarıştırmaya başladı. Yazılım uzmanı Hindistan, başarılı çalışmalara imza atmaya ve özgün yazılımlarını ortaya çıkarmaya başladı. Çin ucuz işgücünü tüm dünyaya pazarlamaya devam etti. Tayvan, Tayland gibi ülkeler Çin’i takip etti, Malezya sanayisini ve teknolojisini geliştirmeye devam etti. En tehlikelisi de Pakistan, nükleer silahlarından dünyayı haberdar etti. Gelişmiş ABD ve Avrupa ekonomisi, küçümsediği çekik gözlüler karşısında küçük düşmeye başlamıştı.

Artık tesadüfler zinciri nasıl işledi bilinmez, Afrika’nın aç ülkesi Somali’nin İslam milisleri kendi ülkelerinde karınlarını doyuramaz olunca açık denizlere yelken açtılar. Yıllar öncesinin korsanlık hikâyelerini aratmayan bir hız ve kararlılıkla hareket eden korsanlar, Hint Okyanusu’nda seyahat eden gemileri hangi ülkeye ait olduklarına bakmaksızın (!) yakalayıp kendi ülkelerindeki Eyl Limanı’na götürmeye başladılar.

(Somali’nin ülke sınırlarına bakarsanız, bölünmek için en uygun noktanın Eyl olduğunu görürsünüz. Eyl’in tam batısında kalan Etiyopya sınırı durmayıp devam etse, soluğu Hint Okyanusu’nda alır ve Aden Körfezi tamamen Etiyopya topraklarına katılmış olur. Etiyopya’nın yıllardır gerçekleştirmek için kıvrandığı bir hayal bu.)

Somalili korsanların uluslar arası sularda yer alan gemileri zırt pırt kaçırması dünyanın dikkatini çekti. ABD, İngiliz, İsveç, Türk, Rus bandıralı demeden her türlü gemiyi kaçırıp Eyl Limanı’na saklayan korsanlar, açık denizde denk geldikleri Hindistan Donanması’yla çatışmaya girmekten kaçınmıyorlardı.

Başlarda sadece Hindistan Donanması’nın Yemen, Umman ve Somali açıklarında yakalamaya çalıştığı ve kimsenin yerini tespit edemediği korsanlar, daha sonra nasıl bir cesarete kapıldıysalar, Somali’nin Eyl Limanı’nda ikamet ettiklerini; el koydukları gemiler ve esir aldıkları personelin de burada tutulduğunu, cesareti olanın gelip bunları almasını söyleyerek meydan okudular.

Maersk gibi dev bir nakliye firmasının, 50 petrol tankerinden birini bile tehlikeye atmamak için Süveyş Kanalı’nı kullanmak yerine Ümit Burnu’nu dolanmaya karar vermesi işin ticari yönünün ne kadar tehlikeye girdiğini gözler önüne serdi.

Rusya’nın T-72 tanklarla dolu bir gemisini kaptırması, Amerikan ve İngiliz ticari gemilerinin Eyl’de bekleşmeye başlaması, Rusya’nın baş düşmanı NATO’yu da ayağa kaldırdı.

İlginçtir ki, Somalili korsanlar -Rusya hariç- NATO üyesi olmayan ülkelerin gemilerine dokunmadılar. NATO’nun en yaygaracı üyelerinin Somali’de el koyulmuş gemileri varken Hırvatistan, Gürcistan ve Ukrayna gibi ülkelerin gemileri yok. Oysa ki bu ülkeler boylarına bakmadan açık denizlerde çok sayıda gemi yüzdüren ülkelerden.

NATO’nun, ABD emrinde çalışan bir ordular birliği olduğunu hepimiz biliyoruz. En başta Avrupa ülkelerini Sovyet ve doğu bloku ülkelerinin potansiyel saldırılarından korumak için kurulan NATO, ABD’nin olaya maydanoz olmasıyla resmen onun emrine girdi, ABD ne derse o oldu. Dışarıda kalanlar da kendileri için Varşova Paktı‘nı oluşturdular ama dağılan ülkelerin birliği de fazla uzun yaşamadı. Ve ortalık NATO’ya kaldı.

Fazla uzağa gitmeye gerek yok, Bosna Hersek’te, Afganistan’da, Irak’ta yapılan katliamlara hiç sesini çıkarmayan NATO, Somali’de başlayabilecek bir katliama da sessiz kalacak. Zaten adamlar korsanları yüzünden daha şimdiden dünya nezdinde suçlu duruma düştüler.

ABD, düşlediği üsse ulaşmak için eğer Aden Körfezi’nin girişine şu pek meşhur deniz piyadelerini ve gemilerini yığsaydı, tüm dünyanın tepkilerini üzerine çekecekti. Ama korsanların varlığı, tüm NATO ülkelerini ve haliyle ABD donanmasının da bölgeye gelmesini sağladı. Ezeli rakipler ABD ve Rusya’nın savaş gemileri, İsveç, İngiliz ve Türk gemileri, Hindistan donanmasıyla birlikte Sudan açıklarında korsan arıyorlar bugünlerde.

Ve korsanlar Eyl Limanı’nda meydan okumaya, naralar atmaya devam ediyorlar.

Tam korsanların şarkılarıyla yaşamaya alışmışken, Hindistan’da yedi bomba patladı. Lüks otellere yapılan bombalı ve silahlı saldırılarda 200′e yakın insan öldü, bir o kadarı yaralandı. Ve ilginçtir, teröristler sadece Amerikan ve İngiliz pasaportlu turistleri rehin alıp, diğerlerini serbest bıraktılar.

Amerika ve İngiltere’nin bu duruma sinirlenmesi sizce de normal değil mi?

Üstelik Hindistan’ın hemen bir açıklama yaparak bu işi Pakistan gizli servisinin yaptığını iddia etmesi, Pakistan’ın olayı yalanlamakta gecikmesi hep bir oyunun parçaları gibi gelmiyor mu size de?

Şu maddeleri merak ediyorum:

1. ABD ve NATO, Laden’i aramak için Afganistan’a girdiler, ortalığı talan ettiler ama bol miktarda eroinden başka bir şey bulamadılar.

2. ABD ve NATO, nükleer silahları aramak için Irak’a girdiler, ortalığı talan ettiler, Saddam’ı yakalayıp astılar ama bol miktarda petrolden başka bir şey bulamadılar.

3. ABD İran’ı nükleer silahları yüzünden tehdit etti, İran ters yanıt vererek Rusya ile işbirliği yaptı. Bunun üzerine Gürcistan ve Rusya arasında savaş çıktı.

4. Şimdi dünya barışını tehdit eden yeni bir unsur olarak Somali çıktı ortaya. Barışı tehdit eden her ülkeye hizmet etmeye ve demokrasi götürmeye kendini zorunlu hisseden ABD’nin NATO desteğiyle Somali’ye girmesinden daha doğal bir şey olabilir mi?

5. Somalili korsanların dünyaya meydan okur bir tavırla yerlerini belli etmesi ve sadece NATO üyesi olan ülkelerin ticari gemilerine el koyması aptallık mı, tesadüf mü? Bu adamlar Eyl Limanı’nda o gemilerin geri alınmasının fazla uzun sürmeyeceğini bilmiyorlar mı?

6. Hindistan’da gerçekleşen terör saldırılarının, Somalili korsanları terbiye etmek üzere NATO gemilerinin Hindistan Donanması’yla birlikte Aden Körfezi ve Sudan açıklarında devriyeye başlamasıyla aynı güne denk gelmesi bir tesadüf mü?

7. Eskiden beri savaşan, savaşı pek seven ve nükleer silahlara sahip olduğu bilinen Pakistan’ın, gizli servis veya piyonlar aracılığıyla Hindistan’da sivil halka terör saldırıları düzenlediği, ABD ve İngiltere vatandaşlarını rehin aldığı iddia edildiğinde, bu iki ülke NATO’yu o ülkeye sürüklemeden durabilir mi?

8. Hindistan’da bombaların patlamasından 2 gün önce Türkiye Başbakanı’nın orada olması bir tesadüf mü?

9. Hindistan, eskiden beri savaş halinde olduğu Pakistan ile uzak patronu İngiltere’nin güdümünde bir savaşa girişebilir mi?

10. Pakistan haritasının değişmesi halinde dört bir tarafı ABD ordusu tarafından kuşatılacak olan İran’ın hali nice olur?

Şu pek ünlü kutsal toprakların Sam Amca’nın eline geçmesi bu kadar açık seçikken, bu noktadan geri dönüş olabilir mi?

Kızıldeniz çevresine dikkatle bakıyoruz:

İki mini ülke Kuveyt ve Katar birer ABD mandası. Irak zaten ABD’ye ait. İran’ın doğusunda sadece iki ülke var: Afganistan ve Pakistan.

İran’ın kuzeybatısında kalan kutsal topraklara kuzeyden girmek Rus engeli yüzünden bu kadar zorlaşmışken, doğudan zorlamak neden boş bir hayal olsun?

Ancak Hindistan ve Pakistan sınırında, Keşmir’de gerçekleşebilecek olan bir savaş kısa sürede bitmez, NATO da bu işin içine çekildiğine göre capcanlı bir 3. Dünya Savaşı bizi bekliyor dersek çok mu abartmış oluruz?

Türkiye’nin doğusundaki iki tane tırt ülke, arkalarında ABD olmadan ne işe yarar? Ermenistan zaten hazır, Irak’ın kuzeyine kurulacak bir Kürt Devleti bu toprakları tamamen gelecekteki kutsal (!) görevlerine hazırlar. Eh, İran da halledildikten sonra sıra Türkiye’ye gelir, çünkü bu kutsal mı kutsal, cici mi cici toprakların büyük bölümü Türkiye sınırları içinde kalıyor.

Tüm bu nedenlerle, ben abarttığımızı sanmıyorum, finalde buluşmak üzere birkaç yıl içinde herkesi Türkiye’ye bekliyorum.

Osmanlı’dan arta kalan topraklara mal bulmuş mağrıbi gibi yığılan Avrupalıların sayesinde, diğer Afrika toprakları gibi Somali de Avrupa ülkelerine peşkeş çekildi. Kuzeyi İngiliz Somalisi, güneyi İtalyan Somalisi olmak üzere iki parça olarak yönetilen ülke, 1960 yılında birleşerek Somali adını aldı.

Aslında tarım ve hayvancılık sayesinde gayet iyi gidiyorlar, kendilerine yetiyorlardı. Bir Afrika ülkesi için kendine yetebilmek, açlıktan ölmemek ne demektir, bunu Afrika’yı görmemiş olan anlayamaz. Somali ülke coğrafyasında sadece %2′lik bir yeri olan tarım alanlarını kullanarak üretebildiği tarım ürünlerini sadece iç ticaretinde kullanmakla kalmıyor, aynı zamanda gayet iyi ihracat yaparak gelen parayla sanayiye yatırım yapıyordu. Üstelik uranyum, petrol, boksit, demir, kalay gibi önemli madenleri de vardı Somali’nin.

Ancak özgür ve birleşik Somali, 1980′lerin başında ABD destekli Muhammed Siyad Barre iktidarıyla tanıştı. Uygulanan IMF politikalarıyla yeni gelişmekte olan sanayi yok edildi, kamu kurumlarının ABD şirketlerine satılması olarak yapılan özelleştirmeler serbest girişimi yavaşlattı ve tarım ürünlerini ihraç eden bir ülke, ithalatçı konumuna düştü. (Tanıdık geliyor mu bu kısım?)

Ülkede başlayan iç karışıklık ticareti ve iş dünyasını karmakarışık bir hale soktu, yerli sermaye canını kurtarmakla meşgulken piyasa sadece çok uluslu şirketlere kaldı. Yok olan tarımın yerine Avrupa ve ABD şirketlerinin ithalatı girdi ülkeye.

1991 yılında, kötü giden gidişi durdurmaya çabalayan Muhammed Farah Aidid bir darbe girişiminde bulundu, yönetimi ele geçirse de darbe başarılı olamadı ve ülkede büyük bir kaos başladı. BM’nin ağababası konumundaki ABD, 1992 yılında restore hope adlı operasyonla Siyad Barre’yi geri getirmek istedi ancak başaramadı ve ülkedeki kargaşa daha da büyüdü.

(Restore hope operasyonlar zinciri bir yıldan fazla sürdü. Hatta bu operasyonlar esnasında iki tane Black Hawk helikopterinin düşmesi ve 18 Amerikan askerinin kurtarılması için 1.000 Somalili’nin öldürülmesi 2002 yılında Black Hawk Down adlı filmle Hollywood tarafından pazarlanmıştır. Amerika’nın geri çekilmek suretiyle yenilgiyi kabullendiği son çatışma olarak kabul edilir. Ancak bu operasyon o kadar iyi pazarlandı ki, Somali’nin adını bile bilmeyen dünya gençliği bir yandan Black Hawk Down adlı filmi izledi, bir yandan da filmden aldığı gazla Delta Force: Black Hawk Down ile “teröristleri” öldürerek oyunda ilerlemeye çalıştı. [Ben de yaptım bunu, Call of Duty ve Medal of Honor ile 2. Dünya Savaşı'nda Almanlarla, Delta Force ile Irak, Afganistan ve Somali'de Müslümanlarla çarpıştım. Bu apayrı bir pazarlama stratejisidir, emperyalizm bunu gerektirir.])

Farah Aidid’in milislerine karşı mücadeleyi kaybeden ABD, Somali’den kısa süreli çekilerek sadece arka plandan iş yönetti, halkı birbirine düşürmeye devam etti.

Gariban ve çaresiz halkı yaşamak için ekmek bulamazken, Etiyopya’nın savaş ilanına aynı şekilde karşılık verdi Somali. Hıristiyan Etiyopya, Somali’deki laik hükümete destek veriyor ve bir İslam devleti kurulmasına karşı çıkıyordu. Etiyopya’nın özellikle Mogadişu ve çevresinde sivil – asker demeden (zaten resmi bir ordu bile yok, her yer cephe, herkes gerilla) her yeri bombaladığı ülkede; İslam adına savaştığını iddia eden gerillalar Mogadişu ve çevresinde etkiliyken, ülkenin bir başka kısmı ABD destekçilerinin, bir kısmı İtalya taraftarlarının, bir kısmı da demokrasi isteyenlerin elinde kaldı. Ve bu ülkede bir hükümet de vardı, insanlar birbirini canlı canlı keserken kime ne diyeceğini şaşıran ve polisine, askerine söz geçiremeyen, yapabildiği tek şey ABD ve İngiltere şirketlerine ihalelerde “yabancı sermaye desteği” sağlamak olan bir hükümet…

Yani görüntüde Hıristiyan – Müslüman çatışması var ortada, ancak biraz derine inildiğinde asıl kazancı konuyla resmi olarak hiçbir bağlantısı olmayanların elinde olduğunu görmek hiç zor değil. Somali halkı laik, demokratik veya seküler bir devlet peşinde değil, Somali halkı sadece karnını doyurmak istiyor. Ama birileri o kadar dayatıyor ki, ülke iki parça halinde İslam ve Hıristiyanlık adına birbirini parçalıyor. Elbette ki İsrail menşeli silah ve cephanelerle?

Rusya’da üretimi durmasına rağmen Afrika’nın neredeyse tüm ülkelerinde üretilmeye devam eden AK-47, AK-74 gibi silahlarla birlikte, M4, M16, M203 gibi ünlü modelleri olan Amerikan Colt markasının envai çeşit üretimi yıllardır Somali’de kullanılmaya devam ediyor.

Etiyopya’nın Somali’ye savaş açması onu güçlü bir ülke gibi gösterse de, orası da Somali’den çok farklı değil. Halkı açlıktan kırılmakta olan Etiyopya’nın tek amacı ABD’nin gözüne girebilmekti.

ABD 1960 yılından beri çabalamasına rağmen tam olarak kontrol altına alamadı Somali’yi. Çok farklı stratejiler denediler, son olarak da Etiyopya ile ortak bir denemeye giriştiler. Somali toprakları, Etiyopya’nın denize açılabilmesi için önemli. Kızıldeniz’e inişi Eritre ve Cibuti adlı iki ABD dostu ülke tarafından engellenen Etiyopya’nın tek çaresi Somali’den kurtulup Aden Körfezi’ne veya direk Hint Okyanusu’na açılmak. ABD’nin derdi ise bir Somali kenti olan Berbera’da (Aden Körfezi sahili) bir üs açarak Afrika’daki sesini yükseltmek.

Yani ABD’nin Etiyopya’ya silah ve taktik yardımı yapması son derece anlamlı oluyor.

Somali’de on binlerce insan öldü, yüz binlerce insan evsiz kaldı. Her bölgede ayrı bir milis grubu hüküm sürdü, bir gün dost olanlar ertesi gün kanlı bıçaklı oldular. Kazanan her zamanki gibi ABD olacak derken…

2008 yılında ABD ve Etiyopya destekli hükümet yenilgiyi kabul etti. İslami milisler iktidara geldiler ve her ne kadar tam anlamıyla bir iktidar olmamış olsa da, 1 milyon insanın açlık sınırının altında yaşadığı Somali’de ölümler, iç çatışmalar kısmen durdu.

1991′den beri adam gibi bir hükümetin olmadığı Somali’de, düzenin adı anarşi oldu. Devlet olmasa da ihtiyaçların karşılanmasının gerekliliği çeşitli milis kuvvetlerinin yurtdışından uçak alıp havaalanları yaparak 15′den fazla havayolu kurmasına, herkesin kendine göre okul, hastane vs. yapmasına sebep oldu.

2008′in başından beri hiç sesi çıkmayan, ABD belasından kurtulmuş olan Somali’ye ne oldu da dünya gündemine pat diye oturdu peki korsan hikayeleriyle?

Onu da daha sonra inceleyelim.

Amerika’nın iyi, olumlu olarak bilinen özelliklerine yeniden dönüş.
Yeni bir Amerika.
Hem ABD’nin, hem de başka ülkelerin iyiliği için çalışan bir lider.
Reklamları izlediniz.
…

Seçim yapıldı. Obama seçildi.
Obama’nın başkan seçilebilmesi için 1.500.000.000 dolarlık bir kampanya yapılmıştı.
Şimdi sıra bu parayı çıkarmaya geldi.
Bakalım faturayı kim ödeyecek?

Mustafa Koç / Okur-Yazar

Türkiye Gazetesi yazalarından Ömer Söztutan’ın “Söz Market” adlı köşesinin kutularından birisinden alıntıdır bu yazı.
14 Kasım 2008

Abdullah Gül cumhurbaşkanı oldu diye ortalığı birbirine katanlar, Barack Obama başkan seçilince zil takıp oynamaya başladılar. Değişimin başlangıcıymış, kapitalizm bitmiş, ABD sosyalist olacakmış.

Adamın sülalesini yazdılar. Babası Kenyalı bir müslümanmış, Obama daha 10 yıl önce Kenya’da babaannesine yardım eder, sırtında odun taşırmış falan. Fakirliği, sefaleti o kadar seviyor, halkı fakirliğe özendirmek için o kadar çabalıyorlar ki, geçmişte biraz sefalet çekmiş olan herkesi kardeş ilan ediyor, “bakın o da bizden biri” numaraları yapıyorlar.

Diyorlar ki, ABD’de sistem değişti, artık eskisi gibi değil, stratejik dostluğumuz ilelebet devam edecek, kahrolsun Bush ve avanesi.

Sanıyorlar ki, her ülke Türkiye gibi sistemsiz işliyor. Gelen hükümete göre kadrolar, fikirler, anlayışlar değişiyor. ABD’nin başına Recep İvedik, hatta Deniz Baykal bile gelse o ülkede sistemin değişmeyeceğini, aynı hamamda farklı tellakların kese atacağını bir türlü anlayamadılar.

Ben diyorum aynı bokun laciverti, Jennifer diyor same shit different smell. Türk medyası da “siyah devrim” diyor, zenciliği vurgulamış olmaktan mutlu… Kenyalı oduncu kardeşleri Ermeni Soykırımı’nı tanıma, Kıbrıs’tan çekilme, Kürt devletini tanıma ricasında bulunduğunda yine bu kadar sevinçli olacaklar mı bakalım, yakında göreceğiz.

Sabah sabah kendini bu soruya yanıt ararken bulmuş.

Sonra da, kendi ahlakına ve yazdığı gazetenin yayıncılık ahlakına çok uygun şekilde düşünerek, konuya bir kısım cevaplar getirmiş.

Ona göre, Turgut Özal o makama Barack Obama gibi “kürt kimliğini” derisine renk olarak işlemiş biçimde oturmamış.

Doğrudur.

Bölücülük yapmak, elinde taş ve sopayla sokaklara dökülmek, silahı kapıp dağa çıkmak değildir sadece. Yılan gibi sinsice yazılar yazarak insanların kafasına nifak tohumları yerleştirmek bölücülüğün en adice yapılanıdır.

Siz rahat bıraksanız, bu ülke bir Kürt’ü de, Laz’ı da, Ermeni’yi de başkan olarak seçer, türbanlı bir iş kadını kippalı bir Yahudi’nin yanında, mini etekli bir iş kadını cübbeli bir işadamının şirketinde çalışır. Bu halk eşitliğe ve demokrasiye karşı gelecek bir halk değil. Ama siz ve sizin gibi fitne tavukları 24 saat gıdaklayıp sabah saat 05,30′da pislik dolu larvalarını yumurtlayınca, sizi insan sanan bir kısım yurdum insanı “lan yoksa?” demeye başlıyor. Bunu çok iyi biliyorsunuz, o gudik sorularınızı da sırf bu nedenle soruyorsunuz.

Ne yazık ki şeref, sizin için kadehlerin tokuşturulduğu o bulanık anlarda kalmış bir sözcükten başka bir şey değil.

İslami görüşleri savunan bir aday meclise girmek istediğinde yaygarayı basan, askeriyenin yaptıklarını eleştiren bir gazete satış yapamasın diye üzerine bin türlü suçlama yönelten, sizin gibi düşünmeyen bir işadamı başarılı olduğunda onu zirveden indirmek için iftiranın, yalan dolanın en akla gelmedik şekillerini kullanan benmişim gibi, şimdi bana soruyorsun bir Kürt’ü başkan seçer misin kendine diye.

Ben seçerim. Peki sen hazmedebilir misin? O başkan olduğunda senin patronunun istediği gibi at koşturmasına izin vermezse ona hakaret etmeden durabilir misin? Sen demokrasi adı altında kendi rantını savunup cahil halkı da buna alet ederken onun gerçekten demokrasiyi savunmasını hazmedebilir misin? Halkın demokrasiye inanmasını, rahat bir yaşama kavuşmasını o Kürt başkanla birlikte savunur musun, yoksa teneke sobasını özleyen Bekir dostun gibi “ey halkım bakın ne güzel teneke sobalarımız, sobanın yanına kıvrılan kedilerimiz vardı; buğday ihraç edip buzdolabı ithal ederdik, fakirdik ama mutluyduk bikbik” diye fakir edebiyatı mı yaparsın?

Ülkemin yaşam standartları yükselmiş, halkım rahat etmişse sokayım teneke sobaya, hani nerde Kürt başkan?

Şimdi; adam demokrat, barışçı aman Obama kazansın diyen… Bush gibi cumhuriyetçi Kane’de sağa sola sataşır durur diyen… Aynı takımın adamları bunlar diye atıp tutan bir grup gazeteci vardı yanlış hatırlamıyorsam.

Tabi yanılıyor olabilirim zira bu aralar elimde patlamış olan işlerimin zararlarını ödemek için eşşekler gibi çalıştığımdan gündemi pek de takip edemedim. Zaten yazdıklarımın hepsi şahsi düşüncelerim olduğundan belki de içimdekileri dökmek için bir grup Obama yalakası gazeteci uydurmuşta olabilirim.

Her neyse şimdi bu bir grup gazeteci yazar sanıyor ki ataları kölelik görmüş Barack acaip insancıl olacak, barışçıl olacak hem de Amerika’nın çıkarlarına ters düşeceği için ölmesi gereken 300-500 sivilin yaşamına değer verecek kadar sevecek barışı… Zannediyorlar ki adam sırf zenci diye ırkçı olmayacak! Zannediyorlar ki sırf halkları zenci diye Amerika’nın Afrika’da sömürdüğü ülkelerdeki insanlar için birşeyler yapacak…

Hatta bu ahmaklar sanıyorlar ki bu adam bizi de çok sevecek. Belki de sırf biyolojik babası ve üvey babası da müslüman diye, adamın göbek adı Hussein (bildiğiniz Hüseyin lan işte) diye bizi de çok sevecek…

Hatta ve hatta Ermenilere oturun lan yerinize, Türkler kesmedi ben kesicem sizi diyecek. Kıbrıs’a da adam olun Türklerle kaynaşın diyecek. Dünyanın geri kalanına da tanıyın lan şu Kıbrıslı Türkleri diyecek… Hatta dönecek Avrupa’ya, niye almıyosunuz lan siz benim stratejik ortağım Turkey’imi aranıza diyecek…

Hani dese de fena olmaz, eyvallah delikanlı adammış derim. Zaten şu fotoğrafa bakar mısınız? Gören de akıllı, uslu, terbiyeli bir adam sanıyor… Öyle olsa keşke… Ama…

Ya barrak gibi adamsa?

Tepemizde Demokles’in Kılıcı gibi duran askeri darbe korkusunu “her Türk asker doğar” sloganlarıyla bastırmaya çalışarak, hiçbir tavsiyesini yerine getirmediğimiz Atatürk’e sadece lafta sahiplenerek, kürtlere terörist, müslümanlara gerici, zenginlere hırsız, siyah giyenlere satanist, kedilere nankör, Fenerbahçe’ye şampiyon, Bülent Ersoy’a kadın diyerek ve kırmızı çizgilerimizi ihlal edeni sert bir dille kınayarak mal gibi yaşar gideriz laik ve demokratik ülkemizde. Kime ne!?

Malezya gibi olmayız korkmayın. 1957 yılında Malezya kurulduğunda biz laikliği tartışıyorduk. Onlar o günden bugüne kadar ekonomilerini yılda ortalama %6.5 büyütüp, kişi başına geliri 300 dolardan 5.334 dolara çıkardılar. 1957′de %40 olan fakirlik oranı bugün %6. Biz ne yaptık?

Türkiye 1995′te yerli (!) arabasına enjeksiyon sistemi takamazken, Malezya aynı dönemde 20 milyar dolar harcayarak Silicon Valley benzeri devasa bir altyapı kurdu. Multimedia Super Corridor (MSC) adını verdikleri bu gelişmiş sistem dünyanın tüm teknoloji devlerini Malezya’ya toplamaya yetti. Dell, Microsoft, Sony, Shell, NTT gibi 1.500′den fazla şirket MSC’nin büyüsüyle Malezya’ya doluştuğunda, biz laikliği tartışmaya devam ettik.

Türkiye, turizmin her koluna açık olan cennet gibi doğasını İngiltere’nin, Hollanda’nın bira göbekli aç turistine peşkeş çekerken Malezya Türkiye’nin yarısı kadar coğrafyasıyla yılda 20 milyon zengin turiste pazarladı kendini. Malaysia Truly Asia cıngılını ezberlemeyen kaldı mı CNN izleyenler arasında?

1960′larda petrol, palmiye ve kalaydan başka bir şey satamadıklarından, sermayelerini o kadar dikkatli kullandılar ve o kadar hızlı sanayileştiler ki, bugün biz dahil tüm dünyaya elektronik ürünleri pazarlıyorlar.

1997 uzakdoğu krizinde bütün Asya birbirine girdiğinde, IMF’ye yakasını kaptırmayan tek ülkeydi Malezya. Devlet Başkanı Dr. Mahathir Muhammed tüm Güney Asya ülkeleri IMF’nin giyotinine doğru ilerlerken IMF’yi ülkeden kovmuş ve ülkesinin bu krizden kendi imkanlarıyla çıkacağını bildirmişti. Ve dediğini yaptı, bugün “Malezya olmayacak kadar modern Türkiye” IMF borçlarıyla boğuşurken onlar sadece kendileri için kazanıp yatırım yapıyorlar.

Biz ne yaptık? Korkmayın Malezya falan olmayız, olamayız. Onu da beceremeyiz.

Bugünlerde meşgulsünüz ama bu meşgaleden sonra oynarsınız, alın size yeni gündem: Belki Pakistan olabiliriz. Terör, darbe, yaygara falan… Hindistan değil ha, oraya boyumuz yetmez. Pakistan’ı tartışın siz.

Peki, o düğme nereye saklanmıştı bunca zaman? Düğmeye basınca, ABD Irak’a girmeden önce Türkiye tarafından söylenmiş olan “Pandora’nın kutusunu açmış olursunuz” lafı bizim için de geçerli olacak mı?

1980′li yıllarda adı konulan terör örgütü PKK, o yıllardan günümüze kadar 30.000′in üzerinde insan katletti. O yıllardan günümüze kadar, üzücü olaylar sonrasında elimize bayrakları alıp sokaklarda -pek tabii- bozkurt işaretleriyle “şehitler ölmez vatan bölünmez” şiarıyla bağırırdık. Bir de finansman sağlanıp da bir Apo kuklası yaktığımız zaman, yeterli tepkiyi göstermiş sayılırdık ve medya, haftalarca bu fotoğrafları “halkın tepkisi” diyerek altında romantik yazılar düzen savaş çığırtkanlığından başka bir şey yapmamıştır. ATV ve SHOW TV haberlerinde de şehit ailelerinin göz yaşlarının ardına konulan bir kuple keman ezgileri ile ağlayıp “vay neler oluyor vay” demekten öteye gidememişizdir.

Silahlı Kuvvetler’e güvenimiz tamdı. Halk, ekmeğinden, maaşından, vergisinden verip yeni silahlar alıyordu fakat her gün ölüm haberleri git gide büyüyordu.

Tipik Alien filmlerinden gördüklerimizi şimdi de yaşıyoruz. Hani o filmlerde canavarların annesini öldürürsek her şey bitecek, bütün yavruları da ölecek diye heyecanla popcornları yerkenki heyecan içerisindeyiz. Her şey bitecek mi? Artık barış mı gelecek?

Sanmıyorum. Alien senaryoları almış başını gidiyor, “terörün köküne ineceğiz” martavalları ile büyüyen bizim neslimiz artık bu barışa duyduğu inanç ve güvenden yoksun kalıyor. Çünkü, PKK’nın büyümesine biz sebep olduk. Medya, her olayda savaş çığırtkanlığına devam etti.

İsrail’in Hizbullah’ı yok etmek için Lübnan’a girişini hatırlayalım. Şimdi Türkiye, İsrail konumunda görülmeyecek mi? Dünya insanları ve dünya siyaseti, Türkiye’nin bombaladığı yerleri “sivil yerleşimleri bombaladılar” diye manşetlerinden ve flash haberlerinden vermeyecek mi? Bütün dünyanın karşı olduğu bu operasyon gerçekleşirse, zaten yerlerde olan imajımız, daha da boka batmayacak mı?

Türkiye, bu operasyon aşamasında dost ve düşmanlarını daha iyi tanır oldu. Yıllarca ABD yalaklığı peşinde koşan maymun medyanın şimdi ateşli milliyetçiler olarak sahneye çıkması size de ilginç gelmiyor mu? Daha “içimizdeki İrlandalılar”ı ortadan kaldırmamışken, gündemi temizlememişken, içerisinde bulunduğumuz bu bataklıkta çırpınarak ölmeye çok mu razıyız, nedir?

Bu operasyon olmamalı. İçerisinde bulunduğumuz günlerde olaylara bu mantıkla yaklaşmayı bir “vatan hainliği” olarak görenlerimiz malumdur. Ancak, her şeyi oturdukları koltuklarda, önlerindeki klavye ve daktilolarda parmak basmak kadar kolay sanan, sokaklarda ellerde bayraklarla “ben de geliyorum askere” demeyi cengaverlik belleyen insanlar öfkelerini ateş ederek bastıracaklarını sanıyorlar ve herkesi temin ederim yanılıyorlar.

Olası bir operasyon sonrasında büyük şehirlerimizde patlayacak bombalara girmiyorum bile. Yıllarca komşuları ile olan siyasetlerini düzene koymayan ve dünyanın öteki ucundaki ülkelerle sözde stratejik ortaklık ve politik tabirlerle siyaset ve ülke yönettiğini sanan adamlar yüzünden “ötröfömöz döşmönlörlö çövrölö” çemkirişleriyle silahlandırdığımız ordu, kontrgerilla faaliyetleriyle ülke içerisindeki kaosu adam öldürerek çözeceğini düşünerek bizi asla çıkamayacağımız bir kanalizasyonun dibine atmıştır.

Şunu idrak etmemiz gerekir, bir ülkede hırsızlık problemi varsa, o ülkede büyük bir gelir paylaşımında haksızlık vardır. Hırsızlığın ne olduğunu, neden insanların hırsızlık yaptığını anlamadan, hırsızlık olması için var gücüyle savaşan bir medya ordusunun ortasında çıkacak ceza yasalarının ardından “hep af çıkarıyorlar” naraları atan bizler, kendi yarattığımız hırsızlık ortamı içerisinde, yarattığı robot canavarı öldürmeye çalışan ve “on/off” tuşunun nerde olduğunu unutan mucitler gibiyiz.

Teröre de bu açıdan bakmamız gerekir. “Peki yahu nasıl yok ederiz” diyenler de içimizdeki İrlandalılar’ı kontrol etsinler.

Ancak bu savaş ABD, İsrail, Rusya ve AB?nin ilk savaşı olduğu için pek başarılı olamadılar. Çünkü aç gözlülükleri artmıştı. Rusya daha çok istiyordu ve diğer devletler kaptırmak istemiyordu. Zaten ABD neden Bosna?yı tanıdı? Neden BM Bosna?nın üyeliğini hemen kabul etti?.. Tabii ki birleşik ve kardeşçe yaşayan Yugoslavya hayalinin geri dönmesini engellemek için. Mayıs 1995′te Sırplar Saraybosna’daki kuşatmayı şiddetlendirdi ve NATO Sırplara karşı hava saldırısı düzenledi. Buna misilleme olarak Sırplar 6 güvenli bölgeyi bombalayarak 300 Birleşmiş Milletler askerini rehin aldı. Temmuz 1995′te General Mladic komutasındaki Sırp güçleri Srebrenizka’daki Hollandalı Birleşmiş Milletler güçlerini etkisiz hale getirerek şehri hedef aldı. Yaklaşık 25,000 Boşnak Sırp tehdidi üzerine şehri terk ederek bir başka güvenli bölge olan Potocari’ye ulaştı. 5000 mültecinin kampa girmesinin ardından Hollandalı barış gücü askerleri kampın dolduğunu bildirerek kampın girişini kapattı. Bu olay, kampın yakınlarındaki yaklaşık 20,000 Boşnağın Sırpların ölüm tehdidine karşı savunmasız kalmasına yol açtı.

Sırplar bölgedeki Boşnakları tahliye etmeye başladığında Hollandalı birlikler müdahalede bulunmadı, hatta işlemlerin düzgün bir şekilde gerçekleştirilmesi için organizasyonda yardımcı bile oldu. Kadın ve çocuklar ayrıldıktan sonra askerlik çağına gelmiş olan erkekler otobüslere bindirildikten sonra kampın yakınında kurşuna dizilerek öldürüldü. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonraki bu en büyük soykırımda 10 ? 15 bin Boşnak’ın katledildiği iddia edilmektedir. Kızılhaç yetkilileri bu olaylar sırasında 7.500 kişinin kaybolduğunu bildirmiştir. Srebrenizka katliamının ardından o güne kadar olaylara kayıtsız kalan batı kamuoyunda Sırplara karşı baskılar arttı ve 1995 yılı sonlarında savaş son buldu. Bu onların ilk tecrübeleri oldu ve çok ders çıkarttılar. Ancak 11 Eylül 2001 tarihini hepiniz çok net hatırlıyorsunuzdur. Çünkü 11 Eylül, ikiz kulelerin havaya uçurulması olayının tarihidir. Hazırlıksız (!) olan ABD, 11 Eylül’den tam 26 gün kadar kısa bir süre sonra 7 Ekim 2001 tarihinde Afganistan?a gayri meşru bir savaş açtı. Bu döneme çok dikkat edin. Çünkü ABD havadan vuruyor ve Rusya Özbek General Raşid Dostum?la kuzeyden, kara yoluyla Afganistan?a giriyor. Ne işi var ABD ile Rusya?nın birlikte? ABD, yapacağı diğer gayri meşru işlerde Rusya ses çıkarmasın diye diyet ödüyor. Rusya, ABD sayesinde NATO ve BM siperinin arkasına sığınıyor. Çünkü Rusya her iki kuruma da üye değil. Böylece ABD Afganistan?a terör dersi verirmiş gibi bir tavırda; hâlbuki Rusya?ya yapacaklarından dolayı ve Rusya?yı susturmak için diyet ödüyor. Ve bu paslaşmaları ?Terörle Mücadele? kisvesi altında yapıyorlar. (İnsanlar sorar: ASALA varken PKK hala mevcut iken neden Afganistan’da Türkiye?ye yardım etmiyorsunuz?. Türkiye çok şey istemiyor. Sadece bunlara destek vermeyin diyor o kadar. İşlerine gelir mi? Cevap net: HAYIR)

ABD?nin çıkarı ne? Irak-İran savaşında ve Bosna katliamında olduğu gibi, Rusya?yı karşısına almadan, Irak?a, Filistin?e, Lübnan?a, Suriye?ye ve İran?a girmektir. Ve beklenen oluyor. Usame Bin Laden Afganistan da bulunamıyor (daha sonra tekrar kullanılmak için başka ülkelere kaçırılıyor???) ve Afganistan 1 ay gibi kısa bir sürede işgal ediliyor. Rusya?nın Afganistan?daki çıkarı ne?? Uyuşturucu. Dikkat ediniz Rus mafyası bu savaştan sonra çooook kuvvetlendi. Rus ordusu sanki hiç savaşmamış gibi çok daha kuvvetlendi. Rusya, 1994 yılından beri yıkamadığı Şamil Basayev?i ve direnişçilerini 10 Temmuz 2006?da bir haftada 100.000 Çeçenle beraber katlediyor. Ve Putin çok iyi bir bok yiyormuş gibi uçaktan el sallıyor. Ve bu katliamı, Afganistan savaşında uyuşturucu sayesinde kuvvetlenerek çıkan Rus ordusu yapıyor. ABD ne yapıyor? Susuyor. Çünkü aynı boku ilk önce Irak?ta daha sonra Lübnan?da kendisi yapıyor. Peki, ABD bu işi ne veya kim için yapıyor?

Kimin için? Kendi parlamentosunda bulunan Safarad olan Yahudi lobisi için. Ve hepsi terörle mücadele adı altında?

Ne için? Amaç ne?

Tüm Müslümanları yok etmek mi?

Haçlı seferi mi?

Para mı?

Petrol mü?

İpek yolu mu?

Tüm dünya?ya barış getirmek için mi? (komik)

Kimidir Sefaradlar ?

ABD gerçekten İran?a savaş açabilir mi?

İran, Rusya?nın müttefiki değil miydi?

Devam edeceğiz.