Çıkarsın, eylemini yaparsın, yandaşlarınla birlikte bol bol bağırıp ne kadar kalabalık ve güçlü olduğunuzu düşünürsün. O sürüye dahil olmak, kişiye kendini çok güçlü hissettirir, buna eminim. O eylemlerde yeni partilerin temelleri atılabilir, rejim bile değiştirilebilir. Hayal kurmak bedavadır çünkü. Çevresindeki herkes o kişiyle aynı fikirdeyse bu, dünyayı ele geçirmeye sadece bir adım kalmış gibi hissettirebilir. Konu o değil.

Baro üyeleri yürüyüş yaparken, en doğal hakkını kullanan Genç Siviller de Taksim Square Otel’in bir penceresine, üzerinde “DARBECİ BARO” yazan pankart astılar. Cübbeli avukatların yürümesi, eylem yapıp slogan atması ne kadar yasalsa, Genç Siviller’in otele astığı pankart da o kadar yasaldı.

Fakat “bağımsız yargıdan, faşizme karşı omuz omuza olmaktan” bahseden avukat kalabalığı, bir anda kendi eylemini unutup Genç Siviller’in pankart astığı oteli basmaya kalkıştı. Bana tuhaf gelen de bu oldu.

Cübbeli yürüyüşçüler, hükümetten baskı gördüklerini ifade etmeye çalışıyorlardı yürürken. Düşünce özgürlüğünü savunuyorlardı. İletişim özgürlüğünü ihlâl etmenin anayasal rejime saldırı olduğunu haykırıyorlardı.

Genç Siviller de gayet medenî bir şekilde Taksim Square’den parasını vererek bir oda tuttular ve penceresine pankartlarını astılar. İletişim özgürlüğünü savunduğunu iddia eden kalabalık, iletişim özgürlüğünü kullanan gençlerin üzerine yürüdü, oteli bastı ve pankartı indirdi.

Otel kapısındaki polislere “siz teröristsiniz!” diye bağıran, pankartı asanların kendilerine teslim edilmesini isteyen avukatlar, adaleti temsil ediyorlar. Evet. Yumruklar sıkılı, pankartı asanları yakalamak ve linç etmek amacıyla, en ağır küfürleri savurarak otel kapısına dayanan adamlar, adaletin bağımsızlığını savunuyorlar. Arzuladıkları adalet o kadar bağımsız ki, kapıdaki polislere “terörist!” diye hakaret edip, kendilerine “darbeci” diyen gençleri yakaladıkları yerde idam etmeye hazırlar.

Allah hepimizi bunların dağıttığı adaletten korusun.

Garip garip bakmayın, ciddiye alanlar var bu tip şeyleri.

Yıllardır kafamı kurcalayan bir konu, çiçeği burnunda Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu sayesinde bu sıralar pek popüler olmuş.

Mini mini birler, çalışkan ikiler ve diğer bücürler derse girmeden önce, buram buram faşizm kokan Andımız’ı gırtlaklarını yırtarcasına içmeye devam etsinler mi, etmesinler mi?

Sözlerine bakalım mı andımızın?

Türküm, doğruyum, çalışkanım!

İlkem; küçüklerimi korumak, büyüklerimi saymak, yurdumu, milletimi özümden çok sevmektir.

Ülküm; yükselmek, ileri gitmektir.

Ey büyük Atatürk! Açtığın yolda, gösterdiğin hedefe durmadan yürüyeceğime ant içerim!

Varlığım, Türk varlığına armağan olsun.

Ne mutlu Türküm diyene!

Budur! Türk olmayana kafam girsin diye eklemeyi unutmuşlar, bence büyük eksiklik.

Andımız denen bu süper olay, 1930′lu yıllarda Milli Eğitim Bakanlığı yapan ultra vatansever Reşit Galip tarafından eğitim sistemimize sokuldu ve o günden beri her sabah bu andı söylediğimiz için hepimiz Türk, doğru ve çalışkan olduk.

Biz bu andı içmeye başladıktan tam 12 yıl sonra kafasına atom bombası yiyen Japonya ise, Japon, hatalı ve tembel olduğu için hala teknoloji, android, uzay çalışmaları gibi boş işlerle uğraşıyor.

Andımız’ın hikayesine Afet İnan’ın Atatürk Hakkında Hatıralar ve Belgeler kitabında denk geldim. Kitaptaki hikaye ilginç. 1933 yılında 23 Nisan kutlanacak, ultra milliyetçi Reşit Galip evden çıkmadan önce kızlarıyla kutlamak istiyor bayramı. Sonra heyecanla Afet İnan’a gelip anlatıyor, “Sabah kızlarıma bir şeyler söylemek istediğim vakit, bir ant meydana çıktı. İşte cumhuriyetimizin 23 Nisan çocuklarına armağanı,” diyerek bir kağıda yazdığı andı gösteriyor.

Nasıl bir babadır, çocuk bayramını çocuklarına cumhuriyet andı içirerek kutlayan adam kurban bayramını nasıl kutlar, düşünmek bile istemiyorum. Reşit Galip’in devrimleri koruma konusunda Atatürk’le bile münakaşaya giriştiği zaten bilinen bir konu. Yani kraldan çok kralcı bir adam var ortada.

1972′de tadilata girmiş andımız, iyice bi’ yenilenip sivrilerek yoluna devam etmiş. Eski sözcükleri ayıklamışlar, “budun”, “millet” olmuş mesela.

Sonra 1997′de yeniden tadilata girmiş. İlkokulda yassaaaaamm diye kükrediğimiz sözcük, ilkeeeem olmuş. Yassa yoh! İlke var!

Andımız’ın varlığı bazen sessiz, bazen sesli tartışıldı. Hatta Erbakan “Sen ‘Türküm doğruyum’ dersen başkası da çıkar ‘Kürdüm doğruyum’ der,” dedi, partisi kapatılırken bu laf da kendisine iade edildi.

Çünkü sadece Türkler doğru olabilirdi. Kürtler hain, Ermeniler çıkarcı, Yahudiler kazıkçı, Lazlar aptal olmalıydı. İzmirli kızların güzel olmasında sorun yoktu, hala yok. Yirim.

GİZEM NERDESİN?

Hiç üşenmedim, Gizem’i buldum size. Bu Gizemcik, 2000 yılında Çanakkale’de şaşırtıcı bir atraksiyona imza atmıştı, hala hatırladıkça gülerim. Yukardaki karikatürdeki gibi arkadaşlarının karşısına çıkıp Andımız’ı içiren Gizem, “ülküm yükselmek ileri gitmektir,” kısmını “ülküm yükselmek, ananızı s..mektir,” şeklinde okuyunca ortalık karışmıştı.

Sonradan başına gelmeyen kalmamıştı kızın; okuldan uzaklaştırılmak, “gençlik nereye gidiyor mirim” tartışmalarına konu mankeni olmak Gizem’e uzun süre hayatı zindan etmişti. O zaman 11 yaşındaydı, şimdi 20 yaşında esprili bi’ genç kız olmuştur, Gizem buralardaysan ses ver!

Büyüklerin bu andı eleştirmesi suçtu. Küçüklerin de yeterince saygı göstermemesi suçtu.

Düşünün ki ilkokul 3. sınıf öğrencisi bir bücürsünüz. Sabah okula gittiğinizde en iyi kükreyen arkadaşlarınızdan biri kürsüye çıkıyor, siz de “sol sağ, uzat kolları, arkadaşının ensesine bak, dörtlü yap, sola dön, sağa dön, indir kolları, rahat, hazrol, dikkayyt!” komutlarını takriben kürsüdeki arkadaşınızın ciyak ciyak bağırarak söylediklerini tekrar ediyorsunuz.

Afrika’da savaşan çocuklardan farkınız, mavi önlüklü olmanız. Ah pardon, siz ayrıca Türk, doğru ve çalışkansınız. Onlar ise Afrikalı kara kara zenciler. Doğru ve çalışkan olmadıkları için açlıktan ölsünler orda, ko’ götüne.

Yeterince bağırmazsanız tokat gelir. Üşüyen ellerinizi cebinize sokarsanız, tokat gelir. Kürsüden başka yere bakarsanız, tokat gelir. Gülümserseniz de yersiniz tokadı; siz çocuk değil, devrimlerin bekçilerisiniz!

Bağıracak o çocuklar, avazları çıktığı kadar. Boyunlarındaki damarlar çıkana, gözleri pörtleyene, suratları kızarana kadar bağırarak varlıklarını Türk varlığına armağan edecekler!

Aralarında Türkiye’yi vatan bellemiş Ermeni, Kürt, Rum, Çerkes, İngiliz çocukları olması önemli değil. Bağırın lan! En çok bağıran en iyi okuyandır!

Bu kadar militarist ve faşist bir ant dünyanın hangi cumhuriyetinde içiriliyor bacak kadar çocuklara, hiç bilmiyorum. Çok farklı ülkelerde çok farklı okulların yanında uyandım, hiçbiri Türkiye’deki ilkokulların yanında uyanmak kadar korkunç değildi. Sabah 400 çocuğun bir arada attığı çığlıklarla uyanmak, yataktan kalkarken savaş baltası aramaya neden olabiliyor.

Ben, okulun tüccar bücürü olarak pek aptal bir öğrenci sayılmazdım. Ama beş yıl boyunca her sabah avazım çıktığı kadar bağırarak içtiğim bu andın sözlerini hiçbir zaman anlamadım. Sadece olması gereken bir ritüeli gerçekleştirmek için sürüye dahil olmak, benim gibi ne dediğini anlamayan yüzlerce öğrenciyle birlikte bağırmak zorundaydım.

“Ben senin gibi aptal değildim, ilkokul boyunca bu andı anlayarak, hissederek içtim,” diyebilecek bir delikanlı çıkarsa ödülü hazır.

Çocukları yetiştirip eğitmek olmadı amacımız hiçbir zaman, cumhuriyet bekçileri, devrimlerin yılmaz koruyucuları yetiştirdik, mini mini sivil subaylarımız oldu, büyüyünce de tek gurur kaynakları Türk olarak doğmak oldu.

Türk olmaktan başka bir gurur kaynağı olmayan bir ülkem, hepsi asker doğan 70 milyonluk bir ordum olduğu için çok mutluyum.

Hayır, ne münasebet, değiştirilmesini veya kaldırılmasını talep etmiyorum. Sonra kızıyorlar, inanmayan buraya baksın.

Ama yine de hatırlatmak isterim, her sabah ant içirmeye zorlamak yerine süt içirmeye zorlasaydınız çocukları, en azından daha sağlıklı nesiller yetiştirebilirdiniz.

Bu olayı çeşitli açılardan değerlendirmek lazım. Bana kalırsa Topkapı Sarayı’nda içkili bir konser vermek abesle iştigaldir. Çünkü İslami kesim için Topkapı Sarayı bir simgedir. Ayasofya’nın, Çankaya’nın, Ulus’taki ilk meclis binasının, Vatikan’ın, Fener Rum Patrikhanesi’nin, Bulgar Kilise’sinin simgesel gücü ne kadarsa Topkapı Sarayı’nınki de o kadardır, kimse kusura bakmasın. Bunların hepsi insan vücudundaki sinirler gibidir. Ufak bir dokunuş ani ve büyük tepkilere sebep olur. Dişinize dolgu yapmaya çalışan doktorun elinin ayarını kaçırması gelsin aklınıza. Sinirleriniz aşırı tahrip olursa felç olursunuz.

Topkapı Sarayı’nda içki içmenin çağdaş, laik, ilerici bir anlayışı yoktur ve olamaz. Bu tamamen sığ bir düşünceden ibarettir. Alperenlerin tepkisini ve konsere gelenlerin şaşkınlığını gayet iyi anlayabiliyorum. Her iki tarafa göre de iki tarafın yaptığı da saçmalıktır. Topkapı Sarayı, yüzyıllarca halifeliğin merkezi olmuş bir yer. İnançlı insanlar için evinden barkından daha önemli çünkü Kutsal Emanetler sergileniyor ve 24 saat Kur’an-ı Kerim okunuyor. İslamiyete göre ise içki içmek en büyük günahların başında geliyor. Yani o gün, siyahla beyaz yanyana getirilmeye çalışılmış. O renkler bir tek Beşiktaş formasında güzel duruyor, kusura bakmayın.

Konser için farklı bir yer seçilemez miydi? Seçilirdi tabii ki, bir sürü yer var. Peki cumhuriyetimizin simgesi olan İdil Hanım, yukarıdaki hususiyetleriyle bilinen Topkapı Sarayı’nda neden konser verdi. Büyük bir ihtimalle kendince yılların intikamını aldı ve kaleyi fethetti.

Yöneticilik başka bir iş. Kimse üzülmesin ama ben bu konsere izin veren herkese yazıklar olsun diyorum. Çünkü bile bile ülkeyi kaosa sürükleyecek hareketler bunlar. İkinci bir Madımak hadisesiyle karşılaşılabilirdi, direkten döndük. Çünkü harekete geçmiş bir kalabalığı olay esnasında provake etmek kadar kolay bir şey yok. Orada olsaydım sarayı bile yakardım bunu size ispatlayabilmek için. O kadar kolay yani. Ertuğrul Günay, millete “kendini bilmez densiz” diyeceğine kendisinin nasıl bir bakan olduğunu göz atsın. Emir’in En Süper Rejim yazısında bahsettiği yönetici faciasıdır Ertuğrul Günay. Huzurlarınızda, Ertuğrul Günay’ın önünde eğilip kafam girsin diyorum.

Bir de tutmuşlar bu işi cumhuriyet’le laiklikle, ilericilikle süslüyorlar. Milleti tahrik etmenin neresi ilericilik olabilir. Medeniyet, toplumun bütün kesimlerine saygı göstermek, senden olmayana bile tahammül etmek değil midir? Hadi konseri basan adamlar gerici onlar hoşgörüden yoksun, kaldı ki zaten laik de değiller; senin hoşgörülü olman gerekmez mi? Ben Atatürk’ü çok sevdiğim için gidip Anıtkabir’de kendimce saygı gösterisi yapsam ve Atamın gıyabında cenaze namazı kılsam beni linç edersiniz. Nedeni basit, zira hassas duygulurınızla oynamış, Atatürk’e saygısızlık yapmış olurum sizin gözünüzde.

Şundan adım gibi eminim ki, yakında Topkapı Sarayı’nda orgy partisi bile düzenleyecek ve bunun adını da çağdaşlık koyacaksınız. Çünkü medeni insanlar istedikleri gibi sevişebilirler. Kişilerin özgürlüğü değil midir zaten mevzubahis.

Tekrar ediyorum; Topkapı Sarayı’ndaki tepki İdil Biret’in konserine değil, İslami çevre için büyük bir önem arzeden bir yerde içki içilmesidir. İnsanın gözünün içine baka baka saygısızlık yapılmasıdır. Ayrıca İdil Biret’in sanatına laf atana da çok pis şeyler söylerim, önce bir dinleyin kadını. Fazıl Say’la yanyana koyarsak Fazıl piyanisttir sadece.

Bir hatıramı anlatayım size ne durumda olduğumuzu oradan çıkartın.

Sultan Ahmet Camisi’ne gitmiştik bir gün. Kapıdaki görevliler, başı açık olan bayanlara başörtüsü veriyorlar. Çünkü cami bir ibadethane ve her ibadethanenin kendine göre kuralları var. Turistler seslerini çıkartmadan alıp takıyorlar. İşin açıkçası bu uygulamadan memnun oldum. Sonra sıra bir Türk aileye geldi. Kızcağız hamama gider gibi giyinmiş üzerinde askılı bir body ve altında mini mini şortuyla. Görevliler bu bayana da başörtüsünü uzattılar ama uzattıklarıyla kaldılar. Çünkü bu kızcağızın eşi olduğunu tahmin ettiğim arkadaş “Bunu takmak zorunda mıyız yaa!” diye konuşmaya başladı. Görevli istifini bozmadan elindeki başörtüsünü kadına fırlatınca olayın ciddiyetini anladılar.

Sonra aynı yere bizim Dominik Cumhuriyeti asıllı Amerikan vatandaşı arkadaşlarımızla gittik. Bizimkilere kimse başörtüsü falan uzatmadı, biz de “başınızı kapatın” demedik ama kendi şallarını çıkartıp başlarını örttüler. Teraziye koyun işte iki olayı.

Eğer askeriyede bile bazı kurallar varsa ve Başbakan’ın eşi, oğlunun yemin törenini izleyemiyorsa ibadethanelerin kurallarına uymak da boynumuzun borcu.

Millet olarak böyle bir noktadayız işte.

Gördüğüm kadarıyla çok laik, çağdaş ve aydın insanlarsınız ama empatiden yoksunsunuz. Siz kendinizi başkasının yerine koyamıyorsanız, ben zorla yapacağım bunu. 30 Şubat 2010 tarihinde Atatürk’ün Selanik’teki evinde, AKM’de, ilk mecliste, ilahi konseri tertip edeceğim. “Hepiniz davetlisiniz” demiyorum, zira siz de o konseri basmaya geleceksiniz…

Urumçi’de yaşıyormuş Türkiye’ye gelene kadar. Urumçi dediği yer, Doğu Türkistan’ın başkenti. Varlığından haberdar mısınız Doğu Türkistan’ın?

Uygurların “kardeş” diye hitap ettiği Türkiye Türkleri, bugün Doğu Türkistan’a Şincan diyorlar. Bu da orayı ne kadar umursadığımızın, yaşanan katliama nasıl seyirci kaldığımızın en önemli ispatıdır.

Doğu Türkistan, Çin tarafından işgal edildikten sonra ismi Xin Jiang (Uzak Sınır) olarak değiştirildi. Merkeze olan uzaklığından dolayı işgalin ardından Çin tarafından bu isme layık görülen Doğu Türkistan’a, bugün hepimiz Şincan (Xin Jiang) Uygur Özerk Bölgesi diyoruz, Çinlilerin ağzından konuşarak. Yani diyoruz ki, “Doğu Türkistan ne, Uygur kim, oralar Çin toprağı, mavi bayrak mı olurmuş?”

Evini yurdunu bırakıp Türkiye’ye gelen Emin, gezmeye gelmemişti buraya. Zeytinburnu’nda bir mahalleyi dolduracak kadar kalabalık bir göçün nedeni Doğu Türkistan’dan sıkılıp dünyayı gezmek değildi. Katlediliyorlardı, öldürülüyor, yok yere idam ediliyorlardı.

Ailesi, arkadaşları öldürülmüştü ve tutunacak dalı kalmayınca çareyi Türkiye’ye kaçmakta bulmuştu Emin. Burada bir şeyler yapabilmek, Doğu Türkistan’ın sesini duyurabilmek için çabaladı ama doğuya çoktan kıçını dönmüş olan Türkiye’nin umrunda değildi oralarda olup bitenler. İsa Yusuf Alptekin’in yıllar süren çağrılarına kulak tıkayan bir devlet, Doğu Türkistanlı aşçı Emin’i dinleyecek değildi elbette…

Emin en sonunda Türkiye’den ümidi kesti, Doğu Türkistan’dan da ümidi kesti, “bu dünyada işler parayla yürürmüş hacı,” dedi ve İsveç’e gitti. 1999′da aşçı olarak bir lokantada işe başlayan Emin, şu anda 6 şubeli bir restaurant zincirinin sahibi.

Doğu Türkistan, Kavimler Göçü’ne katılmayan, yerleşik hayata geçen ilk Türk soyu olan Uygurların yurdudur. Yüzyıllar boyunca aynı topraklarda yaşadılar. Çin’in batıya açılan en önemli sınırlarından birinde oldukları için sürekli baskıya maruz kaldılar. Ve tacizler, baskılar en sonunda resmi işgalle sonuçlandı. Doğu Türkistan ismi Xin Jiang olarak, başkent Dihua’nın ismi önce Urumçi, sonra Wurimçi olarak değiştirildi ve yok etme çalışmaları başladı.

Stalin‘in Azeri, Özbek, Tatar, Kırgız Türklerine uyguladığı asimilasyon ve yok etme projelerinin aynısını, yine aynı dönemde Mao da Uygur Türklerine uyguladı. (Bizim kimseye ihtiyacımız yok, o günlerde birbirimizi yok etmekle meşguldük!)

Eğer o günleri yaşamış ailelerle oturup konuşursanız, Çin zulmündeki Uygurlarla Rusya zulmündeki Tatarların yapılan işkenceler ve uygulanan politikalar hakkında hiç farklı konuşmadığına şahit olursunuz.

Bu insanlar çoğalmasınlar diye kürtaja zorlandılar, çocuk sahibi olanlar soğuk hava deposuna kitlenerek, penisinden içeri domuz kılı sokularak, diri diri gömülerek, cinsiyet uzuvlarına kızgın demir sokularak, tırnakları sökülerek cezalandırıldılar.

Esir kamplarında vahşice çalıştırılarak, kamyonların arkasına bağlanıp sürüklenerek, zorla asit içirilerek öldürüldüler, öldürülmeye devam ediyorlar.

Bütün nükleer denemelerini Doğu Türkistan’da gerçekleştiriyor Çin. Orada insanlar sadece bugün ölmüyor, nükleer denemelerin yaydığı hastalıklar yüzünden gelecek nesiller de şimdiden korkunç hastalıklarla tanışıyorlar.

Dünya buna sessiz kaldıkça zulümler artarak devam ediyor. Ancak dünyanın sesi çıkmaz, çıkamaz. O bölgelere gazeteciler gidemez, dış dünya orada olan biteni sadece oradakiler tarafından bilgilendirilen yetkililerden duyabilir ama bu yetkili dediğimiz şahıslar da konuşmaz. Çünkü ne Avrupa’nın ne de Türkiye’nin Çin’e karşı çıkmaya gücü yetmez.

“Olmaz, van münüt! Öldürmeyin lan insanları!” diye Davos’ta caka satılabilir ama Çin’e aynı posta koyulmaz. Adamların nükleer silahları da Çin malı sonuçta, ne zaman patlayacağı belli olmaz. O yüzden istedikleri gibi at koşturabilir, günden güne yok etmeye devam edebilirler oradaki insanları.

Ha, Çin bunları Türklere kıl olduğundan mı yapıyor? Hayır. Çin, kalabalık. Çinliler 500.000 nüfuslu yerlere köy diyorlar. O yüzden mümkün olduğunca azaltmaya çalışıyorlar nüfusu. Dünyada sigara içmeye teşvik kanunun sadece Çin’de olduğunu biliyor muydunuz? Sadece Çin’de, “en az şu kadar sigara içilecek, içmezseniz cezalandırılırsınız,” diye manyakça bir kanun var. Bu kalabalıktan kurtulmanın tek yolu bu kalabalığı yok etmek, başka yolu yok.

Peki neden Schenzen değil de Doğu Türkistan?

Doğu Türkistan, Çin’in batıya açılan kapısı konumunda. İpek Yolu üzerinde, Taklamakan Çölü‘nün yanında, Rusya, Moğolistan, Özbekistan, Kırgızistan ve Tibet‘in komşusu. Diğer Türk toprakları gibi önemli yer altı zenginliklerine sahip. Doğalgaz, petrol, kömür ve uranyum yatakları bol. Çin ve Rusya’nın toprak bütünlüğü açısından elele vermesinin önündeki tek engel.

Çin gibi nüfus yoğunluğunun getirdiği açlık yüzünden kedi-köpek, börtü-böcek yiyen bir ülke, bu madenlere herkesten çok ihtiyaç duyuyor. O nedenle ne pahasına olursa olsun o toprakları ele geçirmek istiyor.

Doğu Türkistan aslında Çin toprağı olmayıp sonradan işgal edildiği için, nüfus çoğunluğu o toprakların asıl sahipleri olan Uygurlarda. Ayrıca Kazak, Mançu, Kırgız, Özbek, Tatar Türkleri, Moğol, Rus nüfusu var. Haliyle Çin de merkeze bağlılık açısından orada bir başka ırkın değil, Çinlilerin olmasını istiyor.

Bakın, bugünlerde ayyuka çıkan şiddet olayları orada yıllardır devam ediyor. Sadece kitle iletişim imkânları çoğaldığı için bu kez dünya halkları durumu fark etti. Uygurların asimilasyonu amacıyla Doğu Türkistan’a yerleştirilen Han Çinlileri, yıllardan beri polis ve asker desteğini arkalarına alarak Uygurları imha ediyorlar. Ordusuna el konmuş, bütün yöneticileri Çin tarafından atanmış bir ulus sessizce yok ediliyor.

1950′lerde 40 milyon Türk’ün, bir milyona yakın Çinli’nin yaşadığı Urumçi’de, bugün 20 milyon Türk, 6 milyon Han Çinlisi varsa, burada ufak tefek anlaşmazlıklardan söz edilemez. 50 yılda milyonlarca Türk yok edildi ve bunu kimsenin ruhu bile duymadı.

Bugün nüfus sıralaması tamamen değişti. Etnik çoğunluk Han Çinlileri, ikinci sırada Uygur Türkleri, üçüncü sırada Hui Çinlileri ve Rus, Moğol, Kazak yoğunluğu kadar Xibe, Tujia, Dongxiang nüfusları yaşıyor Doğu Türkistan’da. Nüfus yoğunluğu yine Müslüman, Moğol Dongxianglar, Çinli Huiler ve Xibe’lerin çoğunluğu Müslüman.

Bugün devam eden patırtılar, Uygurların son çırpınışları sadece. Birkaç yıla kadar orada hiç Uygur kalmayacak, tıpkı Doğu Türkistan isminin daha bugünden unutulduğu gibi Uygur ismi de unutulacak.

İnsanoğlu öyle bir ırk ki, çiftleşmeye bile üşenen pandaların soyunu kurtarmak için tüm teknolojileri seferber eder. Aynı insanoğlu, 40 milyonluk bir insan nüfusunu yok edebilmek için de tüm teknolojileri ve politik, siyasi oyunları da seferber edebiliyor.

Türkiye’de hiç duyulmayacak Uygurların çağrıları.

Öyle ki, Doğu Türkistan’la birlikte Gagavuzlar ve Kırım Tatarlarının da kullandığı mavi renkli Gök Bayrak, Türkiye’de yasaklanabiliyor. (Zamanın başbakanı Mesut Yılmaz’ın emriyle yasaklandı, hala yasak.)

Öyle ki, dünyanın en zengin iş kadınlarından biri olan ve Doğu Türkistan’ın sesini dünyaya duyurmak için çırpınan Rabiye Qadir (Rabia Kadir), Türkiye’ye gelmek için vize alamıyor.

Doğu Türkistan’daki vahşete dur diyelim! Sokaklarda eylem yapalım! gibi fantastik düşüncelerim yok. 70 milyon sokakta eylem yapsa Çin’in umrunda olmayacak çünkü. Bakmayın Türkiye’nin bölgesel güç, jeopolitik konum, ortadoğu lideri havalarına, birçok işte olduğu gibi bu konuda da sadece şişirmeden ibaretiz.

Ancak bana şunu da söylemeyin, gülerim:

Türkiye’deki Kürtlere yapılana soykırım demiyorsunuz, kendi ırkdaşlarınıza aynı şey yapınca ortalığı ayağa kaldırıyorsunuz!

Veya,

Kürtler nasıl isyan ediyorsa, Doğu Türkistanlılar da isyan ediyorlar!

Gibi salakça argümanlar üretmeyin. Bunları üretmeye heveslenenler önce gidip Urumçi’yi görsünler, 10 gün o insanlarla oturup kalksınlar. 12 senedir tanıdığım adamları sadece gazetelerden okuduklarıyla yorumlayan tipleri gördükçe cinlerim tepeme çıkıyor.

Türkiye Cumhuriyeti topraklarında Kürdistan diye bir ülke hiçbir zaman kurulmladı. Herkes onayını verdi, İngiltere gelip sınırlarımızı çizdi, iş bitti. Aradan 40 yıl geçtikten sonra gaza gelip “ben ülke kurcam, bu toprakları bana verin,” diyene siktir lan, denir. O ülkeyi kurma hayalleriyle terörist eylemlere girişirse, cezayı hak eder.

Ancak yıllar boyunca varolan bir ülke yeraltı kaynaklarından veya başka nedenlerden dolayı işgal edilirse, işgalle kalmayıp bir de vatandaşlarına zorla doğum kontrol, asimilasyon planları uygulanırsa (50 yılda 20 milyona yakın insanın ölmesi, öldürülmesi veya göç ettirilmesi soykırım değil de nedir?), o zaman ortada bir orospu çocukluğu mevcuttur.

Tutup da “onlar Türk olduğu için savunuyolar, nalıncı keserini hep kendilerine yontuyolar,” demek eşekliktir. Doğu Türkistan’ın adını bile bilmeyip Şincan diye isimlendirerek sadece Çin hükümetinin medyaya verdiği haberlere göre yorum yapmak hepten eşekliktir.

Şunu bilmek kâfi:

Amerika’nın Kızılderililere, İspanya’nın Azteklere, Hutuların Tutsilere, Rusların Çeçenlere, Almanların Yahudilere, Yahudilerin Filistin’e, Türklerin Ermenilere, Ermenilerin Türklere, Fransa’nın Cezayir’e, Trujillo’nun Dominik Cumhuriyeti’ne, Yunanların ve Bulgarların Türklere ve daha birçok halkın/ülkenin/kabilenin başka halklara/ülkelere/kabilelere yaptığı küçüklü büyüklü soykırım, yok etme çalışması, asimilasyon denemesi, göçe zorlama, ezme politikalarından biri Doğu Türkistan’da yıllardır vahşice uygulanıyor. Orada bitince başka yerde başlayacak, insanın doğasında var bu şiddet.

Dur demekle durmayacak, bitsin demekle bitmeyecek.

Dört kişilik bir ekipte bile sürekli fikir ayrılıkları çıkıyorsa, sadece bir kişinin kendi çıkarını diğerlerinden fazla düşünmesi o ekibin birbirine girmesine neden oluyorsa, 7 milyarlık dünyada bu kadar savaş, soykırım az bile.

Özetleyelim hemen.

CNN Turk’te Kürşat Başar’la programına konuk olan piyanist Süher Pekinel, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın kızı Sümeyye’nin keman dersleri aldığını, şan derslerine devam ettiğini, şarkı söylediğini açıklamış.

Ölse kılımı kıpırdatmayacağım, belki de zil takıp oynayacağım Mehmet Ali Birand ise şaşkınlıktan küçük dilini yutmuş!

Sümeyye’nin keman dersi alması, şarkı söylemesi aklını başından almış Birand’ın. Götü başı sallanan dengesiz anchorman ellerini semaya açıp önünde kavuşturarak, oynar başını sağa sola sallayıp gözleriyle selektör yapıp “Ne diyorsun? Allah Allah ben hiç bilmiyordum. Gözümde birden bire değişiverdi kız. Yani bizim gözümüzdeki imajı hani muhafazakar, hiç şey yapmayan böyle işlerle uğraşmayan, hanım hanımcık falan. Bizde öyle bir izlenim var” dedi.

İşte adamların dünyaları bu kadar. Birand zihniyetindeki diğer insan evlatlarına göre; kapalı olan bir kız evinde oturmalı, çekirdek yiyerek kadın programlarını seyretmeli, ara sıra gidip geldiği arkadaşıyla buluşunca dedikodu yapmalı, komşuyu çekiştirmeli, temizliğe gitmeli, hizmetçilik yapmalı… Çünkü şarkı söylemek, müzik dinlemek, kitap okumak, tiyatroya gitmek, film izlemek, yabancı dil konuşmak, resim yapmak, sanatla ilgilenmek, yazmak, çizmek; açık, modern, çağ dışı odaklardan uzak, laik insanların yapacağı şeylerdir. Bunları kapalılar yapamaz!

Böyle şartlamışlar zihinlerini, kendileri dışında başka insanlar bunlarla uğraşınca panikliyorlar hemen. “Ben açığım, bu kapalı. Bu da kitap okuyor, ben de kitap okuyorum. O zaman ben kapalı mıyım!” diye düşünüp kafalarını yokluyorlar.

İşte size kendisine modern, çağdaş sıfatları yakıştırılan adamların halipür melali. Bu adamlar aydınsa, ben de at arabasıyım!

Dünyada ilk 500 üniversite arasına geçen yıl sadece Hacettepe’yi sokabilen (Sabancı da olabilir), bir önceki yıl da ilk 500’e bile giremeyen çok kıymetli üniversitelerimizin pek değerli rektörleri gözaltına alınmaya başlandı. Savcı karşısına çıkma sebeplerini biliyorsunuz, tekrar anlatmaya gerek yok. Aklıma gelmişken belirteyim biz önceki yıl 500 listesine 1 üniversitemizi bile sokamazken bağımsızlığını birkaç yıl önce kazanan Ukrayna, bu listenin ilk 100 basamağına YÖK’ümüzün denklik vermeyip bizim kalitemize denk saymadığı 4 üniversite sokmuştu. Tükürüğümüzle boğabileceğimiz Yunanistan ise geçen yıl tek okulla girerek bütün dünyaya gövde gösterisi yaptığımız sene ilk 100’e 2 okuluyla girmişti.
Olayın detaylarını bilmiyorum. Belki de dünyaya posta koyup girmek istemedik o listeye. Çünkü biz o kadar kaliteliyiz ki öyle her listeye girmeyiz. Zaten bizim kalitemize göre bir listeleme yapılsa bütün okullarımız girer o listeye. Şampiyonlar Ligi’ndeki bir takımız biz UEFA’yla işimiz olmaz. 

Üniversite; ilim, irfan, bilim yuvasıdır. Yani sürekli insanlığın hayatını kolaylaştıracak işler yapmalı, vatanına-milletine faydalı olmalıdır. Bizimkiler de öyle yapıyorlar ve darbe planlarıyla vatandaşına, ülkesine yararlı kurumlar olmaya çalışıyorlar. Cahil ve geri zekalı halk ise bunun suç olduğunu düşünüyor. Cehaletlerindendir, boşverin!

Hep verdiğim bir örnek var tekrar etmekten utanmıyorum. Van 100. Yıl Üniversitesi’nin Ziraat Fakültesi Dekanı (ismini vermek istemiyorum) laiklikle ilgili açıklamalar yapmıştı birkaç sene önce. Laiklik, demokratiklik, çağdaşlık, kıl, tüy… Bildiğiniz teraneler (Ben dinlemekten sıkıldım bu adamlar konuşmaktan bıkmadı). Bu arkadaş Ziraat Fakültesi Dekanı olarak önündeki koca Muş Ovası’na bir tohum bile atmış değil. Ama mevzu laiklik falan olunca tutmayın küçük enişteyi. Kıç kadar Hollanda’nın tarımda ne büyük bir dev olduğunu zaten biliyorsunuzdur, tekrar anlatırsam utanırım. Adamlar öyle çalışmış öyle çalışmışlar ki aklınız durur. Şu küresel ısınma döneminde seralarını bu sistemle çok iyi kullanıyorlar. Sümüğümüz Norveç ise balıkçılıkta almış başını gitmiş. Hey benim üç tarafı denizlerle çevrili olan aziz vatanım! İsrail’den aldığımız domateslerin hikayesini de bildiğinizi düşünüyorum. Adamlar ürünlerinin genetik yapısıyla oynadıkları için tohumlayamıyoruz. Dolayısıyla tekrar onlardan almak zorunda kalıyoruz.

İşte durum bu halde iken bu rektörlerin vatan, millet sevgisi ile ilgili çok güzel ağzımı bozabilirim ama yapmayacağım (Belki ilerleyen satırlarda yaparım). Ama onlar da haklı be; belki de planları gerçekleşebilse çok güzel bir ülke olacaktı burası. Bak Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği de onların arasındaymış. Ulan savcılar anasını ağlattınız güzel geleceğimizin! Türkan Saylan’a acayip uyuz olan birisiyim. Bu siyasi görüşü ile ilgili değil. Onun tipini görünce minibüste, otobüste, her yerde ortalığı her an velveleye verecek cazgır kadınlar aklıma geliyor. Böylelerine de acayip kıl olurum. Şimdi hastalığın da vermiş olduğu bıkkınlık ve “Lan 3 gün sonra ölüp gideceğim zaten”in psikolojisiyle “Ne darbe ne şeriat” diyor ama yemezler! Gazetelere bakıyorum, “74 yaşındaki kadın, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği Başkanı Türkan Saylan nasıl gözaltına alınabilir” diye yaygara yapıyorlar. Aynısını Paşalar için de yapmışlardı. Bu adamların suç işleme ihtimali yüzde sıfır zaten anasını satayım. Kemalistler suç işlemez demeye getiriyorlar işi.

Rektörlere dönersek; şu ana kadar hiçbir önemli buluşa imza atamayan bu az değerli insanların işi milleti rahatlığa kavuşturmakken böyle şeylerle uğraşmaları ayıp kelimesinin sözlükteki tam karşılığıydı. Şu anda bu adamlardan beklentilerine kavuşamamış bir birey olarak hiçbirisinin durumuna üzülmüyor ve beter olsunlar diyorum. Ben üniversitedeyken de farkındaydım üniversitelerden bir bok olmayacağının ya, neyse!

Türk Milleti denilen topluluk kuyruğunu kovalayan kediden farksızdır. O yüzden bizden de bir bok olmaz!

Hem çağdaşlıktan bahsedip aynı satırda darbe yazabilmek ne kötü bir tezattır be!

Aslında böyle bir davanın açılmasını bekliyordum hatta bunca zaman açılmamış olmasına şaşırmıştım. “Geç olsun güç olmasın” demişler ve davayı açmışlar şimdi.

Suçlama bol:

Tütün Ürünlerinin Zararlarının Önlenmesi Hakkındaki Kanun’a muhalefet. Şikayet dilekçesinde denmiş ki, “Filmde Atatürk’e pofur pofur sigara içirterek Türkiye tarihinin en büyük sigara reklamı yapılmaktadır. Gençlerin etkilenmemesi için film derhal gösterimden kaldırılmalı, yönetmeni cezalandırılmalıdır.”

Birileri Orhan Kural ve Ahmet Ercan’a (bu adamlar da yoldaki vatandaş değil ha, anlı şanlı İTÜ profesörleri) bu yapımın bir TV dizisi değil, bir sinema filmi olduğunu hatırlatmalı.

Bir belgesel, konuyu iyi ve kötü yönleriyle gösterdiği zaman belgesel olur. Atatürk sigara ve alkol kullanan bir adamdı ve hakkındaki belgeselde de bu sahnelerin yer alması kadar doğal bir şey olamaz. Sigara karşıtları sigarasına, alkol karşıtları alkolüne, frijitler cinselliğine hayır derse “altın sarısı saçları gök mavisi gözleri vardı” darlığından hiçbir zaman çıkamayız.

Ömrü boyunca sigara ve alkol kullanmış, ölümü bile alkolden kaynaklanan bir hastalıkla gerçekleşmiş olan bir insanı anlatan 114 dakikalık belgeselin 114 saniyesinde sigara göründü diye yönetmeni cezalandırmaya çalışmak nasıl bir komikliktir?

Bugüne kadar Atatürk hakkında hoşa gitmeyebilecek her şeyi tarihten silmeye çalıştığınız için, bazı gerçeklerle karşılaşmak fazla şaşırtıyor sizi. Sizden sonraki nesil büyüdüğünde yüzünüze karşı “yalancı” diyecekler, bu hiç mi zorunuza gitmiyor?

Suçlamalar devam ediyor:

Filmin müziklerini Ermeni asıllı Goran Bregoviç yapmış. Atatürk’ü anlatan bir filmin müzikleri, bir Ermeni tarafından yapılamazmış. 10. Yıl Marşı’ndan başka müzik bilmeyen bir kitle için son derece normal bir suçlama. Bir Ermeni, nasıl olur da bir Türk için müzik yapabilir! Bir Ermeni, nasıl olur da yaşamakta olduğu cumhuriyetin kurucusuna saygı gösterebilir! Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde bir Ermeni ile ne işimiz olur? Aynı adamlar Hrant Dink öldürüldüğünde Hepimiz Ermeniyiz diyenleri destekliyorlardı ama burada mesele üzüm yemek değil bağcıyı dövmek.

Minik Mustafa’nın kargaları kovaladığı sahnede Mustafa’yı bir Yunanlı çocuk canlandırmış. İnanılmaz! Skandal! Milli düşman pis Yunan nasıl olur da bir filmde Atatürk’ün çocukluğunu canlandırabilir!?

Filmin dağıtımını Warner Bros. yapmış. İşte bu suçu işleyen asılmalı. YAY-SAT dururken Warner Bros’a mı kalmış Ata’mızın filmini dağıtmak?

Bu üç suç incelendiğinde, “ülkeyi parçalamak için yabancı destekli bir uluslararası planın parçası” olduğu sonucuna varılmış. Meğerse Can Dündar vatanı bölmek için dış mihraklarla işbirliği yapan hain mi hain, sinsi mi sinsi bi’ adammış. Vay vay vay!

Turgut Özakman’ın, Cumhuriyet Gazetesi’nin birinci sayfasından “Atatürk’e kadın düşkünü diyolaaar!” diye yaygara yapmasının arkasında danışman olarak seçilmemesinin acısı yok tabi ki. Hiç öyle şey yapar mı o?

Bunca zaman “şeriat gelecek ebemizi s.kecek” sloganlarıyla Marduk’tan kaçar gibi kaçtık şeriatten, ama şeriat geliyor derken faşizm öyle bir bastırdı ki, 1930′ların faşistlerine rahmet okur hale geldik. Bu ülke topraklarında yaşayan herkesin kardeş olmasından, bir vücut olmasından bahseden anlı şanlı yöneticiler, savcılar, siyasiler ve medya, kuyruk biraz sıkışınca o Ermeni, bu Yunan, şu zaten Kürt diye zevzeklik yapmaya başlamıyorlar mı, işte buna kıl oluyorum.

Fikirleri en özgür milletvekilinin Canan Arıtman olduğuna karar verdim. Fikirleri o kadar özgür ki, bir fikri diğeriyle taban tabana zıt gidebiliyor. Hepsi özgürlükten hepsi.

Hem özgürlükçü, hem muhalif. Bir yandan özgürlüğü savunurken bir yandan da fahişeleri aşağılayabiliyor. Ve bunu sadece türbanlıları aşağılamak için kullanıyor. Türbanın tarihini inceleyip “Sümerlerde fahişeler saçlarını örterdi, türban o günlerden kalma bir gelenektir” gibi garip bir tezi vardı bunun. Dur aklımda kalan birkaç maddeyi sayasım geldi şimdi.

1. “Ben milletin çocuklarını Gül ailesine emanet etmek istemem. Cumhuriyetin kuruluş felsefesine aykırı düşünceler taşıyan, cumhuriyet kazanımlarını koruma hassasiyetleri olmayan bir çiftin ebeveynlik yapacağı çocuğun dünya görüşünde sapmalar olabilir. Bu, kız çocuklarını daha fazla etkileyebilir, başı kapatılabilir, daha ağır bedel ödeyebilirler. Kendi çocuklarını istedikleri gibi formüle edebilirler,” demişti Gül ailesinin Çocuk Esirgeme Kurumu’nu ziyaretinden sonra.

2. Bi’ ara meclis kuaförünü basıp, “burda türbanlılara da hizmet ediyorlar, olamaz böyle bi’şey! diye yaygarayı koparmıştı.

3. Eve giren hırsızı vuranların ceza almamasını savunurdu bir aralar. Hatta üç tabancası olduğunu, birini sürekli çantasında taşıdığını, birini yatak odasında tuttuğunu falan söylemişti. Her milletvekili silahlarını teslim ederken en çok yaygarayı koparıp vermeyeceğini söylemişti.

4. MKE’nin milletvekillerine yönelik taksitli silah satış kampanyasından kaç milletvekilinin yararlandığına dair meclise soru önergesi vermişti. Ayrıca silaha özendirici filmlerin yayınlanmamasını istemişti bir süre önce.

5. CHP’nin türban açılımından sonra Zübeyde Hanım’ın, Latife Hanım’ın tesettüründen örnek vererek eşitlikten, adaletten bahsetti, hepimiz kardeşiz falan dedi.

6. Son olarak da kalktı, Abdullah Gül’ün anne tarafının Ermeni olduğu iddiasını attı ortaya. Abdullah Gül Özür Diliyorum Kampanyası’nı destekliyormuş, etnik kökeni yüzündenmiş, Ermenilik varmış hamurunda.

Normalde bu altı maddede anılan olayların başkahramanı birbiriyle fikir ayrılığı yaşayan, hatta kanlı bıçaklı olan farklı insanlar olmalı. Ama öyle değil, hepsi tek isim. Fikir özgürlüğünün en büyük temsilcisi Canan Arıtman, fikirlerini özgürleştirmeye devam ediyor.

Ermenileri savunursanız Ermenisiniz ve bu kötü bir şey. Türban takıyorsanız Sümer fahişeleriniz adetlerini takip ediyorsunuz ve fahişelik kötü bir şey. Hem türban takıp hem CHP’ye üye oluyorsanız o zaman fahişe değil Atatürkçüsünüz ve bu iyi bir şey.

Evinizde silah bulunduruyorsanız eve giren hırsızı vurmalısınız. Ama televizyonda silahlı aksiyon filmleri yayınlıyorsanız insanlara kötü örnek olabilirsiniz ve bu kötü bir şey.

Bi karar ver ablacım be.

O değil de merak ettim şimdi. Ben Türk sanıyordum kendimi; Ermeni olduğum falan çıkarsa ortaya, kötü biri mi olmuş olacağım? Bi’ yardımcı olsa da iyi miyim, kötü müyüm, Ermeni miyim değil miyim, açıklasa bana. Aydınlık bir Türkiye için herkesin soyunu iyice öğrenip ona göre davransak…

Yahudiler uğradıkları tüm bu insanlık dışı muameleye karşılık en büyük yardımı Osmanlı’dan ve Türkiye Cumhuriyeti’nden görmüşler. İspanya’da diri diri yakılırken Kanuni Sultan Süleyman, bunlara kucak açmış ve bu topraklarda insan gibi yaşamaya başlamışlar. Almanya’da Hitler’in gazabından kurtulanlar yine Türkiye’ye sığınıp rahat nefes almışlar. Macaristan, Polonya, Avusturya Yahudileri trenlere doluşup yine Türkiye’nin yolunu tutmuş. Her ezildiklerinde biz sahip çıkmışız. Sayemizde insan evladı olduklarının farkına varmışlar. Onları tarih boyunca hep Hıristiyanlar ezmiş, Müslümanlar kol kanat germiş.

Şimdi geldiğimiz noktaya bakalım. Sultan İkinci Abdülhamid Han’ı tahtından ederken, Osmanlı’nın köküne kezzap dökerken hiç geçmişlerini düşünmeyen bir millet bunlar. Ahde vefaları yok bu adamların. Filistin’de Müslümanları yerlerinden ve yurtlarından etmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Beşikteki bebeklerin bile alnının çatına şarjör boşaltabiliyorlar. Sermayeyi ele geçirmişler, ümüğümüzü sıkıyorlar. Yapay krizleriyle ceplerini doldurarak bize ebemizi tersten göstermekten çekinmiyorlar bugün olduğu gibi.

En güçlü lobileri Amerika’da. Oradan da dünyaya hükmediyorlar. Kendilerini asırlardır itin götüne sokan Hıristiyanlarla birlik olup Müslümanların gözlerini oymak için ellerinden geleni yapıyor it oğlanları. Bu mudur yani hayatlarının kurtarılmasının ödülü?

Şimdi kimse “adamlar çalışmış, kazanmış abi helal olsun. Niye kızıyorsun?” demesin. İstedikleri kadar kazansınlar ama biraz vefalı olsunlar. Yapılan iyiliklerin karşılığını bu şekilde veren bir topluluğa kafam girsin benim.

Bunları yakıp yıkanlar Hıristiyanlardı. Biz hep koruyup kolladık. Güçlendiler ve şimdi Hıristiyanlarla birleşip bizim gözümüzü oymaya çalışıyor karga sürüleri. Muhtar Kent’i Coca-Cola’nın başına geçirmekle benim gönlümü mü alacaklarını sanıyorlar? (O Muhtar Kent’e de ayrı bir gıcığım zaten, bir ara ona da değdireceğim)

Şimdi ben Hitler’in Yahudiler için yaptıklarına “Helal Olsun” dediğim vakit, “vahşi” ilan edilirim bu toprakların aydınları tarafından. Sokarım öyle aydınlara da, aydınlığa da!

Hitler’in yaptığı vahşetti, kabulümdür. İnsan, insana böyle şeyler yapamaz. Ama bunların bu yaptığı da orospu çocukluğundan başka birşey değildir haberiniz olsun.

(Biz de salağın bayrak sallayanıyız. Yıllardır ağlar dururuz; Schindler’s List’i, Piyanist’i, Hayat Güzeldir’i izleyerek.)

Yurdum aydınlarından bir kısmı bir araya gelmişler ve internet üzerinden bir kampanya başlatmaya karar vermişler. Yılbaşında başlayacak olan kampanyanın adı; “Özür diliyorum.”

Metinde deniliyor ki, “1915′de, Osmanlı Ermenilerinin maruz kaldığı büyük felakete duyarsız kalınmasını, bunun inkar edilmesini vicdanım kabul etmiyor. Bu adaletsizliği reddediyor, kendi payıma Ermeni kardeşlerimin duygu ve acılarını paylaşıyor, onlardan özür diliyorum.”

Hmmm…

Özür dilemek bir erdemdir, büyüklüğün şanındandır. Haklı konumda olsa bile özür dilemesi kişinin büyüklüğünü gösterir.

Ancak…

Eğer halkların kardeşliğinden, Anadolu mozaiğinden bahsediliyorsa ve geçmişten özür dilenecekse, bunun belli bir sıralaması olmalı.

Ermenilere yapılan haksızlığı kabul ediyorum. İttihatçı dallamaların her şeyi ellerine yüzlerine bulaştırmaları gibi, Ermeni tehcirini de beceremeyip binlerce Ermeninin ölümüne sebep olmalarına ben de kızıyorum.

Ancak şimdilik özür dilemiyorum.

Ekrem Buğra Ekinci’nin bir yazısından alıntı:

Son asırda Ruslar, kendilerine yakın gördükleri ve Anadolu’daki emellerine yardım edeceğini düşündükleri Gregoryen Ermenileri himaye siyasetine başladılar. Kafkasya’nın Ruslar eline geçmesinden sonra Rus destekli olarak kurulan Taşnak ve Hınçak partileri, milis teşkil ederek, Ermeniler arasında ihtilal tahrikinde bulundular. [Bugünkü PKK gibi.] Yerli halkı taciz ederek gençleri kendi içlerine çekmeye çalıştılar. Anadolu’nun muhtelif yerlerinde patırtılar [Osmanlı makamlarının hâdiselere verdiği isim budur] çıkmaya başladı. O zaman hükümeti ellerinde tutan İttihatçılar, bunlarla baş edemeyince, tertipleyenleri bulup cezalandıracak yerde, hıncını isyanla alâkası olmayanlardan çıkardı. Hâlbuki Osmanlı hukukunun anayasası mesabesindeki Kur’an-ı kerimde “Kimse kimsenin suçunun cezasını çekmez” der. İttihatçılar, kendi siyasî zaaflarını, hep cinayetlerle örtbas etmeye kalkışmıştır. Siyasetlerine muhalif olan devlet adamı, asker ve gazetecilerden öldürttükleri ya da sürgüne göndererek hayatlarını kararttıkları gibi; Türk, Ermeni ve Arap Osmanlı vatandaşlarına da çok kara günler yaşatmışlardır. Asırlarca sessiz sedasız yaşayan ve “millet-i sâdıka” diye tanınan Ermenilerin niye kıyama kalktıklarını kimse düşünmemiş; bundan dolayı o zamanki idarecilerin basiretsizlikleri görmezden gelinmiştir.

Cihan Harbinin patlak vermesi üzerine, iktidardaki İttihat ve Terakki Fırkası, Rus cephesine yakın yerlerde yaşayan Ermenilerin, düşmana yardım edebilecekleri gerekçesiyle Suriye’ye tehcirine [göçürülmesine] karar verdi. 14 Mayıs 1915 tarihli “Sevk ve İskân Kanunu” ile bu tehcir gerçekleştirildi. Rumeli ve Anadolu’nun Rus cephesine yakın veya uzak bölgelerinden kadın, erkek, çoluk, çocuk, genç, ihtiyar, hasta, sağlam, yüz binlerce Ermeni, köy ve şehirlerinden yaya olarak istasyon merkezlerine getirildi. Buralardan trenlerle veya yaya olarak güneye sevk edildi. Genç erkekler bunu önceden işitip, Rusya’ya kaçmaya muvaffak olmuşlardı. Bunlardan bir kısmı da Osmanlı ordusunda asker idi. Gelin görün ki, sadece Anadolu’nun doğusundakiler değil, her nedense Rus cephesinden çok uzak bulunan İzmit, Samsun, Afyon, Yozgat gibi şehirlerdekiler de tehcire tabi tutuldu. İstanbul ve İzmir Ermenileri ile Amasya ve Kayseri gibi yerlerdeki bazı Ermeni aileler sürgünden istisna edildi.

Anadolu’nun Rus cephesine yakın veya uzak çeşitli bölgelerinden takriben 900 bin kişi tehcir edildi. Sürgünler, Suriye şehirlerinde %5′i geçmemek üzere iskân edilecekti. Ancak bunların ancak yarısı Suriye’ye varabildi. Mühim bir kısmı yolda soğuk, açlık ve hastalıktan; bir kısmı da çete baskınlarında öldüler. İttihat ve Terakki erkânı, bu tehcirde Ermenilere çok eziyet edildiğini, tehcir kervanına mezalim icra eden çetelerin, mahallî idarecilerin emrinde hareket ettiklerini itirafa mecbur kaldı. Ermenilerin götüremediği 10 bin kadar çocuk, Müslüman ailelere verildi.

…..

Tehcirin intikamı gecikmedi. 1916 yılında Rus işgal kuvvetleriyle Anadolu’ya giren Kafkasya Ermenileri, sürülen yakınlarının intikamını almak için katliama başladılar. Doğu Anadolu’da yaşayan, güçlerinin yettiği Türkleri, kadın, erkek, çocuk, yaşlı demeden katlettiler. Şu anda yer yer ortaya çıkan toplu mezarlar hep bu katliamlardan kalmadır. Yani Ermenilerin yaptıkları bu katliamlar, hep sürgünden çok sonrasına aittir. Dolayısıyla tehcire gerekçe olamaz. Tehcir 1915 yılında gerçekleşmiştir. Bu toplu mezarlar ise, en az üç yıl sonrasına, 1918 yılına aittir. Hâlbuki o tarihte Anadolu’nun doğusunda tek bir Ermeni kalmamıştı. Bu cinayetlerin sorumlusu da Ermeni halkı değil, Cihan Harbinde Ruslarla beraber Anadolu’ya gelen Ermeni çeteciler idi. Bir başka deyişle tehcir, emniyeti temine yetmemiş; bilakis 1918 katliamlarına sebep teşkil etmişti. Mamafih nasıl bir avuç serserinin isyan çıkarması topyekûn sürgünü haklı çıkarmazsa, sürgün de bu katliamları haklı kılmaz. Çünkü zarara zararla mukabele edilmeyeceği umumî prensiptir. Ancak kavgayı önce başlatmak da az kabahat midir?

Kırım’dan bu yana kaybedilmiş binlerce kilometrekarelik vatan topraklarından hicrete mecbur kalan ve bu uğurda çok acı çekmiş insanların torunları olarak topyekûn sürgünü, hele kadın, çocuk ve yaşlılardan alınan bir intikamı savunmak hayli şaşırtıcıdır. “Dünyada örneği var! Amerika da yapmış, Norveç de!” demek de kimseyi temize çıkarmaz. Sui misal emsal olmaz, yani kötü örnek, örnek olmaz sözü meşhurdur. Devlet, suç teşkil eden işlerin faillerini arayıp bulur ve cezalandırır. Bundan dolayı başkalarından intikam almaz. İslâm-Türk kültürünün hâkim unsur olduğu Osmanlı Devletinde hiçbir zaman başka din ve ırk mensuplarına karşı -bugün yükselişi endişeyle izlenen- şovence yaklaşımlara rastlanmamıştır. Bu dikkate değer bir noktadır. Ne gariptir ki, bugün en şuurlu muhalifleri bile, kendilerini bir imparatorluğu batıran İttihatçıların kabahatlerini savunmak mecburiyetinde hissetmektedir.

Aydınız, özür diliyoruz demek kolay. Grup Vitamin’in Özgün Müzik adlı şarkısında tarif ettiği yola uygun davranırsa, herkes aydın olabiliyor bu devirde. İşte bu nedenle, dilenmesi gereken özürler farklı yerlere gidiyor.

Eğer geçmişten bir özür dilenecekse, önce Osmanlı’dan özür dileyin. Cumhuriyet kurulurken vatanından sürülen ve Avrupa’da yıllarca sefalet çeken hanedana sunun özürlerinizi. Hakkında konuşurken iftiraların, yalan dolanın gırla gittiği hanedana, son Osmanlı padişahlarına yazın asıl mektubunuzu.

Osmanlı’ya özürlerinizi sunduktan sonra, İttihat ve Terakki ekibine “bunu yazan tosun” tadında bir mektup yazarak, Osmanlı’ya saygı duyduğunuzu ama İttihatçıları reddettiğinizi, beceriksiz yönetim politikaları yüzünden dünyaya rezil olup ceremesini hala çektiğinizi anlatın, yüzlerine vurun hatalarını.

Sonra da Ermenilerden özür dilemeye gelsin sıra. Çünkü siz bir yandan İttihatçıları adamdan sayıp bir yandan da Ermenilerden özür dilerseniz, hiçbir aklıbaşında Ermeni bu sözlerinize inanmaz. Tribünlere oynadığınız belli olur.

Sıralamayı doğru yaparak özür dilerseniz, Ermenilere yazdığınız özür mektubunuzun altına ben de imzamı atarım. Çünkü İttihatçıların neden olduğu acılar nedeniyle benim de vicdanım rahat değil.

Elbette ki, ben aydın bir vatandaş olmadığımdan ötürü biraz karşılık bekliyorum.

Tehcirin ardından Ermenilerin intikam olarak Türkiye topraklarında katlettiği Türkler için özür bekliyorum.

Karabağ’da, Hocalı’da yapılan katliamlar için özür bekliyorum.

Kundaktaki bebeklerin, hamile kadınların süngülerle, tecavüzle, diri diri yakılarak katledilmesi için özür bekliyorum.

Halen daha bulunamamış olan toplu mezarların yerlerinin söylenmesi istiyor ve beş yılda bir yeni toplu mezar bulunmasının hiç hoş olmadığını eklemek istiyorum.

Hepimiz Ermeni değiliz. Ancak hepimiz Türkiyeliyiz ve bir arada yaşamak hepimizin hakkı.

Geçmişle yüzleşmek ağır geliyorsa, geçmişi unutun ve geleceğe bakın. Ancak reddettiğiniz geçmişinizdeki gurur veren olayları da unutun. Sadece güzel şeyleri hatırlayıp bugün kötü karşılananları reddetmeye kalkarsanız komik duruma düşersiniz. Tıpkı 2.217 yıllık Türk Kara Kuvvetleri’yle gurur duyan 85 yıllık Türkiye Cumhuriyeti gibi.

Diplomaside mızıkçılık yapana hoş gözle bakmaz dünya.