Efendim selamlar! Nasılsınız?

Beni soracak olursanız, kırgınlıklar içersindeyim. Sanırsınız karadenizde gemilerim batmış. Okkadar mayhoş ve bitap bir haldeyim. Şimdi efendim bunun çeşitli nedenleri var tabi. Öncelikle şirketimin 20′li yaşlara yeni erişmiş iki ergeni ve onların bir numaralı sanatçısı “imparator” kod adlı İbrahim Tatlıses’i dinlemekten gına geldiğini belirtmeliyim. Adamlar sabah başlıyor İbo, akşam oluyor İbo. Zaten sevmem İbo’yu, iyice nefret ettim. Askere gidecekler falan diye ses etmiyorum ama harbiden cozutucam, az kaldı.

Bir insan neden arabesk müzik dinler diye düşündüm durdum. Arabesk müziğin genel yapısına baktığımız zaman görüyoruz ki, aşk meşkten ziyade, ayrılık ve keder hakim sözlerine. Çocukluk çağlarımızda arkadaş çevremin Cengiz Kurtoğlu hastalığı olduğundan dolayı, benimde ister istemez bir arabesk kültürüm oldu, inkar etmiyorum. Tüm Cengiz şarkılarını söylerim şimdi burada, şaşar kalırsınız! Arkadaş hatrına çiğ tavuk yenir hesabı, ses etmedik, dinledik. Hala öyle yapıyorum. Neyse. Cengiz Kurtoğlu’nun sözlerini ele aldığımızda görüyoruz ki, gelin olup giden eski sevgili, canını alan canım dedikleri, küsen sevgili, ayrılan sevgili gibi bunaltıcı ve insanı hayata küstüren türden konseptler görüyoruz. İnsanların dertli oldukları için bu tarz müzikleri dinlediğini tecrübe ettim. Ama hangi sapık ruhlu mazoşist insan, dertli olduğu halde bu tarz sözlerden oluşmuş parçaları dinleyerek kendine eziyet etmeyi sever ki? Ben bunu anlamlandıramıyorum. Bir yaşam tarzı olabilmesi imkansız bir müzik türü. Bunu yaşam tarzı olarak seçebilecek bir halkın, Küçük Emrah ve onun fantastik Türk filmleriyle dalga geçmesine izin veremem! Hayata bakış açınızla sözleri gerçekten güzel bulmanıza bir yere kadar bir şey diyemem ama müzikal olarak tamamen rezalet bence. Fikirlerimi açıkça söylemem, bu müziğin severleri tarafından hakaret olarak algılanmasın ama bence öyle. Siz de içinizden geldiği gibi metal müzik dinleyenlere “özenti, ne s.kim anlıyosun bu gürültüden” tarzında söylemlerde bulunabilirsiniz. Yadırgamam.

Bir de fantazi denen bir tür var ki düşman başına. Nasıl kasıcı, nasıl dertlendirici, nasıl isyan ettirici, nasıl nasıl nasıl. Şirketteki çocuklar Güllü bile dinliyor. Derin azaplar içersinde olmamın nedenlerinden bir kısmı bu. İnsanın bir yerden sonra ne kafası ne de midesi kaldırabiliyor.

Benim en büyük zevkimdir otobüste giderkene diskmani takıp car car müziğimi dinlemek ve kitabımı açıp, keyifle okumak. Bugün her ikisi birden terk eyledi beni. Gözümde kurumuş bir damla yaş ile bakakaldım uzaklara. Yanımda oturan teyze sordu, ne oldu evladım, neden ağlıyorsun, dedi, ağlamıyorum, gözüme birşey kaçtı, dedim. O derece kötü hissettim kendimi. 3-4 saatlik yolu ne kitap, ne müzikle geçirdim. Sadece insan sesi, motor ve korna sesiyle geçirdim. Görebileceğin en kötü kabustan daha kötüsü bu. Kitabımın bitmesi zaten büyük bir handikap oldu benim için. Öyle hevesle okuyordum, öyle mutluydum ki.. Bitmez sandım ama bitti. Bence her insan evladının Fidel Castro’nun Tarih Beni Beraat Ettirecektir! isimli tarihi savunmasını okuması gerekir. Kitabın bir bölümünde o savunma vardı. Okudum. Hayran oldum.

Eminönü – Üsküdar vapur iskelesine Hazerfan Ahmet Çelebi ismini vermişler. Zamanında Ahmet Çelebi’nin g.t korkusuyla Galata Kulesinden, Üsküdar’a kadar, el yapımı kanatlarıyla uçmasının nedeni olan zihniyetle aynı değil mi yani oraya o ismi veren zihniyet? Osmanlı ile övünüyorsunuz, tamam, anladım. Osmanlı’nın tırstığı için sürdüğü adam ile neden övünüp, sağa sola adamın adını veriyorsunuz ki? Bence saçma.

Bu arada beni heyecanlandıran bir haber aldım dün. Sizinle paylaşayım, belki ilgisini çeken olur. Kanada’lı teknik death/thrash metal grubu olan QUO VADIS memleketime gelip, İstanbul, Ankara ve İzmir’de arka arkaya konserler vererek Avrupa turuna başlıyor. İstanbul konseri 3 Nisan’da Kemancı’da. Bekleriz efendim. Azıcık şenlensin ortam. Çok pis heyecanlandım terbiyesizim. Zamanım ve param olsa 3 konsere birden giderdim valla haha. Gazör metalci.

Dar bir yolda yürürkene, karşından gelipte, aynı anda omuzları kırmak suretiyle birbirine yol veren insan; sen benim kardeşimsin, seviyorum seni. Ama aksi şekilde, omuzunu çekmemeyi bir erkeklik gösterisi, bir güç gösterisi, bir ego tatmini sıfatına sokan ve karşısından geleni omuzuyla dürten, sonra bir de çok matah bir bok yapmış gibi arkasını dönüp, “birşey dese de ağzını yüzünü kırsam” diye düşünen insan; sen var ya gorilin önde gidenisin. Terbiyesiz ve karaktersizin en hasısın. Bak Tayyip o kadar bağırdı Darwin teorisi saçmalıktır falan diye ama sen bariz bir şekilde ispatlıyorsun bu teoriyi. Maymundan gelmişsin, insana gidemiyorsun. Hala permatik epilasyonuyla kendini gizlemeye çalışıyorsun ama içindeki hayvani dürtüler elbet seni bir yerde ele veriyor. Kimisi bu şekilde, kimisi yere tükürürken, kimisi otobüste fortçuluk yaparken. Elbet kendinizi belli ediyorsunuz ve başbakanınızı haksız çıkartıyorsunuz evrimini tamamlayamamış insanlar. Ayıptır, adam olun iki dakika.

Bi’de şu yukarıda saydıklarım haricinde şunu eklemeliyim. Bir halkın geçmişini ve geleceğini görmek için, o halkın, eğitim düzeyine, kişi başına düşen yıllık gelirine, sosyallik ölçüsüne falan bakmaya gerek yok. Tamamen alakasız bence. Toplumun, görgü kurallarına olan bağlılığı ve uygulayıcılığına bakıp, o toplumun, hayatın neresinde olduğunu kolayca görüp, anlayabilirsiniz. Görgü ve hoşgörü gibi temel gerçekleri uygulayamayan toplumların nüfusunun %99′u üniversite mezunu olsa bile, o toplum için, ilerisi aydınlık diyemeyiz. Fikirleri “ben” değil, “biz” olan halklar her daim daha ileride olacaklardır. Başımızdaki yönetici partiler ister demokrat, ister milliyetçi, ister kominist, ister dinci olsun, önemli olan “biz”… Tabi sözde değil, özde bir “biz”den bahsediyorum. Gerisi hikaye.

Sevgiler efendim.

Efendim selamlar! Nasılsınız? İyi gördüm sizleri. Aman üşütmeyin, grip salgını var, sonra kaputu zor toplarsınız benim gibi.

Beni soracak olursanız,  gayette idare eder modundayım. Yine başladık hayırlısıyla yeni bir haftaya. Metrobüs ve ben şeklinde takılmacaya devam ediyoruz. Yarın karşıya geçebilmiş metrobüsün ilk haftası dolacak ve bu okuyucu için kendini feda eden genç yazarımsınız, size bu ilk haftayı özetleyecek. Yemeden, içmeden, her türlü geç kalma riskini göze alarak bu haftayı metrobüslerde geçirdim. İyisiyle kötüsüyle irdelemece geliyor yarın. Kızmaca darılmaca yok ama!

Neyse. Bugün yine çeşitli konularım var size aktaracağım. Sigara yasağı, otobüse binme durumları, müzikal zırvalamaların yanında, yerel seçimlerde kime oy vereceğime karar verdiğimi açıklayacağım. Flaş flaş, azsoora azsoora!

Efendim bugün otobüsümle eve dönerkene bir kafe gördüm, insanlar pöfür pöfür içiyorlar sigarayı.

Oh mis! dedim. Sigara içmesem bile bu yasak bana oldukça saçma geldi uygulama dönemine girildikten sonra. Yasa güzel, tamam, ama uygulayıcısı kim bunun? Uygulama konusunda hiç bir açıklama yok. İçerseniz sikertiriz diyorlar sadece ama kimin şeyi kaçacak bi tarafımıza, ondan haber yok. Yakalanan ya da ceza yiyen olduğunu sanmıyorum, hiç duymadım öyle bir şeyi. O açıdan bir kafe açıp, “ceza kesebilecek bir babayiğit olmadığından dolayı, bu restorant / kafede sigara içmek serbesttir” şeklinde bir afiş asasım var. Polis bile içtiği sigaranın izmaritini yere atıyorsa, öyle yasaya kafam girsin hacılar! Bir de o polis bana gelip ceza yazacak? Haha!

Bu arada gördüğüm kafede profiterol satıyorlardı. Bunca zaman sonra bile hala daha profiterol demeye dili dönmeyen insanlar var ve ben o insanları görünce içime bir huzur geliyor. Hep istemişimdir profiterol diyememeyi. İnsanlar bana “hadi Cem, profiterol desene” deselerdi ve ben demeye çalışıp, diyemeseydim, hep beraber gülseydik. İnsanları mutlu etseydim. Benim sayemde insanlar günlük yaşamlarındaki sikindirik sıkıntılardan uzaklaşıp, anlık da olsa gülselerdi fena mı olurdu? İşte o hala profiterol diyemeyen adam bu işe yarıyor. Sevin onu.

Semt ya da mekan farketmiyor arkadaş! İstanbul’un hangi semtinde olursa olsun insanlar otobüse binerken üzerlerinde taşıdıkları deri şeklindeki maskeyi çıkartıp, bildiğin ayı oluyorlar. Öyle bi ittiriyorlar otobüse binerken. Sanırsınız yeryüzünde bir tufan olacak ve o otobüse binemeyenler ölüp gidecekler. Ve işin heyecanlı tarafı, tufanın kopmasına saniyeler kalmış. Öyle aceleleri var ki. Yardırıyorlar resmen. Üzerine üzerine basıp geçiyorlar. Nuh’un Otobüsü style. İşte böyle insanlardan ölesiye nefret ediyorum okuyucu. Onlardan biriysen senden bile nefret ediyorum. Adamların yaşama sevinci bu sanki. Öyle mutlu oluyorlar ki aslında. Otobüs boş olsa, oturmaya yer kalmayacak korkusuyla seni ezip geçse yine diyeceğim ki; doğa kanunu yüzünden! Hani “Yaşamak için öldür / Oturmak için ittir” doğrusu falan kuruyorum kafamda. Ayı olduklarını bildiğim için doğa kanunlarına göre değerlendiriyorum. Ama otobüs ağzına kadar dolu olsa bile aynılar. Derin bir haz alıyorlar bence bu durumdan. Seviniyorlar bir kişiden bile önce binseler. Öyle mutlu oluyorlar ki; sanırsın süper lotoyu tek başına bildi. Arkasından biniyorsun hayatından hiç bir şey eksilmeden. Hiç bir kazancın olmuyor, kaybın olmadığı gibi. En azından benim sayemde bir “insan” mutlu oldu diyorsun, diğer “ayıyı” kastederek ama için için nefret ediyorsun o insandan. Şerefsiz pezevenk ittirmeden binsene!

Ben de sapık ruhluyum aslında. Ben de hayvanım! Ama ben bunu kendimi müziğe vererek yaşıyorum. İçimde yaşattığım kingkong kadar büyük gorili tatmin ediyorum bazı bazı. Herkesin tatmin ve deşarj şekli farklı tabi. Bazıları uçan kuşun götüne bakarak tatmin olur, bazıları ise en sapıkça dürtülerin daha sapıkçalarını şarkılarda dinleyerek. Ben sanırım bu ikincisindenim. Fucked With A Knife diye bir parça dinleyip mutlu olabiliyorum. Öylesine heyecan verici bir ritim, melodi karmaşıklığı. Çok eskilerden çektiğim bir CD vardı, onu aldım bugün yanıma işe giderken. ÖFF! O ne biçim özlemişim. Cannibal Corpse ve onun eski parçalarından oluşan bir toplama CD. Sepultura – Roots parçasının ve Metallica – No Remorse parçasının coverı falan da vardı. Otobüste üzerime basıp geçen insanlar bile umurumda olmuyor kulağımda böyle gazör bir müzik olduğu zaman. Ne demiş Death Metal atalarından biri olan Possessed; Death Metal, Kill Them Pigs! İşte böyle.

Üsküdar’a bağlı bir mahallede oturuyorum. Ve adım gibi biliyorum ki Saadet Partisi yada Akepe kazanacak burada belediye seçimini. Geçen dönem Akepe kazanmıştı. Bu sefer iki taraf da iddialı görünüyor. %40′ar oyları garantiymiş gibi geliyor bana. %20 diğer partiler arasında bölünür. O derece gelişime açık bir semtiz. Yenilikçiliğin dibine vurmuş durumdayız. Ama ben baktım, tüm adayları inceledim. Saadet Partisi’nin adayı Yılmaz Bayat. Çok evvel yıllar başkan olmuştu. Oldu da ne oldu? Çok iyi işler yapmış ya da yapacak olsa bile Saadet Partisi’ne oy vermem. Ak Parti’nin adayı Mustafa Kara. Samimi söylüyorum bakın, Ak Parti’den nefret etmemle alakası bile yok, adamın yüzüne bakınca bile içim gıdıklanıyor. Hiç samimi gelmeyen bir gülüşü var. Bir kriz ortamında önüne geleni tokatlayıp, kafasını kopartabilecek bir insan evladı izlenimi verdi bana. Bariz bir padişah modeli. CHP, Semra Barın diye bir hatunu aday göstermiş. 10 kadından 8′inin kapalı olduğu Üsküdar semtinde hiç şans vermiyorum CHP adayına. Belediye başkanı olmak için şovmen olman gerek bence. Bakın Sarıgül’e? Misler gibi götürüyor olayı. Bu yüzden DSP’nin adayı Levent Kırca’da karar kıldım ahaha. Adam gerçekten şovmen ne de olsa. Belediyeyi komple söğüşlese bile “olacak o kadar” der geçeriz, yine güleriz. Oyum Levent Kırca’ya! Cidden lan!

Dikkat edin kendinize okuyucu.

Efendim selamlar! Nasılsınız?

Beni soracak olursanız, gayette iyiyim. Aslında yorgun bile değilim. Artık alışıyorum tekrardan iş hayatına…

Ama bugün metrobüs’te giderkene, bir anda, gayri ihtiyari olarak boynum vasıtasıyla kaldırdığım kafam ve kafamda bulunan gözlerim vasıtasıyla gören gözlerim, yine boynum vasıtasıyla sağ tarafa dönen kafam sayesinde gören gözlerimle, oracıkta oturan hatunu görünceye kadar herşey güzeldi. (kendim bile bunaldım cümleden, o yüzden küfürlerinizi yadırgamayıp, bu seferlik sineye çekiyorum…)

Arkadaş! Sen nasıl bir hatunsun lan! İnsan mısın? Hayır, şimdi böyle yardırıyorum diye insanlarda çok güzel bir şey gördüğümü sanacaklar. Yok efendim. Öyle değil, anlatayım bugünkü takkın adam (takıntılı adamın bi’ üst modeli) olma nedenimi…

Boynum sayesinde çevirdiğim başım… hehe tamam tamam. Hatunun yüzüne bir baktım, hatunun yüzü yok! Bildiğin yüzü görünmüyor. Öyle bir fontoden sürmüş, öyle bir fondoten sürmüş ki yüzüne; yüzü kaybolmuş adeta. Lan hatun milleti; gerçekten çok ilginçsiniz! Yani bir kısmınız kendini nasıl güzelleştireceğini bilirken, bir kısmınızda kendini nasıl kıçıma çevireceğini gerçekten iyi biliyor. İnanın kızarım! Gerçekten kızarım! Bu tip hatunlar için “kıçıma iki kaş göz çizsem daha güzel olurdu hehehe” şeklindeki esprilerle bana gelmeyin, çok kızarım, kalp kırıcı yanım ortaya çıkar!

Ya, insan hiç mi aynaya bakmaz? Yüzünün kızarmış tavuğun kıçına döndüğünü nasıl görmez? Sivilceleri olan bir hatun olsan bile -ki değilsin- bu kadar makyaj yapman gerekmez! Hiç öğretmedi mi sana annen, erkekler doğal hatunlardan hoşlanır diye? Suratını resmen yakmış gibi dolanıyordu hatun. Elleri bembeyaz, suratı kopkoyu fondoten rengi. Senin erkek arkadaşın -ki olduğunu pek sanmıyorum- seni günde üç kere öpse, dördüncü gün kanser teşhisi konur adama lan?! Ya bir gün cilt kanseri geçireceksiniz, ya da bu takkın adam size iki tane esaslı bir tokat patlattıktan sonra, hiç birşey olmamış gibi yoluna devam edecek. Çok sinirleniyorum kendinizi bu kadar çirkinleştirmenize.

Bunu deyince bak başka bir mevzu daha geldi aklıma. Gelinler! Gelinlere de takıyorum arkadaş. Damat abiler yanlış anlamasın, öyle takmak değil.

Yani şimdi, bir damat abi sabah heyecanlı, uyanmış, akşama düğünü var. Öyle mutlu ki. Hazırlıklara başlanıyor, herşey muhteşem. Gelin hanım geliyor, o kadar güzel ki; gözlerinden güneş fışkırıyor. Yanyana geldiklerinde, otomatik olarak havaya kalpler yükseliyor. Öyle güzeller. Damat abi gelini kuaföre yolluyor ve o da kendi hazırlıkları için yol alıyor.

Herşey muhteşem!

Ama herşey gelin kuaföre gittikten sonra oluyor. O melaike yüzlü kıza öyle bir makyaj yapıyorlar ki; sabah duran cillop gibi hatun gitmiş, yerine kırkbeşş (ş ler vurgulu) yaşındaki kokoş bi teyze gelmiş. Surat fondoten içinde, göz altları bembeyaz, yanaklarda simler, kafada yüzyılın klişesi olan o iğrenç GELİNBAŞI adı verilen topuz… Yani bir gelinde şu topuz olayını yaptırmasın arkadaş! Topuz ve iki taraftan aşağı salınmış iki tutam lüle… ÖH LAN ÖH! Bu kuaförlerde çalışan tipler kesin evde kalmış ya da çirkin insanlar. Gelinin güzelliğini görüyor ve evde kaldığı için hasetle yüzyılın pisliğini yapıyor kızcağıza. Düşünsene; o gün onlarca fotoğraf çektireceksin ve gece bitene kadar o tiple görecek insanlar seni. Kasetler, filmler… Bir dahaki yüzyıla kadar öylesin artık… Peki durum bu iken; neden böyle sapıkça ve iğrenççe bir makyaj yapılmasına müsaade edersiniz? Bundan hoşlandığınızı düşünüyorum.

Olaya damat tarafından baktığımız zaman adama üzülmemek elde değil. Sabah kuaföre yolladığı melek yüzlü hatun akşam yanına bir geliyor; rengarenk, resmen tavuskuşu olmuş! İşte bu saatten sonra damadın düğündeki hareketlerini izlemek gerekiyor. Böyle bir durumla karşılaşmış damat düğünde boyna oynar, hiç durmaz. O tavuskuşuyla birlikte görünmemeye çalışır.  “buna ne olmuş böyle lan?”,”yoksa…”,”fatal error” tarzında sorular ve mesajlar beynini didik didik etmektedir. Bir damat insanı, düğünde sinirliyse, çok oynuyorsa, çok içiyorsa, somurtuk ve tedirgin duruyorsa hiç durmadan geline bakın. Topuz bir saç, iki tutam lüle, beyaz göz altları, simli surat, kokoş ruju ile size bakıyor olacaktır.

Efendim selamlar! Nasılsınız?

Beni soracak olursanız gayette hastayım hacılar. Keşke nezle olsaydım! Burnumdan sümükler aksaydı, kimsecikler göremeden koluma silseydim. Hapşırsaydım ve “çok yaşa” diyen insanlara, şerefsiz bi herif gibi “tamam” deseydim. Ne güzel olurdu nezle olsaydım. Öyle isterdim ki şimdi nezle olmak. Hafiften değişmiş sesimle özgürcene konuşmak falan… Ne kadar güzel. Ama gel gör ki gribim! Lanet olsun böyle hastalığa arkadaş. Ne yatabiliyorsun, ne doğrulabiliyorsun. Her yanım ağrıyor. Öksüremiyorum. Sümüklerim akmak ile akmamak arasında yaşadıkları inanılmaz çelişkiyle beni sürekli rahatsız ediyorlar. Halsizlik desen sapına kadar. Gözler kanlı, yorgun bakışlar. Direk dramatizmin dibindeyim hacılar.

Ama grip yerine nezle olsaydım, bunların hiç birini sorun etmeyecektim. Gayette mutlu mesut bir insan olacaktım. Çünkü en fazla birkaç gün içinde geçecek o. Nezle kolpa bir hastalık. Grip gibi sinsi değil. Grip çok sinsi. En zayıf anını bekliyor ve bir kabus gibi çöküyor üzerine. Sanırsın karabasan! Gelgelelim gece kabuslarla uyanıyorum sürekli bu grip yüzünden. Ben normalde rüya göremeyen bir insan olarak, rüyamda yazıcılarla boğuşuyorum. Vida artıyor, vida takıyorum her tarafa ama bitmek bilmiyor resmen. Çok sinir bozucu bir kabus “yazıcı tamir kabusu”. Hiç birinize tavsiye etmem böyle bir kabus görmenizi. Gidin araba falan tamir edin. Mis gibi. Ama yazıcı çok sinir. Uykusunu kaçırıyor adamın. Hepsi grip yüzünden gerçi.

Yerel seçimlere bayılıyorum arkadaş. İlçe ve il başkanları seçimlerine bayılmıyorum ama. Sadece muhtarlık seçimlerine bayılıyorum. İl ve ilçe başkanlarının seçim vaatlerine bi bakıyorsun; adamlar uçmuş. Kimi Çeşme’yi Dubai yapıyor, kimisi metrobüsü tüm Türkiye’ye yayıyor (farkettiniz ki salladım burasını. Abartmayı seviyorum çünkü). Ama mahallemin mıhtar emmisine bi bakıyorsun. Öyle sevimli, öyle içten, öyle kendi halinde ki… Eğmiş başını öne, yüzünde bir utanç var; “Mahallenin otobüsleri çoğaltacağım” diyor. Lan yanaklarını sıkarım senin be! Ne sevimliler lan şu muhtar adayları. İmkanım olsa hepsine birden oy vermek isterdim. Ama Bilal Er’e vermem. Kaç dönemdir oluyor o. Sevmiyorum onu. İtinayla tüm muhtarların kağıtlarını koyar, Bilal Er’in isminin yazılı olduğu o minik kağıdı bir hışımla çıkartır atarım çöpe. Uzak dur benden! derim.

Geçen gün Bim’e gittim. Hacılar. Bu Bim denen marketlerin dizaynını yaratan kişiye kafam girse kimse bana dava falan açmaz değil mi? Arkadaş yok böyle sikko bir market dizaynı. Zaten raflar raf değil, ne buldularsa doldurmuşlar kutu kutu. Bir de o dandik rafları labirent haline sokmuşlar. Yani önüne çıkan ilk reyondan bir gofret almak istesen, kasaya ulaşmak için tüm marketi dolaşman gerekiyor. Böyle sinsi bir sistem. Hatun milletinin alışveriş sırasında kendini kaybettiğinin farkında bu Bim insanları. Hatun kişi gofreti alacak, kasaya doğru o bitmeyen kutu labirentinden ilerlerken başka bir şey görecek, onu da alacak. Alacak da alacak! OH! Bir de en tırt ve en ucuz / en ucuz ve en tırt ürünleri bulup önümüze sürmekte usta bu adamlar. Geçen gün param olsa neredeyse benzinli jeneratör alacaktım. Acaip ucuzdu. Ne işime yarayacağı hakkında en ufak bir fikrim olmasa bile alasım geldi. Öyle cazip bir durumdu. Benim gibi bir adam bile böyle şaşmışken, alışveriş bağımlısı hatun milleti ne yapsın? Çok fena çok.

Metrobüs açıldı bugün. Sabah yoktu ama. Çünkü başbakanları yapacakmış açılışını. Zatı muhteremler ne zaman teşrif edip açtılar bir fikrim yok ama akşam eve dönerken bindim. Tahmin ettiğim gibi indi-bindi muhabbeti olmuş. Yani Söğütlüçeşme’den binerseniz, o metrobüs sizi Zincirlikuyu’ya kadar getiriyor. Orada inip, bir akbil daha basıp, başka bir metrobüse binerekten Avcılar yolculuğuna başlıyorsunuz. Ama duyduğum kadarıyla akbillerde aktarma olayını yapmıyor bu sistem. Yani iki basış, eşittir 2.60 lira olarak akbilinizden düşüyor. İniş biniş durumları şu an için tamamen hengame şeklinde ama herhalde bir sisteme oturturlar. Her neyse. Otobüsteki sakallı insanlar gayet memnundu hallerinden. Topbaş’a dua ediyorlardı muhtemelen. Ama ben yanımdakilere bu işin tam seçim zamanı bitmesinin ne kadar kolpa göründüğünü anlattığım sırada hepsi susup bana baktılar. Yanımdakiler “sus” işareti yaptılar bana ve aynı insanlar bu ülkede demokrasi diye bir “şey”in olduğunuda iddia ediyorlardır muhtemelen.

Efendim selamlar, nasılsınız?

Beni soracak olursanız, ki genelde soran olmuyor, biz insan değiliz sanki, kendinizi düşünen bencil bireyler olarak “iyiyim” deyip geçiyorsunuz genelde, ben de iyiyim. Hatta çok iyiyim. Sapıkçana bir mutluluk var içimde. Hayır, şimdi sapıkçana dedik diye aklınıza başka şeyler gelmesin!

Efendim uzun zaman sonra yeniden memleketim ekonomisine katkı sağlayacak, sigortalı bir işe girme şerefine nail oldum. Nail olmak. Sistemdi, kapitalizmdi falan girmeyelim şimdi. O tip şeyleri Altay Esiroğlu yapıyor zaten.

Şimdi efendim, uzun lafın kısası -ki bu da ne tırt bir giriştir- yine yazıcı tamiri yapmaya başladık. Çok şahane yazıcı tamir edebiliyorum. Şimdilik aşırı derecede yoğun olmama rağmen gayette memnunum. Hatta evim ile işim arasında bulunan kilometrelerce uzaklık bile mutlu ediyor beni. Böyle garipçene bir sevinç. Anlam veremiyorum. Biniyorum otobüse, takıyorum kulağıma kulaklığı ve insanları izliyorum. Dışarıdan çok komik görünebiliyorsunuz okuyucu. Geçen gün otobüste bir teyze, otobüs hareket eder etmez başladı yardırmaya. Ağzına geleni saydırıyor bağıra bağıra. Dedim, herhalde yanında oturan adama anlatıyor. Ama adamın teyzeyle hiç bir alakası yok. Teyzeye bir dönse hayatının yanlışını yapacağını biliyor olmalı, ki gözlerini bile çevirmiyor o tarafa. Herhalde, dedim, teyze telefonla konuşuyor, ama öyle bir durumda yok. Teyze bildiğin havaya yardırıyor. Birilerine sövüyor, birilerini ruhsatlı tabancasıyla indireceğinden falan bahsediyor. Kendi kendine konuşan teyze. Allahım ne büyük bir kabustur. Hem kendisiyle konuşuyor, hem tehdit ediyor. Duble kabus. Teyze sağlam çıktı. İlk durakta indim.

Metrobüs denen aleti kullanıyorum. Gayette işime yarıyor. Bunun gibi halkın işine yarayacak şeyleri, halkın anasını trafiklerde ağlatmadan evvel, öngörü şeklinde düşünüp tasarlayan ve hayata geçiren bir büyükşehir belediye başkanı çıkarsa, oyumu ona vereceğim. İsterse faşist olsun, isterse en kral dinci olsun! Yarından itibaren anadolu yakası seferleri başlıyor. Bakalım sistem nasıl olacak. Haberleşiriz ;)

Çocuklar gibi şenim adeta! Bir halı saha kramponu aldım ve bununla acaip mutlu oldum. İçimdeki sapıkça sevincin en önemli maddesi bu bence. Ayakkabıya bakıp gülümsüyorum. Böylesine sapıkça bir durum. Gece onunla yatmamak için kendimi zor tutuyorum. Daha güzeli vardı ama çok pahalıydı. Dünyanın 7 harikası olayına aday gösterseler bence ilk üçe kafadan girer. Öylesine bir ayakkabı. Onu alsam bir kere bile topa vurmazdım sanırım. 330 liraydı hacı. 330 liracık olduğu için aşkımı kalbime gömdüm ve uzaktan sevdim o ayakkabıyı. Geri dönerken gözümden akan yaşları kolumun tersiyle sildim. Her gece odamın buğulanan camları ardından onu düşünüp kendimi alkole veriyorum. Uzaklara dalıp, adını sayıklıyorum… Ah Predatör ah… Alıp vitrine ya da çeyize falan koyulası bir ayakkabı. Ama ben yine de kendi ayakkabımla mutlu olabiliyorum. Canım ayakkabım.

Aslında itiraf etmeliyim ki, bu yazıya başlamak gibi bir niyetim yoktu. Ve yine itiraf etmeliyim ki, sitenin konseptiyle tamamen alakasız bir tip olmaktan rahatsızlık duydum en başlarda. Ama son kez itiraf ediyorum ki, ben böyle şeyleri sallamayacak kadar geniş bir insanım. Bu yazı aslında Altay’a mail yazarken çıktı. Bir anda fırtladı ortadan, “fırçk” diye bir ses bile çıkardı. Siz duyamazsınız ama.

Dikkat edin kendinize. Ok? Bye!

Efendim selamlar, nasılsınız?

Aslında tamamen ekmek almaya üşenmiştim. Yoksa rejim yapmak falan ne haddime.. Ekmek almaya üşendim ve kendimi rejim yaptığıma inandırmaya çalıştım. Üzerini değiştir, ayakkabılarını giy, bakkala kadar yürü, en az ellenmiş ekmeği bul, parasını öde, eve kadar yürü, ayakkabılarını çıkar, üzerini değiştir ve yaptığın peynirli yumurtaya bana bana ye o ekmeği. Ye ve bitsin. Ye ve ardına bak ne için o kadar uğraştığını görmeye çalış. Ardında kırıntıdan başka bir şey kalmadığını göreceksin ve sadece bir hiç uğruna o kadar yoğun zahmetlere girdiğinin farkına varacaksın. İşte, gitmedim, kendimi rejim yaptığıma inandırdım ve ekmeksiz yedim peynirli yumurtamı. Gayet de doydum. Bir hiç uğruna o kadar uğraşmaya değmezmiş yani.

Bi de, bak şimdi  aklıma geldi. Bir gün duyarsanız Cem insanı, bir teyzeyi dövmüş de nezarete düşmüş diye, sakın şaşırmayın. Her bakkala gittiğimde kendimle çatışıyorum resmen. Saçlarım ağardı lan bu yüzden! Ekmek almak için ekmek dolabının üzerine çöreklenmiş ve her birini ayrı ayrı elleyen teyzeler görüyorum her seferinde. Ya kardeşim, pardon, teyzeciğim, ben senin mıncıkladığın ekmeği yemek zorunda mıyın allaasen? Bir şey demeye de çekiniyorum. Zaten teyze olması başlı başına bir dert, üstüne üstlük onun için çok önemli bir görevi yerine getiriyor. Bu işlemler sırasında bir teyzeyi nasıl olur da rahatsız edeyim? Yani etsem kesin dövmek zorunda kalırım. Yani hayatta kalabilmek için. Var ya öyle bir kural, yaşamak için öldür! falan gibi. Teyzeye yanaşıp, selam teyze desem, yine acaip bir bakış atacağından eminim. Hele sen gel, bir de neden ekmekleri mıncıkladığını sor ve üzerine bir de azarla kadını. Şerefsizim o an ışın kılıcı taşıyan yeşil bir uzaylıdan daha tehlikeli bir varlığa dönüşeceğine eminim. Uzaylılara inanmam bu arada. Düşünün korku ütopyasını.

Eskidenmiş o mini mini tontiş teyzeler falan. Hepsi öldü onların. Şimdiki teyzeler gavur gibi valla. Anında yersiniz çantayı kafanıza. Tabi bu da bir evrim sürecinden kaynaklanıyor. Annanelerinize bakın misal, süper insanlar, sık yanakları, iltifat et ona, oyna, dans et.. Bakın ne güzel kızarıyor yanakları, pek tatlılar. Ama bu annane dışarı çıktığı zaman, benim annanem olması dışında, birilerinin de teyzesi oluyor. İşte o pembe yanaklı kadın gider ve dumanı üstünde bir teyze gelir o an. Bakın bu durumdan annanemi bile ayırmıyorum, o derece ciddi bir tehdit altındayız.

Tehdit bizleriz aslında. Düşünün ki, teeeeğ yıllar önce izlediğimiz bir Türk filminde, yaşlı başlı tonton teyze kılığında olan Fatma Girik insanına -töre möre olaylarındandı sanırım- tecavüz ettiler. Türk filmlerinde bile, yıllar önce bile tehdit unsuru olmuşuz teyzeler için. Sonra ne oldu? Sonra o tonton teyze gitti, aldı pompalıyı eline. Tamam, gerçeği itiraf etmeliyim. Anımsamıyorum filmin sonrasını ama kendisini öldürdüğüne eminim. Neyse. Konumuz bu değil? Peki sormaz mısınız o zaman a dostlar, konumuz nedir?

Şimdi kendimize bir konu bulmaya çalışırsak hepinizi esir ederim burada. Tabi hala “ne diyor lan bu keko” diyenleriniz kaldıysa.

Dikkat edin kendinize, teyzelere bulaşmayın.

Efendim selamlar!

Bu aralar işsiz ve güçsüz (aslında güçlüyüm, kocaman pazularım var) bir insan olduğumdan, bir kaç aydır evde yatmak suretiyle malum kaba etlere sahip uzuvları büyütüyorum. Pek keyif verici bir tecrübe olduğunu söyleyemeyeceğim, gayet de kaba et sahibi uzuvları ve göbeği büyütmekten başka bir işe yaramıyor. Faturaları ödeyemiyorsunuz, dışarı çıkıp iki bira içemiyorsunuz. Hal böyle olunca, iş başvurularındanda sadece kibarca verilmiş s.ktir cevapları duyunca insanın aklına “yatarak para kazanmanın bir yolu yok mu?” acaba diye geliyor…

Yok mu şöyle yataraktan, göbeği kaşıyaraktan para kazandıracak bir iş gerçekten yahu? Geniş geniş takılacaksın şöyle, oh mis…

Önceden pek sevgili eniştemler, eve iş alırlardı (-eve iş almak-). Duvarlara monte edilen elektrik prizlerinin tüm takım taklavatı gelirdi, onları birleştirir ve paketlerdin. Her yaptığın priz başına komik bir ücret verirlerdi ama toplama bakınca üç beş kuruş geçerdi ellerine. Annemler ve teyzemler genelde dikiş işleri alırlardı eve. Dikiş işinden anlamam hacı. Yani tanesine 10 lira veriyoruz deseniz yine beceremem. Şu elektrik prizine benzeyen dalgalardan alsak bi ihtimal ama onun da pisliği çoktu. Nereden baksan çekilmez bir iş gibi geldi bana bir an. Yoksa tembelliğe mi alıştım?

El işi falan öğrenip, millete el işi mi yapsam? Hatunlara çeyizlik, gel vatandaş! İster televizyonunun üstüne koy, ister telefonunun! Bu arada geçen gün dayımlara gittim, bilgisayarlarında sorun varmış. Yengeciğim, garip ama güzel insan, o mini mini LCD monitörün üstüne dantel koymuş. Oracıkta kopu kopuverdim, kasıldım, masanın altına saklandım kahkahalarım ağzımdan çıktığı gibi gitmesin milletin kulağına deyi deyi. Çok brutal kahkahalar atabilirim. Atayım mı bi?

Web tasarımı öğrenmek zevkli olabilir. İyi de kazandırıyor sanırım. Evde takılırsın, yaya yaya, süper antisosyal bir kişilik olarak para kazanabilirsin. Muhteşem bir haz olur o parayı yiyememek. Çünkü artık anti-sosyal bir kişiliksin. Dışarı çıkıp para harcamak gerekmeyecek artık. Zaten içinden de gelmeyecek böyle bir şey yapmak. Sevdiceğin kollarından sürükleyecek seni ama sen kitlenmişsin monitöre, garip sesler çıkartıyorsun. “Yauuğğ otur da film izleyelim ben şu kodları yazarkene” replikleri, ilişkinizin sonunu hazırlayacak en önemli sözler olacaktır muhtemelen. Güzel parası olabilir ama geriye bıraktığı, koca bir kaba et-göbek kombinasyonu ve anti-sosyal bir kişilik olacak. Tehlikeli olabilir. Tanıdığım web tasarımı yapan tüm insanlar yalnızlar ve şişmanlar. En azından kaba etleri büyük. Neyse. Sonumu tehlikeli gördüm.

Daha başka yollar olmalı…

Biraz birikim yapıp, internetten bahis falan mı oynasak? Geçenlerde bir arkadaş iyi paralar kazandı. Bununla yetinmedi, çalıştığı şirkette gerçekten iyi para kazanan bir insanın başarı öyküsünü anlattı. Hemen tam şurada, kafamın üç beş santim yukarısında bir ampul yandı. Dedim, bu iş bana göre aslında. Futboldan anlıyorum, iyi kötü tahminlerim tutabiliyor, bu iş benim için biçilmiş kaftan!

Bunun sakıncaları da var tabi. Batabilirsin, ki en büyük sorun bu zaten. Çok güzel çıkabilirsin de. Ama bunun da sakıncaları var tabi. Halk arasında para hırsı dediğimiz, o 8 kafalı ejdarha, bu gibi durumlarda kendini çok iyi gösterebiliyor. Gösterebilir yani. Henüz çok para kazanamadım ben bahislerden. Ama gazetelerde okumuyor değiliz! “Bu kez son” diyerekten 1 TİRİLYOR parayı yalan eden, sonra da kendini yalan eden ve diğer tarafa şutlayan insanlar yok değil. Bu iş bizi bozar. Benim daha hayallerim var. Bu arada geçen gün dayımlara gittim, bilgisayarlarında sorun varmış. Yengeciğim, garip ama güzel insan, arka arkaya seri aduketler çektikten sonra, bir de üstüne horyuket çekerek rakibinin tüm enerjisini bitirdi. Ekranda “Yenge Win!” yazana kadar yerlerde süründürdü adamı. Gözünün yaşına bakmadı şerefsizim.

Yatarak para kazanma işini en iyi Taksim’de üstü açık arabalarla dolanan i.neler yapıyor ama bu iş bize göre değil, delikanlıyı bozar.. (ver arkadan kurtlar vadisi müziğini baba, ver baba, veeer!)

Site açıp, reklam alacaksın. Sitenin içeriği pornografik olacak ama. Google’da hemen çıksın diye pilot kelimelere g.t, meme, kuku falan yazacaksın. Bir bakmışsın anında yüzlerce, hatta binlerce üyen var. Vereceksin çük büyütücü sitenin reklamını en tepeden. Kompleksli Türk vatandaşlarını can evinden vurdun zaten direk. Ya da dur lan! Direk internetten çük büyütücü falan mı satsak? Lan?…

Dün gece, yatmadan önce kararımı vermiştim. Özlemiştim geçmişte kalan bazı ayrıntıları, ufak ama mutluluk veren, bazen utandıran ayrıntıları…

Kararımı vermiştim, ertesi sabah kalktığımda tam bir nostalji rüzgarları estirecektim çevremde. Nostaljik bir gün yaşayacaktım. Bunu düşünerek, neler yapabileceğimi planlayarak heyecan ve mutluluk içersinde uyudum.

İlk olarak yatağa işemeliydim. Gecenin 4′üne kurduğum telefonun titremesiyle uyandım. Görev basit ve belliydi. Ama cidden çok zorlandım. Bir gün deneyin, valla bak, yatağa işemeyi deneyin… Olmuyor lan! Çocukken misler gibi salardım. Tutmaya çalışsam bile salardım. Şimdi ise işemeye çalışıyorum ama yapamıyorum. Zaman insanları değiştiriyor, o masum işeme hissiyatını bile kaybediyorsun… Çok acı verici. Neyse.

Kendimi zorladım ve başardım. Son damlasına kadar işedim yatağıma. İlk başta biraz sıcaktı, sonra serinlemeye başladı. Bi ara titremeye başladım hatta. Ama yılmak yoktu. Bir amaç koymuştum ve bu amaca ulaşmak için biraz çabalamam gerekebilirdi.. Uyumaya çalıştım…

Sabah kalktığımda altımda bulunan ıslaklığa baktım yorganın altından.. Leş gibi kokuyordum. Karar kesindi. Yataktan kurumadan çıkamazdım. Önceden böyle yürürdü işler, öyle anımsıyorum yani… Yatakta bi 2 saat kadar uzandım. Çabucak kurusun diye sürtünme taktikleri uyguladım. Olmuyordu. Ablam da uyanmış, işe gitmek için hazırlanıyordu. Benim hala yattığımı fark edince, “işe gitmeyecek misin sen?” diye sordu.. Gözlerimi açarak “hastayım” dedim. Aynı zamanda yorganı boynumun hizasından beri vücuduma bastırıyordum. Koku dışarı çıkmamalıydı. Nostaljiyse bile kendi çapımızda takılıyorduk, herkesin bilmesine gerek yoktu. “aaa neyin var?” diye düşünceli insan style olarak yanıma yaklaşmaya çalışırken “yaklaşma!” diye bağırdım kesin ve net olarak. Korktu. Görüşürüz falan deyip yolladım odadan. Amacımı baltalamasına izin vermedim.

Çiş kuruduktan sonra üstümü başımı değiştirdim. Duş almadım. Boxer yerine beyaz slip don diydim. Altıma bir eşofman çektim. Çocukluğumda annemin yaptırdığı gibi iki çift çorap giydim üst üste. Çorapları eşofmanın üzerine kadar çektim. Bunu atlamak olmazdı. Pantolon altına eşofman giymeden nasıl bir nostalji rüzgarı estirebilirdim ki? Pantolonumu giydim eşofmanın üzerine, taşakları sıktı biraz. Önemsememeye çalıştım. Slip don hafif hafif başlamıştı pişik yapma faaliyetlerine. Bunu hissederek mutlu oldum, gülümsedim.

Annaneme indim sonra. “Bakkala gidiyorum birşey lazım mı annaneciğim” diye sordum. Gözleri yaşardı… Çiftli ekmek almamı rica ederek, 1 YTL verdi. Bakkala gidip ekmeği aldım, üzeriyle kendime sakız aldım. Dönüş yolunda ekmeğin ucundan kopartıp yedim biraz. Sonra yediğim tarafını poşedin alt tarafına koyarak ekmeği annaneme teslim ettim. Para üstü soran bakışlarına içten bir nah çekerek merdivenleri çıktım, evime girdim.

Kendime kahvaltı olarak tüp içersinde bulunan çikolatalalardan almıştım. Saatlerce emdim onu. Muhteşem bir duyguydu bu bence, çok özlediğimi hissettim. Ama daha yapılacak çok şey vardı. Öncelikle yıllar önce teknoloji harikası olarak gördüğüm kara kutu şeklindeki atarimi bulup, onunla oyun oynamak istedim. Nostaljinin dibine vurmalıydım bugün.. Bulamayınca, yine çağın güzelliklerinden yararlanarak yakaladım nostaljiyi. İnternetten Super Mario oyununu buldum. Saatlerce oynadım, ejderhanın .mına koyduğumda sevinçten tüm evi koşturdum, gürültü yaptım. Alttan teyzemler tavana oklavayla vurana kadar devam ettim gürültü yapmaya. Özlemiştim o oklavanın sesini.

Ejderhayla işim bittiğinde hemen dışarı attım kendimi. Koşa koşa bakkala gittim. 20 YTL’lik misket aldım. Mahallede kökülecek çocuk bekledim sonra. Mahallede çocuk kalmamasının yanında, kalanların da misketleri yoktu. 20 YTL de onlara verdim. 10 liralık misket alın kendinize dedim, burada bekliyorum sizi dedim.. 10 liralık misket, çikolata, gofret, meyvesuyu kokteylleri ile birlikte geldiler. Çok kızdım, içimden küfrettim ama söylemedim bişey. Bok için dedim.. Çocukları korkutup kaçırmak istemiyordum, nostalji evresini tamamlamalıydım misket oynayarak. Misket oynamaya başladık, çok iyi oynuyorlardı pezevenkler. Bir tanesinin adını sordum, Osman’mış. Aradan bir kaç dakika geçtikten sonra, “lan Osman, Murat’ın sana selamı varmış” dedim. Hangi Murat? diye sordu, “KOYUM DA TUR AT” dedim. O an içimden eriyen yağları anlatamam, çocuk pis pis baktı, küfür etti bana içinden eminim. O hırsla bütün misketlerimi köktü şerefsiz.

Misketlerimi kaybedince ne yapacağımı düşündüm. Bu durumda iki çeşit hareket tarzı vardı çünkü önceden. Hangisini yapsam daha iyi olur diye düşündüm. Ya çocuklarla kavga edecektim, ki bu onların .mına koymam anlamına gelir, çok yanlış, küçükleri sev büyükleri koru falan yani. Neyse.. Ya da ağlamam gerekirdi. Elinden misketleri alınmış çocuk gibi ağlamak daha cazip geldi. Şimdi iki tane çakıcam yarısı boşa gidecek, babalarını falan çağırırlar uğraşılmaz. Ağlamak daha temiz. Oturdum ağladım biraz. Ne olduğuna anlam veremeyen çocuklar “ağlayan bebeek, ağlayan bebeek” şeklindeki bağırışlarıyla beraber uzaklaştılar.

Karizmayı biraz çizdirmiş olabiliriz ama olsun. Önemli olan kendimi tatmin etmem değil mi zaten?

Hemen eve geri döndüm. Eve dönerken duvara “bunu yazan tosun, okuyana kosun” yazdım..

Eve dönünce annemi aradım ve ona nah, ibne, y.rak, it gibi kelimelerin ne anlama geldiğini sordum. Yüzüme kapattı…

Bir daha aradım, yılmadım! Hepsinin hala köpek anlamına geldiğini duyunca sevindim, içime bir huzur doldu. Demek hayatta bazı değişmeyen değerler var dedim, içime bir gülümseme yayıldı. Tekrar dışarı çıktım, azıcık bisikletle dolaştım.

Derken hocanın akşam ezanı okuduğunu duyunca hızlıca ve korkarak eve döndüm. Akşam ezanından sonra eve gireni babam s.kertirdi çünkü. Bu ayrıntıyı atlayamazdım.

Televizyonu açtım, TRT1 haber bültenini izledim. Sonra radyoyu açtım, radyo tiyatro dinlemekti amacım ama sikko şarkılar çalınıyordu. Zükerün böyle işi, yeter lan artık deyip, msni açtım, çet yaptım, kominikeyşın olayının dibine vurdum. Bir de nostalji olsun diye açtım şöyle old school death metal bi albümü. Daha ne olsun .mısına koyim?