…

-Lan alsana işte bunu, mis gibi sweat işte.
-Ya bi dur!
-Hem senin zevkin hoşuma gidiyor diyorsun hem beğenmiyorsun ne biçim iş lan bu!?
-Dur şuna da bi bakayım.
-Bak bu da güzelmiş he
-O ne be, çok mu rakçı duruyorum oradan bakınca.
-Tamam lan ne istersen onu al, ama şunu kaçırma derim.
-Abi yemin ediyorum sende de zevk yok, valla bak!
-[ebe! eben! dztt! ebe! biip! dzzt! ebeni!]

*

*Okullar da açıldı, sezonun resmen başladığının kanıtıdır. Sen de beni bekle Haziran!

*Emir’le karar verdik, parayı vurunca hevesimizi almak için küçük esnaf olacağız. Çırağın ensesine vurup “oğlum iki çay kap” demekmiş Emir’in hayalleri. “Hikmet abi 50 lira bozuk var mı sende!?” diye bağırmak da benimdir…

*Küçük esnaflık güzel bir şey be, değişik bir sıcaklığı var o ortamların. Kapı önüne atacaksın tabureni, damalı çay tabağını da kaşıkla beraber tutup sallayacaksın yere doğru… O su iyice akacak.

*Evlenmeyi kafasına koyup aday bulamayanlara şiddetli tavsiye: Anna Kendrick (Benim olacağı yok, bari yabancıya gitmesin)

*Hayat ne ilginç be. Senin bacı dediğine bir başkası gacı diyor.

*“Kalıplarınızın dışına çıkın” diye bağıranlar neden kendi kalıplarında hapsolmuş beklemektedir hala anlamam.

*Üniversiteler de açıldı, Beşiktaş ana-baba gününe döndü yine. Başka üniversite mi bulamadınız lan cennet vatanımda!? Adım atmaya yer yok yine.

*Deniz otobüsü kullananlar acayip medeni insanlar. Binecek olanlar inenlere yol verip daha sonra kendileri biniyorlar. Ne itişme ne de kakışma var. Böyle herkes saygılı birbirine. Yanaklarından öpesim geliyor bunların.

*Deniz otobüsünde kadınlı erkekli bir grup vardı bir zamanlar. Sesli bir şekilde kıldan, tüyden konular üzerinde konuşup geyik yapıyorlardı. Uykumun içine tükürmesinler diye en ücra köşelerde oturuyordum sürekli. Eğer ben bunlardan önce bindiysem ve bunlar bana yakın koltuklardan birine oturdularsa yerimi değiştiriyordum hatta. Şimdi bunların arasına kara kedi girdi, herkes tek tabanca takılıyor. Acayip çok sevindim aralarının bozulmasına. İstediğim yere oturup uyuyabiliyorum artık. Demekki neymiş; bir topluluğun tamamının medenileşmesi beklenemezmiş.

*Boğaz’daki eğlence motorlarının gürültü kirliliğini denetleyen, ceza kesen bir kurum olmadığını biliyor muydunuz?

*Lüfer mevsimi de açılmıştır bu arada.

İçimde tutacak halim yok -1-
İçimde tutacak halim yok -2-

Sen kulübünde çalışan personelinin maaşını paramız yok diye vaktinde yatırma, maaşı taksit taksit vererek parayı piç et, kredi taksidi olanlar senin yüzünden bir sonraki ay faiziyle ödesin, 4 yıl içerisinde bir kere zam yap, en başarılı branşın olan hentbol takımına para yüzü gösterme, amatör branşların kan ağlasın ondan sonra da sosyal kulübüz, dürüstüz, kılız, yünüz; 2-3 milyon dolara kafamız girsin diye dolaş ortada.

Ya reklam verecek kimseyi bulamadılar ya da gerçekten ahmaklar. Personel maaşını iki kuruş faiz gelsin diye ayın yedisinden önce yatırmayan kulübe mi kalmış sosyal sorumluluk çerçevesinde ücretsiz reklam almak.

Beşiktaş gibi bir kulüp senede 2-3 milyon dolar kazanacak diye formasının sırtına reklam almazmış. Yürü be kartal parçası, ayranın yok içmeye atla gidiyorsun çeşmeye!?

Bu yüzyılda bu zihniyetle köy yönetmeye kalksan davar sürüsü vermezler adamın eline.

*

*Çocukları sıraya dizerek aptal ve despot bir törenle miniklere eziyet çektirmek Çocuk Bayramı anlayışına ne kadar uygun? Cevaplasın biri bunu!

*Sayın Genel Müdürümüz maille yaptığı duyuruda 23 Nisan’da kurumumuzda çalışma olmayacağını deklare etti. “Hepinizin bayramını kutlarım” derken taşak mı geçti acaba diye düşünmeden edemedim. G.tüm yese “senin de 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramın Kutlu Olsun Müdürüm” diye cevabi bir mail atardım. Yemedi ama.

*Şirket içindeki mailleşmeler samimiyeti yok ediyor ve bu kimsenin dikkatini çekmiyor. Adamdan iki satırlık bir şey isteyeceksin “mail at” diyor. Ne gerek var o kadar zahmete, arayayım söyleyeyim işte. Hem halini hatırını da sorarım. Yok, kurumsal yapıya aykırıymış. Yerim öyle kurumsal anlayışı, kalite sistemini. Sonra iş “Rıfkı bey customer reportları forwardlar mısınız”a dönüyor. Dil katliamı yaşanıyor bu sayede.

*“Atanın tüm dünya çocuklarına armağan ettiği…” bu çocuk bayramını Türki cumhuriyetlerden Türkiye’ye doldurduğumuz dünya çocukları dışında kaç millet kutluyor acaba, var mı bilen? Bir Sierra Leone için ne anlam ifade eder ki 23 Nisan?

*Yazarken fark ettim ki ‘ata’ kelimesi çok absürt bir şey. Peş peşe tekrarlayın hak vereceksiniz. Bunu büyük bir unvan olarak kullananlar var, dikkat!

*Aynı anda dört ayrı kişinin kendi paralarını vererek yaptıkları siparişi karşılamak ne zor iş lan. Kimsenin parası kimseye karışmasın, hak geçmesin diye göbeğim çatlıyor her defasında. Stresten saçlarım beyazladı anasını satayım! Belki de çok basit bir formülü vardır bunun ama hiç anlamadım ki matematiği.

*Tatlı su balıkçısı Emir Akın, edebi yönünü gözüme sokuyor günlerdir. Bir Halikarnas Balıkçısı’na daha sahip oldum galiba.

*Ne zaman dışarıda bir yerde Kuyu’yu takip eden birini görsem içimden ılık ılık bir şeyler akıyor, mutlu oluyorum lan!

*Uykunun en güzel yerini bölüp gecenin bir yarısı mola veren otobüsten dışarıya çıkmanın, bir sigara yakıp çay içmenin keyfini başka bir şeyden alamadım be! Şehirlerarası takılasım var, seyahatim geldi.

*Buraya kadar yazacak çok şey vardı aklımda, şimdi hepsi uçtu gitti. Hay bin kunduz!

İçimde tutacak halim yok -1-

Efendim selamlar! Nasılsınız?

Beni soracak olursanız gayet yorucu bir günden sonra huzurlu bir şekilde, dünya muhteşemi koltuğuma oturdum ve hiç tarzım olmayan türden bir iki grubun, hiç tarzım olmayan bir iki parçasını dinliyorum. Ve hayat felsefemle, yaşadığım yaşamla, tecrübelerim ve zevklerimle tamamen alakasız bir şekilde, kucağımda kediyle oturuyorum!…

Beni tanıyanlar sağlam bir kahkaha patlatmıştır eminim. Zira oldum olası haz etmemişimdir kedilerden. Ama işte Allahın sopası yok mu derler, ne derler? Başımıza geldi bir kabus. Genel olarak odama pek sokmasam bile bugünün vermiş olduğu ruhsal saçmalıkla izin verdim bugün. Bugünün özelliği ne bilmiyorum tabi. Bugün Salı. Ve ben Salı günlerinden hiç hoşlanmıyorum.

Salı günlerinin kendine has bir sinsiliği var. Derinden derinden işliyor, içine nüfuz ediyor ve bir anda etkisini gösterip bayıveriyor insanı orta yerde. Boş konuşan, saçma esprilere gülen, çabuk sıkılan, çabuk yorulan, iş yapmaktan zerre haz almayan bir insan evladı olup çıkıverdiriyor insanı. Bu günün, bu kadar çekilmez olmasının nedeni sadece ve sadece budur. Yoksa gayette normal bir gün işte. İşe gidiyorsun, çay & börek kombinasyonunu gerçekleştiriyorsun, yazıcı tamir ediyorsun, servise gidiyorsun, şirkete dönüyorsun, eve dönüyorsun. Olay bu. Ama bu olaylar silsilesi salı günü söz konusu olduğunda, inanılmaz bir dirençle devrim çığlıkları atıyorlar. Ölüm orucu gibi adeta. Geçmek bilmiyor zaman. Bitmek bilmiyor işler. Susmak bilmiyor telefon. Çözülmek bilmiyor sorunlar. Baş, bacak, bel gibi standart olarak ağrıyan bölgelerin yanına, bir yılan gibi süzülen eklem ağrıları, günün, bitmek tükenmek bilmeyen bir dereotlu çörek gibi olmasını sağlıyor. Evet, dereotundan nefret ederim.

Ama eminim yarın, yani çarşamba günü ölesiye mutlu olacağım. Süpsüper geçecek günüm. Adeta iki kaşık darbesiyle bitiriverdiğiniz kazandibi gibi, profiterol gibi, en kralından bir meyveli pasta gibi. Hemen akşam olacak ve yüzümde gülücükler saçarak evime dönmüş olacağım. Ne kadar mutlu olacağımı görür gibiyim.

Köprünün orada Metrobüs’ten indim, Beylerbeyi’nin az yukarsında bulunan otobüs durağına kadar yürüdüm. Ve yürürken aklıma sapıkça birşey geldi. Görebildiğim kadarıyla; o 100-200 metrelik yolda, tekrar ediyorum; GÖREBİLDİĞİM KADARIYLA 30 civarı tükürük vardı. Bence yere tükürmekten ciddi derecede haz alan insanlar var. Tükürüyor ve eserine bakıyor; vay be, ne güzel tükürdüm! Hepimiz yapıyoruz bunu ara ara mecburiyetten ama biliyorum ki, biz kenara köşeye yapıyoruz. Eser mahiyetinde değil bizimkisi. En azından benimkisi değil. Gayette sikkodan bir tükürük işte. İnsanlara gösterebileceğim türden bir eser değil. Bende o asil sanatkarlar kadar güzel tükürebilsem, o deseni, o yoğunluğu, o ruhu verebilsem, bende her santimetre kareyi tükürüğe boğarak geçer, 2010 kültür başkenti olan İstanbul’umuzun, hakettiği yerde olmasını sağlardım. Ama ben beceriksiz ve basiretsiz bir insan olduğum için, o yere tükürüp her sokağın bir sanatevi, her kaldırımın bir müze olmasını sağlayan insanlar gibi başarılı olamayacağımı bildiğim için yapmıyorum böyle birşey. Hatalı olduğumu biliyorum. Aslında denemeliyim. Aslında başarabilirim. Ama aynı zamanda özgüven duygusundan nasibimi almamış, hayvanoğlu hayvanın tekiyim ben. Öyle kıskanıyorum ki o sokağa tüküren özgüven sahibi sanatçıları. Keşke demekten nefret ederim ama, keşke onlar kadar asil ve özgür ruhlu bir İSTANBUL’lu olabilseydim. Kendi adıma ne kadar üzüldüğümü bilemezsiniz.

Hep salı günü yüzünden ama. Lanetler ederim salı gününe. Ve salı gününün sevenleri varsa bunu bana söylemesinler derim, hüzünlenir, bir şiir yazarım kendi çapımda salı gününe lanetlerimi sunarak.

Sanata ve sanatçıya hakkını vermeyen, kaldırımlara tükürenleri kınayıp, onlara ayı olduğunu söyleyen insanlar; BU ÜLKEYİ MAHVEDİYORSUNUZ! ANANIZI DA ALIN GİDİN ARTIK BU ÜLKEDEN!

Efendim selamlar! Nasılsınız?

Beni soracak olursanız, kırgınlıklar içersindeyim. Sanırsınız karadenizde gemilerim batmış. Okkadar mayhoş ve bitap bir haldeyim. Şimdi efendim bunun çeşitli nedenleri var tabi. Öncelikle şirketimin 20′li yaşlara yeni erişmiş iki ergeni ve onların bir numaralı sanatçısı “imparator” kod adlı İbrahim Tatlıses’i dinlemekten gına geldiğini belirtmeliyim. Adamlar sabah başlıyor İbo, akşam oluyor İbo. Zaten sevmem İbo’yu, iyice nefret ettim. Askere gidecekler falan diye ses etmiyorum ama harbiden cozutucam, az kaldı.

Bir insan neden arabesk müzik dinler diye düşündüm durdum. Arabesk müziğin genel yapısına baktığımız zaman görüyoruz ki, aşk meşkten ziyade, ayrılık ve keder hakim sözlerine. Çocukluk çağlarımızda arkadaş çevremin Cengiz Kurtoğlu hastalığı olduğundan dolayı, benimde ister istemez bir arabesk kültürüm oldu, inkar etmiyorum. Tüm Cengiz şarkılarını söylerim şimdi burada, şaşar kalırsınız! Arkadaş hatrına çiğ tavuk yenir hesabı, ses etmedik, dinledik. Hala öyle yapıyorum. Neyse. Cengiz Kurtoğlu’nun sözlerini ele aldığımızda görüyoruz ki, gelin olup giden eski sevgili, canını alan canım dedikleri, küsen sevgili, ayrılan sevgili gibi bunaltıcı ve insanı hayata küstüren türden konseptler görüyoruz. İnsanların dertli oldukları için bu tarz müzikleri dinlediğini tecrübe ettim. Ama hangi sapık ruhlu mazoşist insan, dertli olduğu halde bu tarz sözlerden oluşmuş parçaları dinleyerek kendine eziyet etmeyi sever ki? Ben bunu anlamlandıramıyorum. Bir yaşam tarzı olabilmesi imkansız bir müzik türü. Bunu yaşam tarzı olarak seçebilecek bir halkın, Küçük Emrah ve onun fantastik Türk filmleriyle dalga geçmesine izin veremem! Hayata bakış açınızla sözleri gerçekten güzel bulmanıza bir yere kadar bir şey diyemem ama müzikal olarak tamamen rezalet bence. Fikirlerimi açıkça söylemem, bu müziğin severleri tarafından hakaret olarak algılanmasın ama bence öyle. Siz de içinizden geldiği gibi metal müzik dinleyenlere “özenti, ne s.kim anlıyosun bu gürültüden” tarzında söylemlerde bulunabilirsiniz. Yadırgamam.

Bir de fantazi denen bir tür var ki düşman başına. Nasıl kasıcı, nasıl dertlendirici, nasıl isyan ettirici, nasıl nasıl nasıl. Şirketteki çocuklar Güllü bile dinliyor. Derin azaplar içersinde olmamın nedenlerinden bir kısmı bu. İnsanın bir yerden sonra ne kafası ne de midesi kaldırabiliyor.

Benim en büyük zevkimdir otobüste giderkene diskmani takıp car car müziğimi dinlemek ve kitabımı açıp, keyifle okumak. Bugün her ikisi birden terk eyledi beni. Gözümde kurumuş bir damla yaş ile bakakaldım uzaklara. Yanımda oturan teyze sordu, ne oldu evladım, neden ağlıyorsun, dedi, ağlamıyorum, gözüme birşey kaçtı, dedim. O derece kötü hissettim kendimi. 3-4 saatlik yolu ne kitap, ne müzikle geçirdim. Sadece insan sesi, motor ve korna sesiyle geçirdim. Görebileceğin en kötü kabustan daha kötüsü bu. Kitabımın bitmesi zaten büyük bir handikap oldu benim için. Öyle hevesle okuyordum, öyle mutluydum ki.. Bitmez sandım ama bitti. Bence her insan evladının Fidel Castro’nun Tarih Beni Beraat Ettirecektir! isimli tarihi savunmasını okuması gerekir. Kitabın bir bölümünde o savunma vardı. Okudum. Hayran oldum.

Eminönü – Üsküdar vapur iskelesine Hazerfan Ahmet Çelebi ismini vermişler. Zamanında Ahmet Çelebi’nin g.t korkusuyla Galata Kulesinden, Üsküdar’a kadar, el yapımı kanatlarıyla uçmasının nedeni olan zihniyetle aynı değil mi yani oraya o ismi veren zihniyet? Osmanlı ile övünüyorsunuz, tamam, anladım. Osmanlı’nın tırstığı için sürdüğü adam ile neden övünüp, sağa sola adamın adını veriyorsunuz ki? Bence saçma.

Bu arada beni heyecanlandıran bir haber aldım dün. Sizinle paylaşayım, belki ilgisini çeken olur. Kanada’lı teknik death/thrash metal grubu olan QUO VADIS memleketime gelip, İstanbul, Ankara ve İzmir’de arka arkaya konserler vererek Avrupa turuna başlıyor. İstanbul konseri 3 Nisan’da Kemancı’da. Bekleriz efendim. Azıcık şenlensin ortam. Çok pis heyecanlandım terbiyesizim. Zamanım ve param olsa 3 konsere birden giderdim valla haha. Gazör metalci.

Dar bir yolda yürürkene, karşından gelipte, aynı anda omuzları kırmak suretiyle birbirine yol veren insan; sen benim kardeşimsin, seviyorum seni. Ama aksi şekilde, omuzunu çekmemeyi bir erkeklik gösterisi, bir güç gösterisi, bir ego tatmini sıfatına sokan ve karşısından geleni omuzuyla dürten, sonra bir de çok matah bir bok yapmış gibi arkasını dönüp, “birşey dese de ağzını yüzünü kırsam” diye düşünen insan; sen var ya gorilin önde gidenisin. Terbiyesiz ve karaktersizin en hasısın. Bak Tayyip o kadar bağırdı Darwin teorisi saçmalıktır falan diye ama sen bariz bir şekilde ispatlıyorsun bu teoriyi. Maymundan gelmişsin, insana gidemiyorsun. Hala permatik epilasyonuyla kendini gizlemeye çalışıyorsun ama içindeki hayvani dürtüler elbet seni bir yerde ele veriyor. Kimisi bu şekilde, kimisi yere tükürürken, kimisi otobüste fortçuluk yaparken. Elbet kendinizi belli ediyorsunuz ve başbakanınızı haksız çıkartıyorsunuz evrimini tamamlayamamış insanlar. Ayıptır, adam olun iki dakika.

Bi’de şu yukarıda saydıklarım haricinde şunu eklemeliyim. Bir halkın geçmişini ve geleceğini görmek için, o halkın, eğitim düzeyine, kişi başına düşen yıllık gelirine, sosyallik ölçüsüne falan bakmaya gerek yok. Tamamen alakasız bence. Toplumun, görgü kurallarına olan bağlılığı ve uygulayıcılığına bakıp, o toplumun, hayatın neresinde olduğunu kolayca görüp, anlayabilirsiniz. Görgü ve hoşgörü gibi temel gerçekleri uygulayamayan toplumların nüfusunun %99′u üniversite mezunu olsa bile, o toplum için, ilerisi aydınlık diyemeyiz. Fikirleri “ben” değil, “biz” olan halklar her daim daha ileride olacaklardır. Başımızdaki yönetici partiler ister demokrat, ister milliyetçi, ister kominist, ister dinci olsun, önemli olan “biz”… Tabi sözde değil, özde bir “biz”den bahsediyorum. Gerisi hikaye.

Sevgiler efendim.

Efendim selamlar! Nasılsınız? İyi gördüm sizleri. Aman üşütmeyin, grip salgını var, sonra kaputu zor toplarsınız benim gibi.

Beni soracak olursanız,  gayette idare eder modundayım. Yine başladık hayırlısıyla yeni bir haftaya. Metrobüs ve ben şeklinde takılmacaya devam ediyoruz. Yarın karşıya geçebilmiş metrobüsün ilk haftası dolacak ve bu okuyucu için kendini feda eden genç yazarımsınız, size bu ilk haftayı özetleyecek. Yemeden, içmeden, her türlü geç kalma riskini göze alarak bu haftayı metrobüslerde geçirdim. İyisiyle kötüsüyle irdelemece geliyor yarın. Kızmaca darılmaca yok ama!

Neyse. Bugün yine çeşitli konularım var size aktaracağım. Sigara yasağı, otobüse binme durumları, müzikal zırvalamaların yanında, yerel seçimlerde kime oy vereceğime karar verdiğimi açıklayacağım. Flaş flaş, azsoora azsoora!

Efendim bugün otobüsümle eve dönerkene bir kafe gördüm, insanlar pöfür pöfür içiyorlar sigarayı.

Oh mis! dedim. Sigara içmesem bile bu yasak bana oldukça saçma geldi uygulama dönemine girildikten sonra. Yasa güzel, tamam, ama uygulayıcısı kim bunun? Uygulama konusunda hiç bir açıklama yok. İçerseniz sikertiriz diyorlar sadece ama kimin şeyi kaçacak bi tarafımıza, ondan haber yok. Yakalanan ya da ceza yiyen olduğunu sanmıyorum, hiç duymadım öyle bir şeyi. O açıdan bir kafe açıp, “ceza kesebilecek bir babayiğit olmadığından dolayı, bu restorant / kafede sigara içmek serbesttir” şeklinde bir afiş asasım var. Polis bile içtiği sigaranın izmaritini yere atıyorsa, öyle yasaya kafam girsin hacılar! Bir de o polis bana gelip ceza yazacak? Haha!

Bu arada gördüğüm kafede profiterol satıyorlardı. Bunca zaman sonra bile hala daha profiterol demeye dili dönmeyen insanlar var ve ben o insanları görünce içime bir huzur geliyor. Hep istemişimdir profiterol diyememeyi. İnsanlar bana “hadi Cem, profiterol desene” deselerdi ve ben demeye çalışıp, diyemeseydim, hep beraber gülseydik. İnsanları mutlu etseydim. Benim sayemde insanlar günlük yaşamlarındaki sikindirik sıkıntılardan uzaklaşıp, anlık da olsa gülselerdi fena mı olurdu? İşte o hala profiterol diyemeyen adam bu işe yarıyor. Sevin onu.

Semt ya da mekan farketmiyor arkadaş! İstanbul’un hangi semtinde olursa olsun insanlar otobüse binerken üzerlerinde taşıdıkları deri şeklindeki maskeyi çıkartıp, bildiğin ayı oluyorlar. Öyle bi ittiriyorlar otobüse binerken. Sanırsınız yeryüzünde bir tufan olacak ve o otobüse binemeyenler ölüp gidecekler. Ve işin heyecanlı tarafı, tufanın kopmasına saniyeler kalmış. Öyle aceleleri var ki. Yardırıyorlar resmen. Üzerine üzerine basıp geçiyorlar. Nuh’un Otobüsü style. İşte böyle insanlardan ölesiye nefret ediyorum okuyucu. Onlardan biriysen senden bile nefret ediyorum. Adamların yaşama sevinci bu sanki. Öyle mutlu oluyorlar ki aslında. Otobüs boş olsa, oturmaya yer kalmayacak korkusuyla seni ezip geçse yine diyeceğim ki; doğa kanunu yüzünden! Hani “Yaşamak için öldür / Oturmak için ittir” doğrusu falan kuruyorum kafamda. Ayı olduklarını bildiğim için doğa kanunlarına göre değerlendiriyorum. Ama otobüs ağzına kadar dolu olsa bile aynılar. Derin bir haz alıyorlar bence bu durumdan. Seviniyorlar bir kişiden bile önce binseler. Öyle mutlu oluyorlar ki; sanırsın süper lotoyu tek başına bildi. Arkasından biniyorsun hayatından hiç bir şey eksilmeden. Hiç bir kazancın olmuyor, kaybın olmadığı gibi. En azından benim sayemde bir “insan” mutlu oldu diyorsun, diğer “ayıyı” kastederek ama için için nefret ediyorsun o insandan. Şerefsiz pezevenk ittirmeden binsene!

Ben de sapık ruhluyum aslında. Ben de hayvanım! Ama ben bunu kendimi müziğe vererek yaşıyorum. İçimde yaşattığım kingkong kadar büyük gorili tatmin ediyorum bazı bazı. Herkesin tatmin ve deşarj şekli farklı tabi. Bazıları uçan kuşun götüne bakarak tatmin olur, bazıları ise en sapıkça dürtülerin daha sapıkçalarını şarkılarda dinleyerek. Ben sanırım bu ikincisindenim. Fucked With A Knife diye bir parça dinleyip mutlu olabiliyorum. Öylesine heyecan verici bir ritim, melodi karmaşıklığı. Çok eskilerden çektiğim bir CD vardı, onu aldım bugün yanıma işe giderken. ÖFF! O ne biçim özlemişim. Cannibal Corpse ve onun eski parçalarından oluşan bir toplama CD. Sepultura – Roots parçasının ve Metallica – No Remorse parçasının coverı falan da vardı. Otobüste üzerime basıp geçen insanlar bile umurumda olmuyor kulağımda böyle gazör bir müzik olduğu zaman. Ne demiş Death Metal atalarından biri olan Possessed; Death Metal, Kill Them Pigs! İşte böyle.

Üsküdar’a bağlı bir mahallede oturuyorum. Ve adım gibi biliyorum ki Saadet Partisi yada Akepe kazanacak burada belediye seçimini. Geçen dönem Akepe kazanmıştı. Bu sefer iki taraf da iddialı görünüyor. %40′ar oyları garantiymiş gibi geliyor bana. %20 diğer partiler arasında bölünür. O derece gelişime açık bir semtiz. Yenilikçiliğin dibine vurmuş durumdayız. Ama ben baktım, tüm adayları inceledim. Saadet Partisi’nin adayı Yılmaz Bayat. Çok evvel yıllar başkan olmuştu. Oldu da ne oldu? Çok iyi işler yapmış ya da yapacak olsa bile Saadet Partisi’ne oy vermem. Ak Parti’nin adayı Mustafa Kara. Samimi söylüyorum bakın, Ak Parti’den nefret etmemle alakası bile yok, adamın yüzüne bakınca bile içim gıdıklanıyor. Hiç samimi gelmeyen bir gülüşü var. Bir kriz ortamında önüne geleni tokatlayıp, kafasını kopartabilecek bir insan evladı izlenimi verdi bana. Bariz bir padişah modeli. CHP, Semra Barın diye bir hatunu aday göstermiş. 10 kadından 8′inin kapalı olduğu Üsküdar semtinde hiç şans vermiyorum CHP adayına. Belediye başkanı olmak için şovmen olman gerek bence. Bakın Sarıgül’e? Misler gibi götürüyor olayı. Bu yüzden DSP’nin adayı Levent Kırca’da karar kıldım ahaha. Adam gerçekten şovmen ne de olsa. Belediyeyi komple söğüşlese bile “olacak o kadar” der geçeriz, yine güleriz. Oyum Levent Kırca’ya! Cidden lan!

Dikkat edin kendinize okuyucu.

Efendim selamlar! Nasılsınız?

Beni soracak olursanız, gayette iyiyim. Aslında yorgun bile değilim. Artık alışıyorum tekrardan iş hayatına…

Ama bugün metrobüs’te giderkene, bir anda, gayri ihtiyari olarak boynum vasıtasıyla kaldırdığım kafam ve kafamda bulunan gözlerim vasıtasıyla gören gözlerim, yine boynum vasıtasıyla sağ tarafa dönen kafam sayesinde gören gözlerimle, oracıkta oturan hatunu görünceye kadar herşey güzeldi. (kendim bile bunaldım cümleden, o yüzden küfürlerinizi yadırgamayıp, bu seferlik sineye çekiyorum…)

Arkadaş! Sen nasıl bir hatunsun lan! İnsan mısın? Hayır, şimdi böyle yardırıyorum diye insanlarda çok güzel bir şey gördüğümü sanacaklar. Yok efendim. Öyle değil, anlatayım bugünkü takkın adam (takıntılı adamın bi’ üst modeli) olma nedenimi…

Boynum sayesinde çevirdiğim başım… hehe tamam tamam. Hatunun yüzüne bir baktım, hatunun yüzü yok! Bildiğin yüzü görünmüyor. Öyle bir fontoden sürmüş, öyle bir fondoten sürmüş ki yüzüne; yüzü kaybolmuş adeta. Lan hatun milleti; gerçekten çok ilginçsiniz! Yani bir kısmınız kendini nasıl güzelleştireceğini bilirken, bir kısmınızda kendini nasıl kıçıma çevireceğini gerçekten iyi biliyor. İnanın kızarım! Gerçekten kızarım! Bu tip hatunlar için “kıçıma iki kaş göz çizsem daha güzel olurdu hehehe” şeklindeki esprilerle bana gelmeyin, çok kızarım, kalp kırıcı yanım ortaya çıkar!

Ya, insan hiç mi aynaya bakmaz? Yüzünün kızarmış tavuğun kıçına döndüğünü nasıl görmez? Sivilceleri olan bir hatun olsan bile -ki değilsin- bu kadar makyaj yapman gerekmez! Hiç öğretmedi mi sana annen, erkekler doğal hatunlardan hoşlanır diye? Suratını resmen yakmış gibi dolanıyordu hatun. Elleri bembeyaz, suratı kopkoyu fondoten rengi. Senin erkek arkadaşın -ki olduğunu pek sanmıyorum- seni günde üç kere öpse, dördüncü gün kanser teşhisi konur adama lan?! Ya bir gün cilt kanseri geçireceksiniz, ya da bu takkın adam size iki tane esaslı bir tokat patlattıktan sonra, hiç birşey olmamış gibi yoluna devam edecek. Çok sinirleniyorum kendinizi bu kadar çirkinleştirmenize.

Bunu deyince bak başka bir mevzu daha geldi aklıma. Gelinler! Gelinlere de takıyorum arkadaş. Damat abiler yanlış anlamasın, öyle takmak değil.

Yani şimdi, bir damat abi sabah heyecanlı, uyanmış, akşama düğünü var. Öyle mutlu ki. Hazırlıklara başlanıyor, herşey muhteşem. Gelin hanım geliyor, o kadar güzel ki; gözlerinden güneş fışkırıyor. Yanyana geldiklerinde, otomatik olarak havaya kalpler yükseliyor. Öyle güzeller. Damat abi gelini kuaföre yolluyor ve o da kendi hazırlıkları için yol alıyor.

Herşey muhteşem!

Ama herşey gelin kuaföre gittikten sonra oluyor. O melaike yüzlü kıza öyle bir makyaj yapıyorlar ki; sabah duran cillop gibi hatun gitmiş, yerine kırkbeşş (ş ler vurgulu) yaşındaki kokoş bi teyze gelmiş. Surat fondoten içinde, göz altları bembeyaz, yanaklarda simler, kafada yüzyılın klişesi olan o iğrenç GELİNBAŞI adı verilen topuz… Yani bir gelinde şu topuz olayını yaptırmasın arkadaş! Topuz ve iki taraftan aşağı salınmış iki tutam lüle… ÖH LAN ÖH! Bu kuaförlerde çalışan tipler kesin evde kalmış ya da çirkin insanlar. Gelinin güzelliğini görüyor ve evde kaldığı için hasetle yüzyılın pisliğini yapıyor kızcağıza. Düşünsene; o gün onlarca fotoğraf çektireceksin ve gece bitene kadar o tiple görecek insanlar seni. Kasetler, filmler… Bir dahaki yüzyıla kadar öylesin artık… Peki durum bu iken; neden böyle sapıkça ve iğrenççe bir makyaj yapılmasına müsaade edersiniz? Bundan hoşlandığınızı düşünüyorum.

Olaya damat tarafından baktığımız zaman adama üzülmemek elde değil. Sabah kuaföre yolladığı melek yüzlü hatun akşam yanına bir geliyor; rengarenk, resmen tavuskuşu olmuş! İşte bu saatten sonra damadın düğündeki hareketlerini izlemek gerekiyor. Böyle bir durumla karşılaşmış damat düğünde boyna oynar, hiç durmaz. O tavuskuşuyla birlikte görünmemeye çalışır.  “buna ne olmuş böyle lan?”,”yoksa…”,”fatal error” tarzında sorular ve mesajlar beynini didik didik etmektedir. Bir damat insanı, düğünde sinirliyse, çok oynuyorsa, çok içiyorsa, somurtuk ve tedirgin duruyorsa hiç durmadan geline bakın. Topuz bir saç, iki tutam lüle, beyaz göz altları, simli surat, kokoş ruju ile size bakıyor olacaktır.

Efendim selamlar! Nasılsınız?

Beni soracak olursanız gayette hastayım hacılar. Keşke nezle olsaydım! Burnumdan sümükler aksaydı, kimsecikler göremeden koluma silseydim. Hapşırsaydım ve “çok yaşa” diyen insanlara, şerefsiz bi herif gibi “tamam” deseydim. Ne güzel olurdu nezle olsaydım. Öyle isterdim ki şimdi nezle olmak. Hafiften değişmiş sesimle özgürcene konuşmak falan… Ne kadar güzel. Ama gel gör ki gribim! Lanet olsun böyle hastalığa arkadaş. Ne yatabiliyorsun, ne doğrulabiliyorsun. Her yanım ağrıyor. Öksüremiyorum. Sümüklerim akmak ile akmamak arasında yaşadıkları inanılmaz çelişkiyle beni sürekli rahatsız ediyorlar. Halsizlik desen sapına kadar. Gözler kanlı, yorgun bakışlar. Direk dramatizmin dibindeyim hacılar.

Ama grip yerine nezle olsaydım, bunların hiç birini sorun etmeyecektim. Gayette mutlu mesut bir insan olacaktım. Çünkü en fazla birkaç gün içinde geçecek o. Nezle kolpa bir hastalık. Grip gibi sinsi değil. Grip çok sinsi. En zayıf anını bekliyor ve bir kabus gibi çöküyor üzerine. Sanırsın karabasan! Gelgelelim gece kabuslarla uyanıyorum sürekli bu grip yüzünden. Ben normalde rüya göremeyen bir insan olarak, rüyamda yazıcılarla boğuşuyorum. Vida artıyor, vida takıyorum her tarafa ama bitmek bilmiyor resmen. Çok sinir bozucu bir kabus “yazıcı tamir kabusu”. Hiç birinize tavsiye etmem böyle bir kabus görmenizi. Gidin araba falan tamir edin. Mis gibi. Ama yazıcı çok sinir. Uykusunu kaçırıyor adamın. Hepsi grip yüzünden gerçi.

Yerel seçimlere bayılıyorum arkadaş. İlçe ve il başkanları seçimlerine bayılmıyorum ama. Sadece muhtarlık seçimlerine bayılıyorum. İl ve ilçe başkanlarının seçim vaatlerine bi bakıyorsun; adamlar uçmuş. Kimi Çeşme’yi Dubai yapıyor, kimisi metrobüsü tüm Türkiye’ye yayıyor (farkettiniz ki salladım burasını. Abartmayı seviyorum çünkü). Ama mahallemin mıhtar emmisine bi bakıyorsun. Öyle sevimli, öyle içten, öyle kendi halinde ki… Eğmiş başını öne, yüzünde bir utanç var; “Mahallenin otobüsleri çoğaltacağım” diyor. Lan yanaklarını sıkarım senin be! Ne sevimliler lan şu muhtar adayları. İmkanım olsa hepsine birden oy vermek isterdim. Ama Bilal Er’e vermem. Kaç dönemdir oluyor o. Sevmiyorum onu. İtinayla tüm muhtarların kağıtlarını koyar, Bilal Er’in isminin yazılı olduğu o minik kağıdı bir hışımla çıkartır atarım çöpe. Uzak dur benden! derim.

Geçen gün Bim’e gittim. Hacılar. Bu Bim denen marketlerin dizaynını yaratan kişiye kafam girse kimse bana dava falan açmaz değil mi? Arkadaş yok böyle sikko bir market dizaynı. Zaten raflar raf değil, ne buldularsa doldurmuşlar kutu kutu. Bir de o dandik rafları labirent haline sokmuşlar. Yani önüne çıkan ilk reyondan bir gofret almak istesen, kasaya ulaşmak için tüm marketi dolaşman gerekiyor. Böyle sinsi bir sistem. Hatun milletinin alışveriş sırasında kendini kaybettiğinin farkında bu Bim insanları. Hatun kişi gofreti alacak, kasaya doğru o bitmeyen kutu labirentinden ilerlerken başka bir şey görecek, onu da alacak. Alacak da alacak! OH! Bir de en tırt ve en ucuz / en ucuz ve en tırt ürünleri bulup önümüze sürmekte usta bu adamlar. Geçen gün param olsa neredeyse benzinli jeneratör alacaktım. Acaip ucuzdu. Ne işime yarayacağı hakkında en ufak bir fikrim olmasa bile alasım geldi. Öyle cazip bir durumdu. Benim gibi bir adam bile böyle şaşmışken, alışveriş bağımlısı hatun milleti ne yapsın? Çok fena çok.

Metrobüs açıldı bugün. Sabah yoktu ama. Çünkü başbakanları yapacakmış açılışını. Zatı muhteremler ne zaman teşrif edip açtılar bir fikrim yok ama akşam eve dönerken bindim. Tahmin ettiğim gibi indi-bindi muhabbeti olmuş. Yani Söğütlüçeşme’den binerseniz, o metrobüs sizi Zincirlikuyu’ya kadar getiriyor. Orada inip, bir akbil daha basıp, başka bir metrobüse binerekten Avcılar yolculuğuna başlıyorsunuz. Ama duyduğum kadarıyla akbillerde aktarma olayını yapmıyor bu sistem. Yani iki basış, eşittir 2.60 lira olarak akbilinizden düşüyor. İniş biniş durumları şu an için tamamen hengame şeklinde ama herhalde bir sisteme oturturlar. Her neyse. Otobüsteki sakallı insanlar gayet memnundu hallerinden. Topbaş’a dua ediyorlardı muhtemelen. Ama ben yanımdakilere bu işin tam seçim zamanı bitmesinin ne kadar kolpa göründüğünü anlattığım sırada hepsi susup bana baktılar. Yanımdakiler “sus” işareti yaptılar bana ve aynı insanlar bu ülkede demokrasi diye bir “şey”in olduğunuda iddia ediyorlardır muhtemelen.

Efendim selamlar, nasılsınız?

Beni soracak olursanız, ki genelde soran olmuyor, biz insan değiliz sanki, kendinizi düşünen bencil bireyler olarak “iyiyim” deyip geçiyorsunuz genelde, ben de iyiyim. Hatta çok iyiyim. Sapıkçana bir mutluluk var içimde. Hayır, şimdi sapıkçana dedik diye aklınıza başka şeyler gelmesin!

Efendim uzun zaman sonra yeniden memleketim ekonomisine katkı sağlayacak, sigortalı bir işe girme şerefine nail oldum. Nail olmak. Sistemdi, kapitalizmdi falan girmeyelim şimdi. O tip şeyleri Altay Esiroğlu yapıyor zaten.

Şimdi efendim, uzun lafın kısası -ki bu da ne tırt bir giriştir- yine yazıcı tamiri yapmaya başladık. Çok şahane yazıcı tamir edebiliyorum. Şimdilik aşırı derecede yoğun olmama rağmen gayette memnunum. Hatta evim ile işim arasında bulunan kilometrelerce uzaklık bile mutlu ediyor beni. Böyle garipçene bir sevinç. Anlam veremiyorum. Biniyorum otobüse, takıyorum kulağıma kulaklığı ve insanları izliyorum. Dışarıdan çok komik görünebiliyorsunuz okuyucu. Geçen gün otobüste bir teyze, otobüs hareket eder etmez başladı yardırmaya. Ağzına geleni saydırıyor bağıra bağıra. Dedim, herhalde yanında oturan adama anlatıyor. Ama adamın teyzeyle hiç bir alakası yok. Teyzeye bir dönse hayatının yanlışını yapacağını biliyor olmalı, ki gözlerini bile çevirmiyor o tarafa. Herhalde, dedim, teyze telefonla konuşuyor, ama öyle bir durumda yok. Teyze bildiğin havaya yardırıyor. Birilerine sövüyor, birilerini ruhsatlı tabancasıyla indireceğinden falan bahsediyor. Kendi kendine konuşan teyze. Allahım ne büyük bir kabustur. Hem kendisiyle konuşuyor, hem tehdit ediyor. Duble kabus. Teyze sağlam çıktı. İlk durakta indim.

Metrobüs denen aleti kullanıyorum. Gayette işime yarıyor. Bunun gibi halkın işine yarayacak şeyleri, halkın anasını trafiklerde ağlatmadan evvel, öngörü şeklinde düşünüp tasarlayan ve hayata geçiren bir büyükşehir belediye başkanı çıkarsa, oyumu ona vereceğim. İsterse faşist olsun, isterse en kral dinci olsun! Yarından itibaren anadolu yakası seferleri başlıyor. Bakalım sistem nasıl olacak. Haberleşiriz ;)

Çocuklar gibi şenim adeta! Bir halı saha kramponu aldım ve bununla acaip mutlu oldum. İçimdeki sapıkça sevincin en önemli maddesi bu bence. Ayakkabıya bakıp gülümsüyorum. Böylesine sapıkça bir durum. Gece onunla yatmamak için kendimi zor tutuyorum. Daha güzeli vardı ama çok pahalıydı. Dünyanın 7 harikası olayına aday gösterseler bence ilk üçe kafadan girer. Öylesine bir ayakkabı. Onu alsam bir kere bile topa vurmazdım sanırım. 330 liraydı hacı. 330 liracık olduğu için aşkımı kalbime gömdüm ve uzaktan sevdim o ayakkabıyı. Geri dönerken gözümden akan yaşları kolumun tersiyle sildim. Her gece odamın buğulanan camları ardından onu düşünüp kendimi alkole veriyorum. Uzaklara dalıp, adını sayıklıyorum… Ah Predatör ah… Alıp vitrine ya da çeyize falan koyulası bir ayakkabı. Ama ben yine de kendi ayakkabımla mutlu olabiliyorum. Canım ayakkabım.

Aslında itiraf etmeliyim ki, bu yazıya başlamak gibi bir niyetim yoktu. Ve yine itiraf etmeliyim ki, sitenin konseptiyle tamamen alakasız bir tip olmaktan rahatsızlık duydum en başlarda. Ama son kez itiraf ediyorum ki, ben böyle şeyleri sallamayacak kadar geniş bir insanım. Bu yazı aslında Altay’a mail yazarken çıktı. Bir anda fırtladı ortadan, “fırçk” diye bir ses bile çıkardı. Siz duyamazsınız ama.

Dikkat edin kendinize. Ok? Bye!