Voleybolcu Nurcan olayında da aynı şeyi yaşadık. Sosyal medyada Nurcan kavgası görmekten artık tiksinti geldi. Eminim kendi de bunalmıştır bu durumdan.

Nurcan, ne onu savunanların, ne de yerenlerin umrunda değil aslında. Sağlam bir malzeme verdi insanlara ve bölünmeye, ötekileştirmeye, kavgaya pek meraklı milletimiz de ikiye ayrılıp kıyasıya laf dalaşı yapmaya başladı. Tartışmalarda söylenenlere bakarsanız iki taraf da demokrasiyi, özgürlüğü falan savunuyor da iş icraata gelince “benim gibi düşünmeyen ölsün”den öte gidemiyorlar.

İlk habere göre dallamanın biri bu kıza bacakları açık diye yumruk atmış, o da çok üzülmüş, kalbi kırılmış.

Sonradan gelen habere göre bu kızımız otobüste bacaklarını koridora uzatarak oturuyormuş, adam takılıp düşmüş, bacaklarını toplamasını söyleyince bu kızımız da ona bağırmış, tokat atmış.

İlk haberin şahidi yok, ikinci haberin şahidi otobüs şoförü. Günlerdir atıp tutan köşe yazarları, halk parçacıkları ve milyonlarca insanın incir çekirdeği kadar bilgisi yok olay hakkında.

Olayın aslını astarını ben de bilmiyorum. Nurcan’a gerçekten bir dallama denk gelmiş olabilir, bacakları açık diye tokat atmış olabilir. Hayvanımız çok bizim. Laf da atar, tokat da atar.

Diğer türlü düşünürsek, Nurcan yorgundur, bacaklarını uzatmıştır, adam takılınca bacaklarını toplamasını söylemiştir, Nurcan da o yorgunlukla “öfff sanane be geç işte” gibisinden bir cümle söylemiştir, iş uzamıştır.

İkisi de olamaz mı? Olabilir. İki türlü insanı da her yerde görmüyor muyuz? Görüyoruz.

Olaya şahit olduk veya şahitlerden biriyle konuştuk mu? Hayır.

Olay hakkında medyanın verdiklerinden başka bilgimiz var mı? Yok.

Bu medyanın 10 söylediğinden dokuzu yalan, biri şüpheli mi? Evet.

E o zaman ne bok yemeye günlerdir kavga ediyorsunuz kardeşim?

Bir taraf bütün oruç tutanları maganda ilan etti, öteki taraf bütün şortlu kadınları orospulukla suçlamaya başladı. Zerre kadar bilgi sahibi olmadığı bir konuda bu kadar kutuplaşan, ağzından köpükler saça saça kavga eden bir toplum olabilir mi?

Siz daha şahit olmadığınız, aslını astarını bilmediğiniz bir kadınla erkeğin kavgasında bu kadar ahmakça kutuplaşıp birbirinizi yiyorsanız, daha büyük olaylarda, başkaları tarafından tezgahlanan daha geniş projelerde birbirinizi kesersiniz be.

Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak yanlıştı hani?

Sağcısı, solcusu yok, alayı aynı bu toplumun. Adalet duygusundan habersiz, olaylara objektif bakmanın ne olduğunu bilmeyecek kadar cahilsiniz.

Bu kafayla giderseniz de daha yüzyıllar boyu birbirinizi yer, yerinizde sayarsınız.

Devam edin. Aferin.

Bildiğiniz gibi, YouTube Atatürk’e hakaret içeren videolar olduğu bahanesiyle engellenmişti. Fakat iş bilmemezlikten dolayı IP adresleri değil, sadece www.youtube.com alan adı engellendi. IP’ler serbest olduğundan, DNS değiştirerek rahat rahat girip çıkmaya devam ettik. Hatta Tayyip Erdoğan bile “ben giriyorum, siz de girin” diyerek devlet kademeleri arasındaki koordinasyon bozukluğunu tasdikledi.

Fakat yasakların hiç umursanmadığını fark eden devlet baba, geçtiğimiz günlerde YouTube IP’lerine de engel koydu. İşi bilmeyenler zorlanmaya başladılar, YouTube’a giremez oldular.

Aynı tarihlerde, YouTube’un sahibi olan Google, YouTube IP’lerini değiştirerek Google hizmetlerinden bazılarıyla paylaşımlı hale getirdi. Devletin engellediği IP’ler atıl durumda kaldı ve YouTube IP bazında açıldı, DNS kullananlar eski rahatlıklarıyla YouTube’a girip çıkmaya başladılar. Bunun üzerine devlet, bu IP’leri de engelledi.

Fırtına da burada koptu. Çünkü bu kez engellenen IP numaraları sadece YouTube tarafından değil, Google hizmetleri tarafından da kullanılıyordu. Google Docs, Google Analytics, Google Maps gibi birçok Google servisi Türkiye’den erişime kapandı, bu servisleri kullanan onbinlerce site ve milyonlarca internet kullanıcısı mağdur duruma düşürüldü.

Konuyla ilgilenen trenlerden ve internetten sorumlu bakan Binali Yıldırım, önce Google’ı suçlayarak şark kurnazlığı yaptıklarını, Türkiye’nin adını yasakçı ülkeye çıkarmak için Google’ın oyun oynadığını açıkladı. Tabi kimse inanmadı kendisine.

Daha sonra da ağzındaki baklayı çıkararak, Google önce vergisini ödesin gibisinden bir laf etti.

Devlet yetkilileri YouTube’u engellemeye çalışırken yanlışlıkla engelledikleri Google konusunda geri adım atacaklarına, bu kez tartışmayı vergi konusuna kaydırdılar. Gösterdikleri neden, Google’ın Türkiye’de para kazandığı halde Türkiye’ye vergi vermiyor olmasıydı.

Ne YouTube, ne DailyMotion, ne de Google… Bu sitelerin yasaklanmasının arkasındaki en büyük etkenin, internetin yerlileştirilmesi çalışmaları olduğunu düşünüyorum.

Nasıl mı?

Türkiye’de kanunların bir çoğu halkı değil, güçlü veya hükümet yandaşı şirketleri korumak için çıkarılır. Bu sadece AKP hükümetinin marifeti değil, önceki hükümetler döneminde de çeşitli şirketleri korumak için çıkarılan kanunlara sık sık şahit olduk. Otomotiv şirketlerinden porselen üreticilerine kadar birçok sektörde rakipler birbirleriyle devlet desteğini arkalarına almaya çalışarak mücadele ettiler. Gümrük vergileri, ithalat, ihracat ayarlamaları değiştirildi bu rekabetler yüzünden.

Türkiye’deki şirketler internetteki pazarı yeni görmeye başlıyorlar. Türkiye’de yıllardır internet kullanılıyor ve büyük projelerin hiçbiri güçlü sermayeler tarafından çıkarılmadı. Önce küçük girişimciler kurup büyüttüler sitelerini, sonra da onları gören büyük sermayeler ortaya dalarak küçük girişimcileri pastanın dışına itmeye çalıştılar. Ekşi Sözlük’ün başarısını gören Doğan Medya, futbol ve kadınlardan medet umarak sözlükler kurdu, başaramadı. Firma rehberlerinin kazandığı paraları görenler, bravo.com.tr gibi batacağı baştan belli projeler çıkardılar.

Büyük sermayeler internet pazarında kimi zaman başarılı olsalar da, bu işi sadece para olarak gördükleri için genellikle başarısız oldular.

Sadece büyük sermayeler değil, küçük ama hükümet yandaşı olan sermayeler de internet projeleri çıkarmaya başladılar. Ve burada, devlet desteği devreye girdi.

Diğer sektörlerden alışık olduğumuz bir karalama kampanyası, şu anda Google için yürütülüyor. Google’ın vergi vermediği, Türk sermayesinin dışarı aktığı söyleniyor, “tavuğu biz besliyoruz, başkasının kümesine yumurtluyor” gibisinden laflar ediliyor.

Bir yandan da, ara.com.tr adında bir sitenin tanıtım çalışmaları yapılıyor. Bir yandan bu sitenin yazılımcılarından biri olan Hasan Tezgel Google’a verip veriştirirken, diğer yandan başka çalışanları televizyonlarda yerli arama motorlarının yararlarını anlatıyorlar.

Maksat çok belli. Bir yandan Google’ı kötüle, halkın milliyetçilik duygularını gazla, bir yandan da kendi projenin devletin bölünmez bütünlüğünü ne kadar desteklediğini anlat.

Yerli arama motoru dedikleri sitede arama yaptığımda, adam gibi sonuç bile alamıyorum. Devletin işine gelmeyecek sonuçlar daha şimdiden sansürlenmişler. Hasan Tezgel’in yazısından da, ara.com.tr’nin Çinli arama motoru baidu.com tarzında bir site olduğu, sadece devlet yararına çalıştığı anlaşılıyor.

Yani özgürlük yok. Arama motoru devletle koordineli çalışacak, arananlar kayıt altına alınacak, devletin işine gelmeyen sonuçlar kullanıcılara gösterilmeyecek. Böylece dünyayla irtibatımız kopacak, devlet medya aracılığıyla bizi uyutmaya, yönetmeye devam edecek.

İstedikleri bu. Google tartışmaları biraz daha devam etsin, ara.com.tr’nin yakında gazetelerde de yer alacağından, yerli arama motorlarının yararlarından bahseden yazıların gazetelerde boy boy yer alacağından hiç şüpheniz olmasın.

Bilmeyenler inanacak, ulusalcılar, milliyetçiler, “kırmızı çizgi, bölünmez bütünlük, yüce Türk devleti” gibi anahtar kelimelere tapanlar gerçeklere yine gözlerini kapayacaklar, ara.com.tr’yi yere göğe sığdıramayacaklar.

“Vergi” dediğiniz anda gözleri açılır devletin. “Çok vergi vercem!” derseniz, en sıkı bürokratik önlemleri bile kısa sürede aşıp, işinizi kurarsınız. Hele ki rakibiniz vergi vermiyorsa, devlet sizin için her şeyi yapar. Bedava reklamdan karşılıksız krediye kadar tüm destekleri kaparsınız. Google’ı kötüleyip kendini ön plana çıkarmaya çalışan ara.com.tr, şu anda bu stratejiyi kullanıyor.

Bu iş sadece ara.com.tr ile bitmeyecek. İnternetten para kazanılabileceğini geç de olsa anlayanlar, agresif girişimlerle pastaya dahil oluyorlar. Eğer ara.com.tr Google & Ulaştırma Bakanlığı kavgasından yararlanırsa, aynı strateji diğer uluslar arası sitelere de uygulanacak.

Yarın Facebook, sonra Twitter kötülenmeye başlayacak, vergi vermedikleri iddia edilecek, Atatürk’e hakaret denecek, bölünmez bütünlük falan denecek, ardından da aynı işi yapmaya çalışan yerli bir site piyasaya sürülecek. Yani internet yerelleştirilecek. Bunun için gereken taban ve kamuoyu desteği, Türk toplumunun damarlarındaki milliyetçi kanda mevcut zaten.

Vergi konusuna değinecek olursak, devletin Google’dan vergi istemesi adil bir davranış olmuyor. İnternette Türkiye’ye de hizmet veren binlerce site var. Devletin sadece Google’ın peşine düşmesi, hem yerli arama motorunun önünü açmak, hem de Google’ın yüksek kazançlarından etkilenmek gibi geliyor bana.

Tutup da irili ufaklı binlerce siteden vergi istemesine imkân yok. Bugün basit bir internet kullanıcısı gerek ücretli üye olarak, gerek alışveriş yaparak para kazandırıyor yabancı sitelere. Türkiye’den kullanıcı kabul eden tüm siteleri vergiye bağlamaya kalkarsanız bu sitelerin hepsini kaybedersiniz.

Kendimden örnek vereyim. Uluslar arası çalışan, İngilizce ve İspanyolca yayın yapan, ücretli üyelikle üye kabul eden bir sitem var. Şirketi ABD’de kurduğum için vergilerimi de ABD’de ödüyorum. Türkçe yayın yapmıyor olsam da, siteye Türkiye’den üye olanlar da var.

Şimdi benim siteme Türkiye’den üye olanlar var diye Türkiye’de ofis açmak, vergi vermek zorunda mıyım? Aynı sitenin İspanya’dan, İtalya’dan, İngiltere’den, dünyanın dört bir yanından kullanıcıları var ve bu insanlar para vererek üye oluyor siteme. Türkiye’nin mantığında gidersek ben tüm bu ülkelerde ofis açmak ve hepsine ayrı ayrı vergi vermek zorunda kalırım. Her birinin vergi oranları ayrı, muhasebesi ayrı, ben nasıl gidip tüm bu ülkelerde şirket açayım da vergi ödeyeyim? Bu durumda para kazanabilmem için sitemin aylık üyelik bedeli 49 USD yerine 400 USD falan olmalı. Kim gelir de üye olur o zaman?

Türkiye beni “burada ofis aç, vergi öde, yoksa siteni engelleriz” diye tehdit ederse, Türkiye’den gelen kullanıcılara sitemi kapatırım. Türk IP’lerini blocklarım, Türk kredi kartlarını kabul etmem. Birçok site de benim yaptığımı yapar.

Yoksa Türkiye’nin istediği bu mu? Yabancı siteleri vergiyle tehdit et, vermezlerse erişimi engelle, onlar da siktiri çekip Türk piyasasından çekilsinler, ortalık Türkiye’den yayın yapan, vergisini veren, devlet tarafından daha kolay kontrol edilen yerli sitelere kalsın.

Dünyadan kop ama milliyetçilikle göz boya.

Google ve ara.com.tr kavgalarının ardından göreceğiz bu filmin devamını. YouTube engeli en çok Türkçe video sitelerine yaradı, Google engellenirse en büyük avantajı ara.com.tr yakalayacak. Bu durumda sonraki hamleleri de rahatlıkla tahmin edebiliriz.

İnternetin yerelleştirilmesi korkunç bir film olarak hayatımıza giriyor, bekleyelim ve devamını da görelim.

Girdim baktım, gerçek bir habercilik başarısıydı. Elbette başkasından değil, her zamanki gibi Türkiye’nin en büyük gazetesi Hürriyet’ten. Bu gazetenin başarılı haberleri genelde herkesin bildiği sıfatsız mankenlerin seksi resimlerini bulmaktır ama bu seferki gerçek bir başarıydı. Hürriyet bile uygun başlık bulamamış ve “Bu kızlar bildiğinizden çok farklı” başlığıyla sunmuştu haberini.

Peki neydi haberin içeriği? Yaşları 16-17 civarındaki kız çocuklarının internetten derlenmiş fotoğrafları.

Sizce de bomba bir haber değil mi? Başka hangi gazete size bacak kadar çocukların çıplak resimlerini “bu kızlar çok farklı” diye sunabilir?

Hadi ama, çocuk pornosu demeyin, porno yok. Kızların göğüs uçlarını sansürlemişlerdi. Çıplak göğüslerinin uçları sansürlenen 17 yaşında bir kız çocuk pornosunun kurbanı sayılamaz ki.

Büyük hali için resmin üzerine tıklayın.

Biraz önce baktım ki, bir internet kullanıcısının uyarısı üzerine kaldırmışlar küçük kızların resimlerini. O kişi ve Fatih Çekirge arasındaki e-mail trafiğini buradan okuyabilirsiniz.

Fatih Çekirge’nin yazdığı e-mail, internet kullanıcılarının ne kadar aptal yerine konduğunu da gösteriyor. Yakaladığınız için sildik, biz yine çıplak fotoğraflar doldurmaya devam ederiz, reklam tıklamasından para kazanırız, siz yakalarsanız sileriz. Yakalamadığınız sürece otuzbire devam.

Peki, aptalız ve kabul ettik bu kabahatten büyük özrü. Bir gazetenin sitesindeki her türlü yayın gazetede de rahatlıkla yayımlanabilir. Gazetede bu kadar rahat olabiliyor mu Hürriyet? Okumadığım için bilmiyorum, belki de rahattır. Hürriyet benim evime en son evi boyamaya gelen boyacıyla gelmişti. O da yere yayıp zeytin ekmek yemişti üzerinde. Belki tuvalette başka şeyler de yapmıştır, bilemem.

Bu haber (!) gazetede yayınlansaydı kimse görmeden silebilecekler miydi? Nasıl duracaklardı arkasında? Ne diyeceklerdi o pek bir aydın takılan okurlarına? Yoksa Hürriyet okurlarının aydınlığı amatör porno ve otuzbir üzerine mi sadece?

Çıplak çocuk resimlerine yeterince bakıp hepsini bilgisayarıma kaydettikten ve Aydın Doğan’ın bize verdiği nimetleri düşünerek otuzbirimi çektikten sonra sitenin diğer sayfalarını dolaşmaya başladım.

Meğerse bu site yeni açılmış. Hürriyet Gazetesi’nin internet sitesini hazırlayanların elindeki arşiv o siteye sığmaz olunca, Hürriyet Max diye yeni bir site açmışlar. Sitenin tek işlevi, erotik resimler yayınlamak.

Ana sayfaya bakıyor ve haber başlıklarını atlamadan yazıyorum:

1. En muhteşem 50 – 50 kadının bikinili fotoğrafları.

2. Transfer borsası kızıştı – Futbolcu fotoğrafları.

3. Türkiye güzeli futbolcuları kızdıracak – Bir kızın fotoğrafları.

4. O artık Amerikalı – Acun Amerika’ya gelecekmiş, onun fotoğrafları.

5. Bu klip çok konuşulur – Zerrin Özer’in kombinezonlu fotoğrafları.

6. Justin’in son gözdesi – Justin Timberlake’in yattığı kızların bikinili fotoğrafları.

7. Fragmanı bile kırıp geçirecek – Hedef kitleye uygun Recep İvedik 3 fragmanı.

8. Tara Reid Playboy’a soyundu. – Playboy’dan fotoğraf araklamaca.

9. En seksi ağır siklet boksörü – Rus boksör Natalia Ragozina’nın bikinili fotoğrafları.

10. Dekoltenin kitabını yazdılar – Boşluk doldurmak için isimsiz çıplak fotoğraflar.

Bunlar manşetten verilenler.

Aşağı doğru ilerliyorum, yine aynı tarzda, sadece ve sadece kadın vücudu gösterebilmek için oluşturulmuş galeriler. Eğer bir paragraf yazı yazmaları gerekirse, onu da resimlerin altına serpiştirmişler ki bir 10 cümle okumak isteyen 10 sayfa gezsin, sayfa gösterimi artsın.

Yani Hürriyet Gazetesi abazanlıktan öylesine kudurmuş ki, çıplak resim yayınlayabilmek için ekip kurmuş, site açmış.

Bu site için çalışanların nasıl insanlar olduğunu merak ediyorum. Gerçekten, bir gün gidip tanışmak istiyorum. Çünkü siteyi gezince diğer eli meşgul olduğu için klavyeyi tek eliyle kullanan, sivilceli ve gözlüklü ergen çocuklar geliyor aklıma. “Oha karıya bak mutlaka siteme koymalıyım, Google reklamlarından orospuya gidecek kadar para kazanırım” diyen çocuklar.

Çünkü hiç ama hiç fark yok. Hürriyet Max’in sitesinde de Google AdSense var ve yayın ilkelerine uygun olarak, sadece “evli bayanlarla sohbet, ateşli arkadaşlar, ateşliyim seni bekliyorum” türünde sex partner sitesi reklamları çıkıyor.

Sitenin altından ne zaman MSN penceresi taklidinde bir banner çıkıp “Arzu size bir mesaj gönderdi” yazacak diye bekledim. Çıkmadı. Sanırım kodları yanlış yerleştirdikleri için çalışmıyor.

Sitede ne bir künye var, ne siteyle ilgilenen herhangi birinin adı. Ve eminim ki, görevi internetten çıplak kadın resimleri bulup bu siteye koymak olan adamlara meslek sorsak gazeteci olduklarını söylerler. Bu mudur lan gazetecilik dediğiniz? Bu mu sizin adamlığınız?

İsmini bile bilmediği kızın çıplak fotoğrafını “karıdaki göte bak, bulamazsın başka yerde” dercesine sitesinde yayınlayanın bırak gazeteciliğini, adamlığından, insanlığından şüphe ederim ben.

Yayın ahlakınıza tüküreyim sizin.

(Buraya yazıp görsel olarak da onların logosunu kullandığım için sevinmişlerdir şimdi. Ne de olsa reklamın iyisi kötüsü olmaz.)

Ebeveynlere uyarı: Çocuklarınızın internete koyduğu fotoğraflara dikkat edin. Yoksa çocuğunuz bazı sapıkların gözüne güzel görünebilir, Hürriyet Gazetesi de o fotoğrafları para kazanmak için kullanabilir. Bunlar bir ara şöyle bir söz vermişlerdi ama sözlerini tutmadılar, dikkatli olun.

Acarkent falan yoktu o zamanlar, Beykoz Konakları da yoktu. Bugün villaların cirit attığı yerlerde çakalların gezdiği ormanlar vardı. Bunları hatırlıyorum diye 100 yaşında zannetmeyin beni, sadece 15–16 sene öncesinden bahsediyorum.

Çevresindeki ormanları kemire kemire Şile’ye kadar dayanan İstanbul sadece ormanları değil, orman köylüsünü, bir şekilde yaşamaya devam eden o sakin kasaba yaşamını da yok etti.

“Eski günler ne güzeldi üf yaa,” diye ağlayacak değilim, böyle olması gerektiği için böyle oldu. Son 50 yılda milyonlarca insanın koşarak gelip doluştuğu bir şehirden bahsediyoruz, daha farklısı beklenemezdi.

Ben “Ümraniye köydü,” diyorum, babam “Maslak’ta çakallar gezerdi,” diye anlatıyor. Eğer dönüp gelir de İstanbul’da yaşarsam çocuklarım Ömerli’deki, Şile’deki gökdelenleri, iş merkezlerini gösterip “eskiden ormandı buralar” diyecekler. Göç engellenmedikçe, normal gelişmeler bunlar.

Aslında kafama takılan başka bir şey bugün.

Bütün dünya aylardır Domuz Gribi tantanasıyla yatıp kalkıyor. Aşılar, ilaçlar, maskeler yok satıyor. Türkiye’de Sağlık Bakanı “herkes aşı olsun,” derken Başbakan kalkıyor, “bana ne ben aşı olmam, gerek yok,” diyor.

Plan basit. Eğer salgından ölürseniz Sağlık Bakanı diyecek ki, “size grip aşısı olun dedik, olmadınız. Müstahak size!”

Eğer aşının yan etkileri yüzünden sakata gelirseniz de Başbakan diyecek ki, “ben olmadım, size de olmayın dedim, müstahak size.” Ne güzel proje, öyle değil mi?

Bundan önce de Kuş Gribi diye bir tantana olmuştu.

Kuş Gribi dönemi bana çok ilginç gelmişti. Çünkü medyanın Kuş Gribi’yle yatıp kalktığı günlerde ben Ankara’da askerlik yapıyordum.

Askerlik yaptığım kışlanın yemekhanesi 600 kişilikti. Dört kişilik masalarda bir kâse içinde dilimlenmiş ekmekler olur, yemeğini alan masaya kurulurdu. Klasik tabldot sistemi işte. Burada ilginç olan ise şuydu:

Biz yemeğimizi alıp masaya oturmadan önce, ekmeklerimizi kuşlar didiklerdi. Yemekhanede uçuşan onlarca serçe ve bir dünya güvercin ekmekleri yeterince didikledikten sonra biz de masaya oturur, o ekmeklerle birlikte yemeğimizi yerdik.

Yemek sonrası gazinoda sigara çay muhabbeti yaparken televizyonda haberler dönerdi:

“Kuş Gribi yine can aldı sayın seyirciler. Ankara’da şu kadar kişi öldü, önlem için şu kadar ördek itlaf edildi.”

Sonra reklamlar başlardı. Kuş Gribi’ne karşı birleşen tavuk üreticilerinin Sağlıklı Tavuk Bilgi Platformu adıyla bir birlik kurduğu, köy tavuklarının tehlikesine karşı çiftlik tavuklarının ne kadar sağlıklı olduğu anlatılırdı reklamlarda. (Bu birliğin adı Beyaz Et Sanayicileri ve Damızlıkçılar Birliği de olabilir, tam hatırlamıyorum. )

Böcek kovalayarak ilerlediği kariyerinde cahil halkın güvenine bol bol mazhar olan Uğur Dündar da bunların reklamlarında galoşla, boneyle fabrika gezer, “evet, fabrika davuu süper bişiy, köy davuu pis bişiy” diye lak lak konuşurdu.

Askerlik öncesi Şile’ye gider, yumruk kadar köy yumurtaları, kocaman ve leziz tavuklar alabilirdim. Askerden dönünce güvercin yumurtası kadar yumurtalara, kayış gibi tavuk etine mecbur kaldım. Çünkü Kuş Gribi bahane edilerek, kümes hayvancılığı bitirilmişti bu ülkede. Köylünün elindeki tavuk itlaf edilmiş, köyünde yaşayan adam bile Banvit’e, Bey Piliç’e muhtaç olmuştu.

Şile yollarındaki kızarmış piliççiler birer birer kapandılar, kızarmış piliç satan dükkânlarda 45 günde tavukluğa erişmiş acayip mahlûklar satılmaya başlandı. Yapay ışıklarla aldatılıp günde iki kez yumurtlatılan tavukların götü daraldı anasını satayım, güvercin yumurtası gibi yumurtalara talim eder olduk.

Köy tavukçuluğu sağlıklı ve lezzetli tavuk üretimini de beraberinde götürdü ölürken. Her zaman söylerim, sağlık sektörü gıda sektörüyle el ele çalışır. Gıda sektörü size sağlıklı besinler sunarsa sağlık sektörünün işi bozulur. O nedenle sürekli saçmalamak zorundadır bilim adamları ve gıda sektörünün üreticileri. Bugün ak dediklerine yarın kara diyebilirler, çünkü ilaç firmaları öyle ister.

Lamı cimi yok, eğer Kuş Gribi şişirme değil de gerçekten var olan bir salgın olsaydı, Ankara’daki bütün askerler telef olurdu. Kuş Gribi’nin Türkiye’deki en önemli etkisi tavuk sektöründeki firmalara oldu. Yok edilen köy tavukçuluğundan boşalan pazara da onlar çöreklendiler.

Peki, sadece tavuk firmaları mı oldu bu işten nemalanan? Hayır.

Her yıl iki milyon insanın ishalden öldüğü bir dünyada, Kuş Gribi’nden ölen insan sayısı birkaç yüzü bile zor geçerken bütün dünyanın “Kuş Gribi geldi, hepimiz ölcez ühüh” diye sızlanmasının, medyanın sürekli insanlara gaz vermesinin arkasındaki sebep sizin pek kıymetli sağlığınız değil.

Deli Dana, Kuş Gribi, Kene, Domuz Gribi derken seneye gelecek olan hastalık bile belli: At Gribi. İnanmayan bekleyip görsün.

İlaç firmaları güzel kâr ettiler bu salgından. Aşılar, maskeler, ilaçlar gırla gitti, milyarlarca dolarlık bir pazar açtılar kendilerine.

Birkaç gündür Perulu bir doktorun yazdığı iddia edilen bir e-posta dolanıyordu internette. Üşenmedim, Carlos Alberto Morales Paitán adlı bu doktorun yazdığı blogu buldum. Evet o yazmış, buradan görebilirsiniz.

Yazı Portekizce, eğer İspanyolcanız varsa da az çok anlarsınız ne demek istediğini. Teyit ettiğim için forward maillerde gezen Türkçe tercümesini de ekliyorum:

(Bush’un çevresindeki adamların ortak oldukları şirketleri araştırırken denk gelmiştim bu yazıda geçen bilgilerden birine. Donald Rumsfeld denen dallama gerçekten de Gilead Sciences adlı firmanın yöneticisi ve ortağı. Irak’a saldıracak yürek var ama şirketin halka açık belgelerinde ismini gösterecek göt yok kendisinde. Her yerde var böyle tipler.)

Dünyada 2000 kişi domuz gribine yakalandı; tüm dünya maske takma yarışında. 25 milyon insan AIDS’e yakalandı; kimse prezervatif kullanmak istemiyor. Domuz gribinin arkasındaki ekonomik çıkarlar nelerdir? Dünyada her sene milyonlarca insan malaryadan ölüyor. Oysa basit bir tül sineklik onları koruyabilir. Gazeteler bundan bahsetmiyor! Dünyada her sene 2 milyon çocuk ishalden ölüyor. Oysa 23 cm’lik bir serum onları kurtarabilir. Gazeteler bundan bahsetmiyor! Kızamık ve zatürree ve diğer hastalıklardan her sene 10 milyon insan ölüyor. Tüm bu insanlar daha ucuz ilaçlarla kurtulabilir. Gazeteler bunlarda da bahsetmiyor!

Bundan yaklaşık 10 yıl önce kuş gribi çıktığında bütün gazeteler bizi bilgiye boğdu. Gazeteler bütün dünyayı tehdit eden sadece bu tavukların korkunç hastalığından bahsediyordu. O diğer salgınlardan daha tehlikeliydi. Buna rağmen toplam insan kaybı 10 senede 250. Yani senede 25! Normal grip senede yarım milyon can alıyor. 25′e karşı yarım milyon!

Sadece bir saniye: Niçin kuş gribinden bu kadar bahsedildi?

Çünkü bu tavukların arkasında bir “horoz” vardı, büyük ibikli bir horoz.

Uluslararası Roche ilaç grubu Asya ülkelerine milyonlarca doz Tamiflu sattı, İngiltere hükümeti halkını korumak için 14 milyon doz satın aldı. Kuş gribi sayesinde Roche ve Relenza, iki büyük ilaç grubu milyonlarca dolar kar ettiler. Dün tavuklarla, bugün domuzlarla…

Evet, bugün domuz gribi psikozu başlatıldı. Tüm dünya medyası sadece bundan bahsediyor.

Ekonomik global krizden bahseden, Guantanamo’daki işkencelerden bahseden yok!

Sadece domuz gribinden ve domuzlardan bahsediliyor.

Kendi kendime soruyorum: Eğer tavukların arkasında bir “horoz” varsa, domuz gribinin arkasında neden büyük bir domuz olmasın?

Kuzey Amerikalı Gilead Sciences Tamiflu’nun sahibi. Bu işletmenin en büyük hissedarıysa tam bir kişilik: Donald Rumsfeld! George Bush dönemi savunma bakanı, Irak savaşının stratejisti!

Roche ve Relenza hissedarları milyonlarca dolarlık Tamiflu satışı nedeniyle ellerini ovuşturuyorlardır. Gerçek “epidemi” çıkar salgınıdır, sağlık paralı askerlerinin çıkarları.

Çeşitli ülkelerin aldığı önlemleri inkâr etmiyorum.

Eğer domuz gribi söylendiği gibi gerçekten dünyayı tehdit eden büyük bir salgınsa, Dünya Sağlık Örgütü’nün başındaki Çinli Margaret Chan bu hastalıktan o kadar tedirgin oluyorsa neden o zaman bu hastalığı dünya sağlığını tehdit eden bir hastalık olarak ilan edip, hastalığa karşı savaşmak için jenerik türevlerinin üretilmesini önermiyor?

Roche ve Relenza’nın ruhsatlarının iptalini isteyip yerine her ülkenin kendi üreteceği jenerik türevlerini üretmiyorlar?

Forward emaillerde gezen yazılardan alıntı yapmak pek adetim değildir ama bu yazının kaynağını bulduğum ve ilginç geldiği için eklemek istedim. Üzerimizde ne oyunlar oynanıyor, uyanın!!!11!1! demiyorum, bilin yeter. Uyanmanıza gerek yok, çünkü değiştirebileceğiniz hiçbir şey yok.

Şunu bilin sadece: Medya bir konuyu uzun süre gündem malzemesi yapıyorsa, o işin arkasında bir pislik vardır. Bütün medya bir kişiye yüklendiyse, o kişi haklıdır. Bütün medya bir kişiyi yüceltiyorsa, o kişide bir yamukluk vardır. Medya kim kemik verirse onun ayağını yalar. Medyayı doyuracak paranız varsa ABD’ye komünist rejim, Çin’e İslami rejim getirebilirsiniz.

Uzaya bizi temsilen 50 güzel kadın ve 50 erkek gönderecek olsak, neslimizin devamı için kimleri seçerdik?

Türk ünlülerini çok tanımam o yüzden internetten aradım seksilerin diğer fotoğraflarını.

Eğer Türkiye’nin en seksi 100 ismi bunlarsa biz çok çirkin milletmişiz.

50 seksi erkek arasında Tolgahan Sayışman (5), Timuçin Esen (7), Mehmet Aslantuğ (8) gibi isimler var. Hadi onları geçtim Cem Boyner (14), Mehmet Akif Alakurt 20), Necati Şaşmaz (26), Recep Tayyip Erdoğan (28), Oktay Kaynarca (32), Güneri Civaoğlu (36), Uğur Dündar (38), Ahmet Hakan (39), Kaan Tangöze (41), Cem Davran (45), Ertuğrul Özkök (46), Fatih Terim (48), Rahmi Koç da 49. sırada!

Oralarda Tayyip Erdoğan’ı seksiler listesinde 28. sıraya kadar çıkaracak kadınların yaşadığına inanmak istemiyorum. Abdullah Gül de olmalıydı bence. George Clooney’e benziyor. Kadir İnanır varsa Tarık Akan da olmalıydı.

En seksi 50 kadın listesine baktım. İkinci sırada Ayşe Arman var! Şaka gibi! Ajda Pekkan (8), Nil Karaibrahimgil (10), Saba Tümer (22), Petek Dinçöz (23), Didem Erol (27), Nurgül Yeşilçay (29), Biricik Suden (33), Özgü Namal (37), Oya Eczacıbaşı (50)…

Şaka gibi bir liste gerçekten. Biraz araştırınca listedekilerin hemen hepsinin Doğan Grubu üyesi olduğunu gördüm. Tek tek baktım isimlere. Aydın Doğan’ı bulamayınca cinsel kimliğiyle gündeme gelmek istemediğini anladım. Tebrikler.

O zaman bu listeye Doğan Grubu’nun en seksi 100 ismi diyebiliriz.

Seksiler listesine girmek başkalarına da onları çirkin bulma hakkı verir. Ben o hakkı kullanarak Türkiye’nin en çirkin kadın ve erkek ünlülerinin Doğan Grubu’nda çalıştığını düşünüyorum. En seksileri bunlarsa seksi olmayanları kimbilir nasıldır.

Ayşe Arman’ı, Ahmet Hakan’ı seksi bulan insanların bir cinsel hayatları var ve genlerini sonraki nesillere aktarma ihtimalleri yüksek.

İşte Türkiye’nin korkunç geleceği! Bu cinsel tercihlerle dünyanın en tipsiz toplumu olmaya adayız.

Rahmi Koç’u seksi bulan insanlar Marco Jaric’e çirkin diyebiliyorlar gerçekten bambaşkaymışsınız.

Akay porno serbest bırakılsın diye yazmış geçen sene. Bence bırakılmasın. Cinsellik anlayışı böyle olan bir ülkede çekilecek filmleri kimse almaz.

Özetleyelim hemen.

CNN Turk’te Kürşat Başar’la programına konuk olan piyanist Süher Pekinel, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın kızı Sümeyye’nin keman dersleri aldığını, şan derslerine devam ettiğini, şarkı söylediğini açıklamış.

Ölse kılımı kıpırdatmayacağım, belki de zil takıp oynayacağım Mehmet Ali Birand ise şaşkınlıktan küçük dilini yutmuş!

Sümeyye’nin keman dersi alması, şarkı söylemesi aklını başından almış Birand’ın. Götü başı sallanan dengesiz anchorman ellerini semaya açıp önünde kavuşturarak, oynar başını sağa sola sallayıp gözleriyle selektör yapıp “Ne diyorsun? Allah Allah ben hiç bilmiyordum. Gözümde birden bire değişiverdi kız. Yani bizim gözümüzdeki imajı hani muhafazakar, hiç şey yapmayan böyle işlerle uğraşmayan, hanım hanımcık falan. Bizde öyle bir izlenim var” dedi.

İşte adamların dünyaları bu kadar. Birand zihniyetindeki diğer insan evlatlarına göre; kapalı olan bir kız evinde oturmalı, çekirdek yiyerek kadın programlarını seyretmeli, ara sıra gidip geldiği arkadaşıyla buluşunca dedikodu yapmalı, komşuyu çekiştirmeli, temizliğe gitmeli, hizmetçilik yapmalı… Çünkü şarkı söylemek, müzik dinlemek, kitap okumak, tiyatroya gitmek, film izlemek, yabancı dil konuşmak, resim yapmak, sanatla ilgilenmek, yazmak, çizmek; açık, modern, çağ dışı odaklardan uzak, laik insanların yapacağı şeylerdir. Bunları kapalılar yapamaz!

Böyle şartlamışlar zihinlerini, kendileri dışında başka insanlar bunlarla uğraşınca panikliyorlar hemen. “Ben açığım, bu kapalı. Bu da kitap okuyor, ben de kitap okuyorum. O zaman ben kapalı mıyım!” diye düşünüp kafalarını yokluyorlar.

İşte size kendisine modern, çağdaş sıfatları yakıştırılan adamların halipür melali. Bu adamlar aydınsa, ben de at arabasıyım!

(Bu yazıda ahlaki değerlerinizle ters düşecek, “aaa çok ayıp,” dedirtecek materyaller bulunabilir, cici çocuklar ve hanım kızlar yazının devamını okumasınlar. Hürriyet okurları için sorun yok, alışkınlar böyle şeylere)

Bulvar Gazetesi’ni bilirsiniz. İkinci sınıf gazete kabul edilir, abazanlara hitap ettiği söylenir, inşaatta bira içen amelelerin en önemli kültürel aktivitesidir bu gazeteyi okumak.

Boxer Dergisi’ni de bilirsiniz. Gayet şık tasarlanır, sevgiliye alınması gereken pahalı hediyelerden bahsedilir, köşe yazarları falan vardır.

Bu iki medya ürününün arasında ne fark var?

Ben Bulvar denen gazeteyle askerde tanıştım. Biraz lüks bir kışlada yaptım askerliğimi, her “kısım” (departmanlara kısım derler askerde) farklı görevleri ifa ederdi. Kısımlar arasında da ciddi bir sosyo-ekonomik fark vardı. İstihkam kısmı çoğunluğu okuma yazma bilmeyen yiğidolardan oluşurdu mesela. Levazım kısmı zor bela da olsa birkaç satırı okuyabilen gençlerden meydana gelirken, yazıcı ve haberci tayfası İddaa kuponu dolduracak kadar geniş bir matematik ve spor kültürüne sahipti.

“Dinci” kabul edilen gazeteler ve Akşam Gazetesi giremezdi bizim kışlaya. Aydın Doğan ürünleri ve Takvim, Şok, Bulvar gibi tırıvırı gazeteler satılırdı içerde. Bulvar ile de istihkamcılar sayesinde tanıştım. Kışla içinde tirajı en yüksek gazete de, açık farkla Bulvar’dı.

Köyünden gelen harçlığı haftasonu Bentderesi’ndeki orospulara saklayabilmek için sigarayı bile başkasından otlanan istihkamcı yiğidolar, sadece Bulvar okurlardı.

BULVAR GAZETESİ NEDİR?

Bulvar Gazetesi, en ucuz gazete kağıdına 8-10 sayfa civarında basılan, sadece çıplak kadın fotoğrafları ve altına uydurulmuş kolpa metinlerden oluşan dandik ötesi bir gazetedir.

Bulvar okumak farklıdır, özel bir oturma pozisyonu gerektirir.

Sandalyede arkana iyice yaslanacaksın, pantolonun ağı mümkün olduğunca gevşek olacak ki çaktırmadan çadırı kurabilesin. Sonra da ağzının suyu aka aka, iki dudak arasında asgari 5 cm boşluk kalacak şekilde gazete okuyacaksın. Arada bir tepki vermek lazım, “ben bu karıyı nebiçim sikerim var yaaa!” diyeceksin, “bu turistlerin hepsi orospu zaten,” diyeceksin. Son derece içten ve histerik tepki vermek şart!

Bulvar okurlarının tek ortak noktası vardır, sadece Bulvar’daki yazıları okurlar. Başka bir gazetede resim altı yazısını okumak bile işkencedir onlara.

Peki Bulvar’ın içeriği nedir?

Bulvar, toplumun gözden kaçan sosyetesini anlatır. “Konfeksiyoncu Nalan, Avrupa’da manken oldu!” şeklinde bir manşet olur mesela. Götü göbeği bir yana kaymış tipsiz bir çıplak kadının 3-4 fotoğrafı olur altında. Oraya da haberin devamını yazarlar;

Sarıgazi’de konfeksiyon atölyesinde çalışan 19 yaşındaki Nalan S. (21) patronunun arkadaşıyla tanışınca hayallerine kavuştu. Tekstil fabrikatörü olan işadamı Hulusi Ortadirek tarafından keşfedilen güzel Nalan, Ortadirek tarafından Almanya’nın ünlü model ajansı Das Pussy’e tavsiye edildi. Nalan, ajans çekimlerinde vücudunun kusursuz güzelliğini cömert pozlarla sergileyerek Avrupalı meslekdaşlarına gözdağı verdi.

Erkeğim beni hak etmeli

Özel yaşamıyla ilgili sorulan sorulara içtenlikle yanıt veren konfeksiyoncu manken, “erkeğim beni hak etmeli,” diyor. “Vücuduma güveniyorum, saklayacak bir kusurum yok ki, neden don giyeyim?” diyen Nalan, film tekliflerine açık olduğunu, prensiplerine saygı gösterildiği sürece her dizide yer alabileceğini belirtti.

Şeklinde uzar gider. Altında internetteki amatör sitelerden toplanmış 3-5 çıplak kadın fotoğrafıyla haber tamamlanır. Zaten olay fotoğrafta biter, yamuk göğüslere ve “ip donun” kenarından görünenlere iç çekerek bakan yiğido, yazıyı okuyacak durumda değildir.

Gazeteyi çıkaranlar, bakarların (yazı okuyana okur denir, resme bakana bakar denir. Arapça’da öküze de bakar derler gerçi) “Ulan Almanya’daki model ajansı bu karının yamuk vücudunu ne yapsın, Das Pussy diye model ajansı mı olur, 19 yaşındaki kızın isminin yanına parantez içinde 21 diye farklı yaş yazılır mı, Bulvar’a bile götü göbeği açan bi’ karı hangi prensibe sahip olabilir, BDSM olabilir mi sevmediği, oyuncu olmadan dizide oynanır mı,” falan diye düşünmeyeceğini bilirler. Hedef kitlenin internette başarabileceği en önemli olayın Google’da “cıblak karı” yazıp aratmak olduğunu da bildiklerinden, internetten fotoğraf araklayıp Konfeksiyoncu Nalan diye basarak, içinde bulundukları yayıncılık anlayışından vazgeçmeye de niyetleri yoktur.

Bulvar’ı anladık. Peki Boxer nedir?

BOXER DERGİSİ

Boxer, lüks dergidir. Pahalı kağıtlara basılır, kurum kimliğine çok önem verilir. İçinde upuzun künyesi olur, 31 ehline hizmet veren dergi cemaati burada gururla isimlerini sergilerler. Kapağında mutlaka ünlü bir mankenin yarı çıplak fotoğrafı olur. Çıktığı günden beri içinde yer alan konular; kadınları orgazma ulaştırma yöntemleri, kız tavlama taktikleri, porno filmler hakkında bilgiler, otomobilerle ilgili yarım yamalak bilgiler, futbol hakkında yorumlar, cinsellik, sikiş sokuştur.

Haber olarak ünlü bir mankenin özel yaşamı kurcalanır. Bulvar’daki konfeksiyoncu Nalan, burada Rodeo Drive garsonu Didem Erol olur. Açıkçası, Boxer Bulvar’dan dürüsttür. Çünkü konfeksiyoncu Nalan aslında ishotmyself.com’daki Shirley iken, Rodeo Drive’daki garson Didem Erol, burada manken Didem Erol’dur. En azından fotoğraflar gerçek yani… Haber içeriği yine aynıdır, prensiplerden, film fikirlerinden, cesur pozlardan bahsedilir, bol bol göğüs, kol, bacak, kalça kullanılır.

Diğer haberlerin hepsi çeşitli ajanslardan alınır, habercilik, gazetecilik falan filan beklenemez bunlardan. İnternet sitelerindeki yazıları aynen alırlar, ne telifine bakarlar ne yazarına. Fotoğraflar ve diğer doneler rahatlıkla kullanılır, kimseye hesap vermezler. Maksat, dergi zengin görünsün.

Ama hiç utanmadan dergicilik hakkında atıp tutarlar, ahkam keserler. Erkek dergisi çıkarmakla gurur duyanlar falan var bunların arasında.

BULVAR VE BOXER ARASINDAKİ FARKLAR

1. Bulvar gazete, Boxer dergidir.

2. Bulvar’ın sayfa sayısı az olur, Boxer daha kalındır.

3. Bulvar en adi gazete kağıdını kullanırken, Boxer en pahalı dergi kağıdını kullanır.

4. Bulvar manşetinde ishotmyself.com gibi sitelerin orospularını “Konfeksiyoncu Nalan” diye kullanırken, Boxer Paris Hilton gibi orospuların stüdyo fotoğraflarını kullanır.

5. Bulvar sayfalarını kaldırım orospularının çıplak fotoğraflarıyla doldururken, Boxer sayfalarını manken olma çabasındaki salak genç kızların fotoğraflarıyla doldurur.

6. Bulvar’a “telefonda sıcak saatler” vaat eden dandik firmalar reklam verirken, Boxer’a ünlü markalar reklam verir.

7. Bulvar’ı varoş abazanları okurken, Boxer’ı zengin abazanları okur.

Temelde hiçbir şey değişmez ama kurum kimliği o kadar canlı ve dergi o kadar renklidir ki, Bulvar okuyanları küçümseyen zengin piçleri, Boxer’ı gururla okurlar. Bulvar okuyanlara “ıyyy kro” diye bakan seksi ve salak kızlar, Boxer’a poz vermek için stüdyonun kapısında sıraya girerler.

Yani Bulvar ve Boxer temelde aynı yayın anlayışına sahiptir. Haliyle Bulvar ve Boxer okurları da temelde aynıdır.

Bulvar, Tan, Şok gibi gazeteler neyse, Boxer, Esquire, Maxim, Arena gibi dergiler de odur. Aralarında 7 fark bulana kadar göbeğim çatladı.

Bu dergi ve gazeteleri okuyan kesimin, porno sektöründe faaliyet gösteren şirketlere veya çalışanlara kötü gözle bakması söz konusu bile olmamalı. Porno sektörünün çalışanları bunlardan bin kat dürüst. En azından ne yaptıklarını biliyorlar, oldukları gibi davranıyorlar. Porno dergi olarak sınıflandırılmadan, erotizmin sınırlarını zorlayıp pornoya ulaşmaya çalışan firma, porno dergi olduğunu kabullenip işini dürüstçe yapan firma kadar dürüst olamaz.

En gereksiz sektörlerin medya ve politika olduğunu fark ettim. Bunları insanoğlunun karaktersizlik oranına göre askerlik takip ediyor.

Her meslek sahibi, işini para için yapmaz. Çeşitli etkenler de buna dahil. Çalışmaya ihtiyaç duymayacak kadar parası olanların mutlaka bir hobisi vardır ve zaman içinde bunu meslek edinirler. Eğer meslek edinecek bir hobileri yoksa, kısa süre sonra ciddi psikolojik sorunlarla karşılaşmaları da kaçınılmaz bir sonuç.

Yapacak işi kalmayanlar sıkıntıdan kendilerini çeşitli inanç ve akımlara teslim ediyorlar. Ve toplum da onları hemen sınıflandırıyor.

Toplumun “ruhsal doyuma ulaşma çabası” olarak kabullendiği uzak doğu felsefeleri iyiyken, Lucifer için çeşitli ayinler düzenleyen satanistler, “sapık kişiler” olarak değerlendiriliyor.

Toplumların inançları nasıl değerlendirdiği benim umrumda değil. Kimsenin inancına da karışmam, bir başkasının özgürlük sınırına girmediği müddetçe isteyen istediğini yaşasın, istediğine inansın. Hindu’nun taptığı ineği, Müslüman kurban olarak kesip afiyetle yiyebilir. Müslüman’ın haram diyerek uzak durduğu şarabı, Hristiyan “İsa’nın kanı” diyerek afiyetle içebilir. Semavi dinlerin haram kıldığı zinayı, masonluğun zirvelerini zorlayanlar ibadet niyetine grup seks olarak icra edebilirler. Beni yedirmeye, içirmeye, tapınmaya, grup sekse zorlamadıkları sürece kimseyle sorunum yok. Zaten konu da inançlar değil, meslekler.

Günümüzdeki çalışanların, bir mesleği icra edenlerin büyük çoğunluğu işlerini paraya ihtiyaç duydukları için yapıyorlar. Bu işleri öğrenmek için okullar okuyor, yıllar harcıyor, kariyerlerine ilk basamaktan başladıkları andan itibaren üstlerinin emrinde bir amaç uğruna bir çok şeye katlanıyorlar. Ve tüm mesleklerin de bir şekilde topluma faydası var. Meslek sahibinin işini sevip sevmemesi değil, icra ettiği mesleğin topluma olan katkısı benim dikkatimi çeken.

Doktorlar sağlık için çalışıyor, tekstilciler insanları giydirmek için. Bilgisayar teknolojileri iletişimi hızlandırırken, otomotiv teknolojileri ulaşımı hızlandırma peşinde. Bilgisayar oyunu hazırlayan firmalar bile insanların en azından stres atmasını, hatta Second Life gibi online sistemler insanların para kazanmasını sağlıyorlar.

Nefret ettiğim bir spor dalı olan futbol, en azından turizm, tekstil gibi sektörlere destek veriyor, piyasada para döngüsüne yardımcı oluyor.

Fahişelerin bile bir misyonu var şu dünyada. Kadınlardan yüz bulamayan, hayatta başarısız olmuş erkeklere zevk veriyorlar, iyi hissetmesini sağlıyorlar falan.

Peki politikacılar ne işe yarıyor? Ve geleneksel medya?

Bakın hangi sektör olursa olsun, varlığı ve yokluğu bir değil. Bugün futbol olmasa insanlar yine bir spor, bir eğlence aracı bulup vakit geçirmeyi başarırlardı. Yani yokluğunda az da olsa bir boşluk hissedilirdi.

Misketlerin, çelik çomakların, oyuncak arabaların yerini PES, Call of Duty, Need for Speed aldı çocukların dünyasında. Barbie’ler, lahana bebekler Sim City’e kurban gittiler. Bir değişim yaşandı ve gidenin boşluğunu doldurmak üzere bir başkası geldi. Veya yeninin ışıltısı eskinin sönmesine neden oldu.

Çocukların oyuncak dünyası bile yenilenirken, politikanın insan yaşamındaki varlığı neden binlerce yıldır değişmedi?

Yenilenmedi bile lan! 2400 yıl önce, Sokrates’ın dünyasında tartışılan politik kavramlarla bugün tartışılanlar arasında minnacık bir fark yok! Hala demokrasinin önemi, cumhuriyetin görevi, krallığın geçmişi, laikliğin durumu tartışılıp, dinler ve politika arasındaki bağların ne durumda olması gerektiği konuşuluyor.

Adamlar hiçbir işe yaramadan binlerce yıldır aynı şeyleri konuşuyorlar. Sağı, solu, sosyalisti, komünisti yok bu işin. Hepsi aynı bokun içinde. Politika düzgün bir ırmak olsaydı, binlerce yılda kendine akacak bir yatak bulurdu. Kendi varlığına bile hala karar verememiş bir mesleğin var olmakta ısrar etmesi kadar komik bir saçmalık olamaz.

Politikanın en büyük beslenme kaynağı medyayken, medyanın da en büyük beslenme kaynağı politika.

Medya, haber kaynaklarıyla yaşıyor. Ve haber kaynaklarının başında da politika geliyor. Politikacılar olmasa bu kadar fazla medya grubu da olmayacak piyasada.

Ve politika da medyanın halka verdiği gaz sayesinde bu kadar semiriyor. Medya olmasa politikacıların da götü bu kadar kalkmayacak.

Geri kalmış ülkelerde özgür yazarların veya bağımsız internet sitelerinin yasaklanması için sarf edilen büyük çaba da yine medya & politika çiftinin birbirini yaşatma arzusundan kaynaklanıyor.

Emin olun ki, siz prim vermeyi keserseniz onlar da seslerini kısmak zorunda kalacaklar. Televizyon, gazete gibi belli gruplara bağlı olan, geleneksel medya kaynaklarını takip etmiyorum. Kendimde de bir eksiklik hissetmiyorum bunun için. “Gündemden haberdar olmak” zorunluluğunuz yok, medyanın attığı oltayı çıkarın artık boğazınızdan. Van’da gerçekleşen trafik kazası, İstanbul’da soyulan dükkan veya Ankara’da tecavüze uğrayan kadın umrumda değil. İşime yaramayacak bilginin bir faydası yok bana.

O nedenle tekrar ediyorum: Medya gereksizdir! Politika medyadan da gereksizdir. İnsanlığın kesinlikle ihtiyaç duymadığı halde en çok meşgul olduğu iki meslek, yer yüzünden silinsin istiyorum. Ferrari Enzo da istiyorum ama ne yazık ki Ferrari Enzo sahibi olma ihtimalim, bu denyoların yok olma ihtimalinden daha yüksek.

Videonun başına dikkat. “Karısının Brezilya’ya gidişi… Bununla ilgili bir yığın, daha fazla vaktinizi almak için okumuyorum, palavra” diye devam ediyor. Ben vaktinizi almak istiyorum, yazının devamını okuyun bakalım ne demişler?

İlk bakışta Uğur Dündar haklı görünüyor. Mealen diyor ki, “benim eşimin iddianamede ne işi var? Evlendikten sonra bir kez bile Brezilya’ya gitmedi! İftira bunlar! Gelin öldürün o zaman beni! Aileme, namusuma laf söyletmem! Lan! Öldürün o zaman beni! Kendimi keserim lan! Höyt! Kalbinin temizliğine inandığım sayın başbakanım, sana sesleniyorum! Emine Hanım için Brezilya’ya gitti deseler ne yapardınız? Sayın adalet bakanım, size güveniyorum! I lev ye!”

Baba bir yandan saydırıyor, bir yandan da kendini garantiye alıyor. Helal!

Eğer sadece Uğur Dündar’ın anlattıklarını, onun kolpa heyecanına ve tiyatro yeteneğine kanarak dinlerseniz, “vay anam yaaa ne ibnelik yapmışlar adama peh peh!” dersiniz.

Eğer sadece Uğur Dündar’ın anlattıklarını, tiyatro yeteneğini ikinci plana atarak dinlerseniz, “hacı bu kadar atıp tutuyorsun ama bu sözleri sana savcı söylemiyor, sadece iftiracı olduğunu itiraf etmiş sanıklardan birinin iddiası olduğu için, bu da bir iddianame olduğu için orada duruyor, celallenmeye gerek yok,” dersiniz.

Eğer sıradan bir televizyon izleyicisi olarak bakarsanız, “ulan bizim başımıza gelenleri kimsenin umursadığı yok, ama bir televizyon spikerine iftira atılınca televizyon ekranını babasının malı gibi kullanıp ona buna saydırabiliyor. Adalet karşısında hani herkes eşitti?” dersiniz.

Eğer Uğur Dündar’ın nasıl bir adam olduğunu bilerek bakarsanız, “hadi lennn,” dersiniz. “Bunca zamandır Aydın Doğan’ın borazanlığını yapmaktan ve fırınlarda böcek kovalamaktan başka nasıl bir işe yaradın şu memlekette?”

Uğur Dündar iyidir veya kötüdür, eşi Brezilya’ya gitmiştir veya gitmemiştir, orası beni ilgilendirmez. Ama Uğur Dündar televizyona çıkıp da rerörerö bağırırarak hedef saptırmaya çalışırsa, buna sinir olurum.

Eşinin adı sadece, “iftiracı olduğunu itiraf etmiş bir sanık” tarafından zikrediliyor. Adam iftiracı zaten, bu söylediğinin de iftira olduğu iddianamede mevcut. Ve savcı, iddianamede sanıkların, şahitlerin ifadelerini korumak zorunda. “Vay, yeğenime iftira atmışlar, sileyim buraları,” diyemez. Mahkemeye çıkılır, iş sonuçlandırılır.

Üstelik hiç kimse, Uğur Dündar’ın karısı hakkında herhangi bir yorumda bulunmamış. Önemsiz denmiş geçilmiş. Ama adam öyle bir patırtı kopardı ki, sanırsın 2. iddianamenin yarısı Bayan Dündar’ın Brezilya maceralarını anlatıyor. Yok kardeşim öyle bir şey!

Uğur Dündar televizyonda yaygara yaparken; iddianamenin sadece bir cümlesinde, eşine atılan iftira yüzünden sözü geçen masum çocuğu oynadı. Oysa konuşmasa, bu cümleyi kimse görmeyecekti bile.

Ama bu ülkede “namusuma laf söylediler!” derseniz, halk sizi omuzlarında taşır.

Peki Mr. Dündar bu kadar sinirlenerek iftiraları yanıtlarken iddianamenin kalanında isminin geçmesini neden atladı? Madem bu kadar sinirlendin, haber bültenin ortasında reklamlara girmeyi rica edecek kadar kendini kaybettin, diğer suçlamalara da yanıt ver.

“Fazla vaktinizi almamak için kalanını okumuyorum,” dediğin yerleri oku! Vaktim bol, dinlerim. Yedi dakika boyunca “karım Brezilya’ya gitmedi lan! Rio Karnavalı’nda bayrak taşıyan başkasıydı,” diye höyküreceğine, birkaç dakika daha ayır da para karşılığı programına çıkıp yalan söylediğini iddia eden adama cevap ver!

İddianamenin, yaygara yapmana neden olan noktalarında suçlanmıyorsun.

Ama sinirleniyorsun, ağlamaklı oluyorsun, Türk milleti de bunlara inanıp “yazık yaaa” falan diyor.

Peki suçlandığın noktalar için neden sinirlenmiyorsun? Onları neden es geçtin hacı?

Mesela:

1. İlhami Yangın adlı kişi, Tuncay Özkan’dan para aldığını ve Arena’ya çıktığını, Çiller hakkında “atıp tuttuğunu” iddia ediyor. Sonra yediği halt ortaya çıkmış, Tuncay Özkan buna yalvarmış beni rezil etme diye, bu da savcılığa demiş ki, “aldığım para kadar yalan söyledim.”

Adam Uğur Dündar’la ilgili aynı paragrafta iki farklı konudan bahsediyor. Karısının sürekli Brezilya’ya gidişi sadece bir geçiştirme, sözünün devamında para karşılığında Uğur Dündar’ın programında yalan söylediğini anlatıyor.

Yani Uğur Dündar’ı “para karşılığı yalan söyleyenlere yardımcı olmakla” ve “başkalarına iftira atanlara programı sayesinde destek vermekle” suçluyor.

Eee, Mr. Dündar buna yanıt vermek yerine neden en alakasız noktada celalleniyor? Neden? Aynı adam savcılıktaki ifadesinde “Bu Aydın Doğan hep böyle yapıyor, baskı ve şantajla insanları kullanıyor,” demiş. Ben olsam buraya kızarım, bu da iftira değil mi? Yoksa doğru mu? Ohhh shit!

2. Sami Hoştan Uğur Dündar’ın hangi röportajı için araya girmiş, ayarlama yapmış?

3. Aydın Doğan Star TV’yi satın aldıktan sonra Uğur Dündar’a “burayı size teslim ediyorum, ulusal bir kanal yapacaksınız” diye teslim etmiş. Sonra Star’ın çizgisi değişmiş, CHP kanalı olmuş. Zaten Hurşit Tolon da bir konuşma ortamında “Star TV yönetim değişikliğinden sonra hem reyting hem haber programıyla hem de sizin ve Sayın Dündar’ın gelişiyle herkesin gönlünde eskisinden çok farklı bir taht kurduğunu” ifade etmiyor mu?

Bu İlhami Yangın denen kişi iddianamede bangır bangır Aydın Doğan ve Uğur Dündar’ın ne kadar koftiden adamlar olduğunu iddia ederken Mr. Dündar neden aradaki bir minik noktaya takılıyor ki? Madem bu kadar alıngan, diğer noktalara neden dokunmuyor ki?

Yoksa Doğan görünümlü Şahin emir mi verdi? “Olm paçamız tutuştu, feci geliyolar üstümüze, sonumuz Cem Uzan’dan beter olacak halimiz, fırsat bu fırsat, ajitasyonu yer bu millet, çık haber sunarken ağla, bağır çağır, daha bi’ sevsinler seni, hem de dikkatleri başka yöne çek,” gibisinden bir şeyler mi söyledi?

Ben bilmeeeemm… Ergenekon yurdun adı, Asena kurdun adı derlerdi eskiden, şimdi Ergenekon terörün adı, Asena dansözün adı olmuş, karışmıyorum bu geyiklere.

Ama tutup da “vay 66 yaşında adama bunlar yapılır mı, ağlayacak lan nerdeyse, yazık ya, üstelik çok dürüst adam, adı hiç yolsuzluğa karışmadı,” derseniz karışırım. Eşek olmayın lan! İddianamenin tamamı her gazete sitesinde var, 10 dakikalık gazete okuma sekansınızda 2 dakika metin okuyup 8 dakika uyduruk foto galerilerini gezeceğinize gidin okuyun, sonra konuşun.

Adı yolsuzluğa karışmamış. Vay be! Adamın çalıştığı medya grubu Türkiye’yi yıllardır birbirine düşüren medya tekeli değil mi kardeşim? Madem her yolsuzluğun üstüne giden süper bi’ adamdı, neden Doğan Grubu’nun yediği naneler hakkında bir tanecik haber yapmadı?

Ulan bu ülkenin arkasında dönen dolapların sayısı, yenen bokların kilosu belli değil. Uğur Dündar bugüne kadar hangisiyle ilgilendi bunların? Aydın Doğan’ın geçinemediği hükümetlere saldırmaktan ve pastanelerde, fırınlarda böcek avlamaktan başka bir habercilik başarısı mı var? Ha bir keresinde helikopterden gemiye atlamıştı, neden böyle fantastik bir hareket yaptığını unuttum ama o gazetecilik başarısı falan demişti.

“Sayın seyirciler, görüyorsunuz size bok böceği yediriyorlar! Ne geziyo lan bu böcekler burda?” (Bu esnada diğer kanallarda hortumlanan bankalar, içeri atılan işadamları, kafasına anayasa yemiş bir başbakan ve Rahşan krizi haberleri vardır.)

“Sayın seyirciler, irtica fena ilerledi, cumhuriyetin bölünmez bütünlüğü tehlikede, irticacılar çok rerörerö” (Bu esnada diğer kanallar ekonomiden, gelişen diğer ülkelerden falan bahseder.)

“Sayın seyirciler, çok dürüstüm, o kadar dürüstüm ki anlatamam. Dürüstlük süper bişey, forza dürüstizm!” (Bu esnada diğer kanallar “biz dürüst değiliz, arkanı dönme çakarız,” der. Demez tabi lan, dürüst olan adam ben dürüstüm demeye neden ihtiyaç duysun? Tutup da buradan medyaya dürüst dediğimi çıkarmayın ha, öyle bir gazetenin ömrü sadece bir kelebek için uzun olur.)

1. İki lafından biri dürüstlük olan adam dürüst değildir.

2. Aydın Doğan’ı savunan adama dürüst denemez.

3. Bu “dürüst” adam, elindeki iddianameyi haber olarak okuması gerekirken tek kelimeye takılıp konuyu saptırdı. “Vaktinizi almamak için devamını okumuyorum” dediği yerde, “para karşılığında Uğur Dündar’ın programına çıkıp Çiller’e iftira attım” diye bir paragraf var. Bu mu lan dürüstlük?

(Yav o değil de, argo kültürüm geniştir diye bilirdim. Bir adama “karını Brezilya’da görmüşler” demek başka anlamlar falan mı ifade ediyor? Bizimki şu sıralar Miami’de, bi sakatlık çıkar mı hacı?)

OLAMAZ!

Milliyet de şaşkınlıktan küçük dilini yutmuş neredeyse.
Lisede şok görüntüler!

Sanırsın ki 7 okul birleşip orgy takılıyorlar. Bu ne lan!

Bu tür haberlere gülüp geçerdim de boku çıktı artık. Cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesinde de en az iki tane haber vardı aynı şekilde. Ne biçim bi’ ülke lan burası. Siz ne skindirik bir medya kuruluşusunuz!

Camide namaz kılanlar için “Camide şok görüntüler!” diye haber yapacağınız günler yakındır, bekliyorum böyle haberlerinizi. Cidden şaşırmayacağım lan böyle bir şey görürsem.

İnanan için günde 5 kere namaz kılmak gerekiyor. İnanmayanın zaten işi yok. E çocuklar kimseye zarar vermeden uslu uslu namazlarını kılınca size giren çıkan ne onu anlayamadım ben hacım.

Lisede uyuşturucu kullananları, uyuşturucu satışı yapanları, hamile kalanları, birbirleriyle ölümüne kavga edenlerin haberini de verdiniz; -hatta birçoğunu görmezden geldiniz- ama ben hiçbirinin başlığında “Lisede şok!”, diye bir şey görmedim. Hiçbir haberinizde de “anuğa koyum böyle lisenin” tandanslı haber okumadım.

Lan mal mısınız, yoksa süzme salak mısınız!?

+Namaz kılınca şeriat geliyorsa bu ülkeye yıkın olm camileri.
-Olmaz, o zaman millet evinde kılar.
+Evi de yıkın o zaman!

(Sizin yüzünüzden üslup falan kalmadı, yazıya diyalog ekledim yavşaklar!)

Ben basın mensubuyum, dolayısıyla neyin haber değeri taşıdığını bilirim. Bir muhabir bana  böyle bir haber getirse döverim lan ben onu. İyice iğrenmeye başladım lan bu ülkeden. Sokayım sizin vatan sevginize. Sizin gibilerin alayına da kafam girsin. Aydın Doğan’a yek vücut halinde gireyim!

Haber spotundaki yazıya bakın: Diyarbakır Ziya Gökalp Lisesi’nde bir öğrencinin cep telefonu ile çektiği görüntüler şok etkisi yaptı!

Ne şoku lan bildiğin dumur oldum. İnsanlığımdan utandım gençler lisede namaz kıldı diye. ühü :(
Nasıl yaa, nasıl namaz kılabiliyorlar, çildiriciiim :(
Fotoğrafa bakar mısınız ya bildiğin namaz kılıyoor, gözlerime inanamıyorum. Kaçıncı yüzyılda yaşıyoruz! Öldürün beni :(
Durdurun dünyayı inecek var!
(Aydın Doğan’ı çağırın binecek var!)

Bence de her lisede gençler sürekli sevişmeli, içmeli sıçmalı, hocalarını pandiklemeli, içkilerini tuvalette değil koridorda da içebilmeli. Yaşasın muasır medeniyet, yaşasın çağdaş dünya!

Kainat içinizde patlasın lan, ben size başka bir şey demiyorum!

Aklıma gelmişken çağdaşlık anlayışınıza da sokayım!