“Müşteri sadece ekmek, sigara, gazete almak için buraya uğrar oldu, bir de akşamları kapının önünde bira muhabbeti yapmak için. Kapı komşum bile her şeyi marketlerden alıyor, elinde market poşetleriyle geçiyor buradan. O da haklı, ucuza alıyor marketten. Ben ucuz satamam ki, market şu domatesi tarladan alıyor, ben halden bile alamıyorum.”

“Ne yapacaksın peki?” diye sordum. Mesleği tedavülden kalkıyordu Bakkal İhsan’ın.

“Yıllarca bakkallık yaptım, başka iş gelmez elimden, memlekete giderim herhalde. Bu yaştan sonra emir altında çalışmak kolay olmaz bana, çoluk çocuk büyüdü hem, ekmek tutuyor elleri.”

Son konuşmamızdı bizim. Birkaç ay sonra Türkiye’ye yeniden uğradığımda CD dükkânı gördüm yerinde.

Bakkal İhsan’ın mesleği uzun ömürlüydü, açtığı dükkânda yıllarca para kazanmış, üç de çocuk büyütmüştü. Onun sattığı ekmeklerle büyüyen Emre’nin açtığı bilgisayar dükkânı o kadar uzun ömürlü olmadı.

Emre, liseyi bitirince heveslenmişti bilgisayar işine. 90’ların sonunda patlayan bilgisayar ve teknik servis işi, bilgisayardan anlayan her gencin heves ettiği bir meslek dalı oluvermişti.

İhsan Bakkal’ın dört dükkân üstüne bir “bilgisayarcı” açtı Emre. Mahallelinin, esnafın, hatta birkaç büyük şirketin de bilgisayar teknik servis işlerine koşar, network kurar, sadece Windows ile ilgilenmez, az çok Linux’tan da anlardı. Yeni çıkan oyunlar, yeni müzik albümlerinin mp3 versiyonları hep Emre’den sorulurdu.

Bilgisayardan da iyi anlardı kerata, beceremediği şey yoktu. Birçok bilgisayar dergisine abone olmuş, kitaplar almıştı kendine. İşinin olmadığı vakitlerde yaşıtları gibi boş boş gezmek yerine kendini geliştirmiş, çevredeki esnafın, şirketlerin en sevdiği “bilgisayarcı” haline gelmişti.

Yeterince para kazandıktan sonra yan dükkânı da kiralayıp güzel bir vitrin yaptı, bilgisayar satmaya başladı. “Toplama bilgisayar” satar, marka bilgisayarların zararından, upgrade sorunlarından bahsederek esnafı bilgilendirirdi.

Birkaç yıl sonra mahallenin dışındaki büyük iş merkezinin altına Vatan Bilgisayar bir şube açtı. Emre başlarda pek ilgilenmedi Vatan Bilgisayar’la ama bir süre sonra müşterileri kesilmeye başladı. Onu en seven esnaf arkadaşları bile “dostum haklısın ama Vatan’da senin sattığının yarı fiyatına satılıyor bu bilgisayar. Sana söz, bozulursa teknik servisine sen geleceksin,” demeye başladılar. Tüm marka bilgisayar firmaları garantili teknik servis vermeye başlayınca onun için de aramaz oldular Emre’yi.

Üstelik zaman içinde internet yaygınlaşmış, her evde kullanılır olmuştu. Artık kimse mp3 almak için, oyun yüklemesi için bilgisayar getirmiyordu Emre’ye. Para kazandığı güzel günler geride kalmış, ağzının tadını kaybetmiş, tek başına oturduğu küçük dükkânında bilgisayarda oyun oynar hale gelmişti Bilgisayarcı Emre.
Önce bilgisayar satmak için tuttuğu yan dükkânı bıraktı, ardından kendi dükkânını kapatarak bir firmada işe başladı.

Gülerek “internet bitirdi bizi be,” diyip anlatıyordu; “Ellerimle besledim bu puşt interneti, modem sattım herkese, sayemde bilgisayarı interneti tanıyınca beni unuttular,” diyordu. Bir yandan da büyük bilgisayar mağazalarına veryansın ediyordu, “küçük esnaftım abi ben, devlet korumalıydı bence!”

Devlet korumadı küçük esnafını, Bakkal İhsan’lar, Bilgisayarcı Emre’ler, Terzi Ali’ler dükkânları kapatmak zorunda kaldılar.

Steinbeck, Cennet’in Doğusu’nda terzilik yapan Dessie Hamilton’dan bahsederken “bütün neşesi kaçmıştı Dessie’nin, dükkânına her gün gelen arkadaşları bile ondan alışveriş yapmaz olmuşlardı. Hazır giyinmek ayıp sayılmıyordu artık, üstelik daha ucuz ve pratikti,” diye anlatır. Dessie de dükkânını kapatıp kardeşinin çiftliğine yerleşmek zorunda kalmıştı.

İnsanlar bazen devrin değiştiğine inanmıyorlar. Evrim sadece canlıların zaman içinde bulunduğu ortama ayak uydurmak için değişime uğraması değildir. Toplumlarda, meslek gruplarında sürekli bir yenilenme, güncellenme, değişim vardır. Zaten öyle olmasaydı hâlâ ateşin çevresinde oturup mızraklarımızı biliyor olurduk.

İnsanoğlu değiştikçe, geliştikçe yeni alanlar açıyor kendine. Yeni meslekler çıkarken eskileri yok ediyorlar. Bazı meslekler zirve noktasını yaşadıktan sonra az kazandırmaya başlıyor, bazıları da tarihten siliniyorlar.

Otomobiller nalbantları, fotoğraf çeken cep telefonları şipşak fotoğrafçıları, dijital fotoğraf makineleri film üreticilerini, marketler bakkalları, masaj salonları kaldırım orospularını, büyük mağazalar küçük esnafı bitirdi. Bu devinim devam edecek ve bugün gayet popüler olan ve iyi kazandıran birçok meslek 20 yıl sonra olmayacak. Bazen işsiz kalır insanlar, bazen ziyan olur tecrübeler, bazen boşa gider bazı ömürler. Ağlamak yok.

Anadolu’ya gittiğimizde veya Anadolu’yla ilgili televizyon programlarında denk geldiğimizde “vay be, neler varmış eskiden,” diyerek romantik gözlerle izlediğimiz süpürgeciler, nalbantlar, çömlekçiler, bakırcılar, kalaycılar artık yok. Mahallemizde dolaşıp elma şekeri, süt, yoğurt satanlar, bohçacı kadınlar işlerini bırakmak zorunda kaldılar.

Çünkü insanoğlu alternatifler buldu. Bu alternatifler hem daha kolay ulaşılabilir, hem de daha ucuz olunca eski mesleklere ihtiyaç kalmadı.

Kimisi uzun ömürlü, kimisi kısa bir moda şeklinde devam eden ve zaman içinde yok olan mesleklere, müzik yapımcılığı da eklenecek yakında. Karşı çıkanlar sadece aşağılanarak, dalga geçilerek hatırlanacaklar gelecekte.

Milli Eğitim size matbaaya karşı çıkanların “gâvur icadı!” diyerek karşı çıktığını öğretir. Avrupa’da matbaanın yayılmasına karşı çıkan papazlar da mı gâvur icadı dediler matbaaya? Asıl mesele yüzlerce yıllık kâtiplik mesleğinin yok olması, el yazmacıların işsiz kalmasıydı. Babadan kalma mesleğin yok olmasına gönülleri razı gelmedi, önce romantikleştiler, sonra isyan ettiler.

El yazmacıları yazarlardan daha çok kazanırlardı. Yazar kitaptan bir kez kazanır, yazmacılar yıllarca kazanırdı. Müzik dünyası farklı mı sizce?

Günümüzde dijital müziğe karşı yaygara yapan müzik yapımcıları da onların yolunu takip ediyorlar.

Demiryollarına karşı çıkanlar, matbaaya karşı çıkanlar gibi gerici kafalar nasıl aşağılanıyorsa bugün, dijital film ve müziğe karşı çıkanlar da aynı şekilde hatırlanacaklar.

Ancak müzik bitmeyecek. Kaliteli olan bir şey, ne kadar eski olursa olsun değerlidir. Kayıt cihazlarının bile olmadığı bir dönemde müzik yapan Pachelbel, Händel gibi sanatçıların eserlerini bugün nasıl dinleyebiliyorsak, günümüzde kaliteli müzik yapan sanatçıları da müzik yapımcıları olsa da olmasa da dinleyeceğiz gelecekte.

İnternet müziğe değil, yapımcıların verip medyanın kutsadığı sanatçı kimliğiyle ortalıkta dolaşan, gerçekte hiçbir değeri olmayanlara zarar verecek. Zaman kaliteli olanı koruyacak.

Diğerleri ağlamaya devam edecekler. Bakkal İhsan, Terzi Dessie veya Bilgisayarcı Emre gibi “devlet bizi korumalıydı,” diyecekler köylerine geri dönerken.

Müzik binlerce yıldır insanoğlunun hayatında. 100 yıl önce birileri müziğin kaydedilebileceğini keşfetti ve yepyeni bir meslek dalı doğdu. Önce taş plaklar çıktı, sonra kasetler, CD’ler derken müziği kaydedip satarak para kazanmak büyük bir endüstri haline geldi.

Satılan albümlerden en büyük parayı da sanatçılar yerine yapımcılar, dağıtıcılar, avukatlar, telif hakkı uzmanları, menajerler kazandılar. Müziğin gerçek sahibi olan besteciler ve o müziği insanların dinlemesini sağlayan şarkıcılar, aranjörler, ne kazandıysa onunla yetinmeye çalıştılar.

Bu dönem, sanat ve ticareti birbirine karıştırarak, müzikle ilgilenen herkesin sanatçı olarak anılmasına neden oldu. Sanat yıllarca aşağılandı, zanaat ile karıştırıldı, bir albümle piyasaya çıkıp tek şarkıyla ünlü olan şarkıcıların yanında, gerçek sanatçıların esamisi okunmadı.

Gençliğinde tablolarını yakarak ısınan Picasso, bir beste için aylarını veren Händel, kitaplarını akıl hastanesinde yazacak kadar düşen Marquis de Sade gibi adamlar “hmm, büyük sanatçı” olarak anılıp bir kalemde geçilirken, 100 yıl sonra kimsenin hatırlamayacağı Ajda Pekkan, Hande Yener, Lady GaGa, Britney Spears gibi şarkıcılar Malibu’da, Brentwood’da, Nişantaşı’nda en rahat hayatları sürdüler.

Händel’in menajeri, yapımcısı, pazarlamacısı, reklâmcısı yoktu. Sanat için müzik yaptı, hepimiz kullandık bu müziği. Hatta utanmadık, Mozart’ın bestelerinden kapı zili, Pachelbel’in eserlerinden kamyon kornası yaptık. Gerçek müziği yapan o büyük besteciler ağlayıp zırlamadılar, hakaret etmediler hiçbirimize.

Fakat Hande Yener gibilerinin birkaç şarkısı YouTube’da yayınlandı diye, Hande Yener’den önce MÜ-YAP ortama atlayarak sitenin kapanmasına yönelik dava açtı. Müziğin orada yayınlanması Hande’den çok ona zarar veriyordu çünkü. Ömrünün sonuna gelmiş bir meslek grubunun son temsilcilerinden biri olması, Bakkal İhsan’la aynı kaderi paylaşmaktan korkmasına sebep oluyordu.

Gazetelere çarşaf çarşaf haberler girmeye başladılar. “Korsan müzik yüzünden batıyoruz, sanatçılar albüm yapamaz hale geldi, bu gidişle müzik olmayacak!” dediler. Sanatçı diye savundukları, önce milyonlarca lira kazanıp ömrünün sonunda sefillik çeken, her fırsatta “devlet bize yardım etsin,” diye mızmızlanan ihtiyarların torunlarıydı.

Hande Yener albüm satışlarından gelecek parayla İstinye’de yeni bir ev alamayacağını anladı. Lady GaGa Santa Monica’nın kuzeyine çıkamayacağını, İbrahim Erkal yeni bir araba alamayacağını anladı.

Yapımcılar daha fazla kazanamayacaklarını, çok paraları olmadığı için televizyonlara çıkıp bilirkişi edalarıyla caka satamayacaklarını anladılar.

Ondan bu kavga. “İnternette müzik olmasın, aç kalırız” demekte haklılar. Yapım firmaları, dağıtıcılar aç kalacak, sanatçı adıyla ortalıkta dolaşan gereksizler temizlenecek, gerçek müzik ve gerçek sanatçı ise hiçbir zaman kaybolmayacak.

Çok sayıda arkadaşım var müzik ve sanat dünyasında çalışan, üzgünüm onlar için. Müzik, olması gerektiği gibi, sanat başlığında yer alacaksa, bir ressamın, bir heykeltıraşın standartlarında yaşayacak şarkıcılar da.

Müziğin kaydedilebildiğinin keşfi, müzisyenleri diğer sanatçılardan ayırarak zenginlik getirdi bir süreliğine. Ama artık o dönem bitti. Kim bilir, belki bir gün ressamlara da çok para kazandıracak bir meslek çıkabilir, bir süredir herkesin şarkıcılığa heveslenmiş olması gibi, o zaman da herkes ressamlığa heveslenir.

Kimse masal anlatmasın. Sanat naiftir. Bu kadar kaba bir toplumda bu kadar fazla sanatçı olmaz. Elimizi sallasak sanatçıya değen bir toplumda yaşıyoruz, bakalım gerçekten o kadar sanatçı ruhlu muyuz?

Günümüzde şarkıcıların bu kadar fazla olmasının sebebi insanoğlunun çok gelişip sanatın değerini yükseltmesi mi, yoksa müzik endüstrisinde iyi para olması mı?

Bir sanat dalı ne kadar çok para kazandırırsa o kadar popülerleşir, zanaata döner, bir o kadar da özelliğini yitirir. Çok para kazandırıyor diye ortalığı şarkı çöplüğüne çeviren şarkıcılar, üzerinden büyük kâr elde edebildiği için en dandik şarkıları bile çok büyük marifetmiş gibi pazarlayan yapımcılar, menajerler Bakkal İhsan’ın memleketine gidebilirler.

Şimdilik Facebook’da FarmVille oynayarak başlayın antrenman yapmaya, birkaç yıla kadar gidersiniz.

Bunu istemiyor musunuz?

O zaman kendinize yeni bir iş bulun.

Onu da mı istemiyorsunuz?

O zaman sevgili müzik insanları, şapkanızı önünüze koyup düşünün. Hızla gelişen dijital dünyaya düşman olmak yerine ayak uydurmaya bakın. Müzik demek albüm satmak değildir, onu sizden bir önceki jenerasyon buldu ve uzun yıllar kaymağını yediniz. Artık, mesleğinizin bittiğini kabul edin, yeni bir yöntem bulun.

Dijital dünyayla iyi geçinmeye bakın. Site yasaklatmak hiçbir işinize yaramaz, bunu öğrenin. Taksim’in ortasında cep telefonumu açsam, binlerce insanın telefonuna onlarca şarkıyı transfer ederim, cep telefonlarını da mı yasaklayacaksınız?

Bu teknolojiye düşman olmak yerine bu teknolojiden para kazanmayı öğrenemezseniz, birkaç yıl içinde Bakkal İhsan’la birlikte süt sağmaya başlayacaksınız, haberiniz olsun.

Haydi kalın sağlıcakla.

Not: Sevgili müzik dünyası, size bir tüyo vereyim. Orijinal albüm alırım ben. Ama herkesin albümünü değil. Tanımadığım sanatçıları keşfetme konusunda en büyük desteği de internetten alırım. İsmini ilk kez duyduğum bir şarkıcının albümüne müzik markette para verip almam, bunu kimse yapmaz.

Herhangi bir şarkısına internette denk geldiğim grubun/şarkıcının birkaç mp3′ünü indirip dinlerim, eğer beğenir ve dinlemeye karar verirsem bazen CD alırım, bazen iTunes’dan alırım. Çünkü beğendiğim müziği yapan kişinin para kazanmasını isterim. Şarkılarını beğenmediğim kişilerin albümlerini ne bedava, ne de para vererek dinlerim. (Yani beni Hande Yener mp3′ü indirdim diye suçlamayın, potansiyel müşteriniz değilim. O kadının albümünü internet olmasa da almayacaktım ki…)

İnternet, müziğin yayılması için en büyük etkendir. Eğer internet olmasaydı, kimse bu kadar fazla şarkıcıyı, müzik türünü tanıyamazdı. En büyük reklâmdır internet, korkmayın. Ama asıl korkunuz alternatif sanatçıları keşfeden internet kullanıcılarının sizin kakaladıklarınıza yüz vermemesiyse, o zaman yine Bakkal İhsan’a gitmek zorunda kalırsınız.

İnternette müziğin yasaklanması demek, benim ve benim gibi milyonlarca insanın farklı müziklere ulaşmasını ve beğenip satın almasını engeller. O zaman hiçbir şey satamazsınız. Korsanla gerçekten mücadele etmek istiyorsanız potansiyel müşterilerinizle dalaşarak değil, sokaktaki korsan müzik dükkânlarına dur diyerek başlayın. Engellediğiniz siteye her şekilde, her zaman girerim. Ama bir korsan müzik dükkânını kapattırdığınızda siz görmeden kimse girmez o dükkâna. Anlayın ulan artık, salak mısınız?

(Delikanlı gibi çıkıp “interneti savunan yok, o yüzden yasaklatıyoruz ama sokaktaki korsan müzik mafyasıyla dalaşmayı götümüz yemiyor,” derseniz dalga geçmeyeceğim, söz.)

Düt: Çok fazla Hande Yener demişim. Hande kızımız burada sadece bir örnektir, siz o ismi keyfinize göre değiştirip Kendi, Lady GaGa, Ajda Pekkan, İbrahim Erkal, Demet Akalın, hatta Metallica (oha!) falan koyabilirsiniz. Zevkler tartışılmaz.

Dedim ki, “bebik biz süper adamlarız, devlet babamız bilişim teknolojilerinde iyi yetişelim diye tüm siteleri yasaklayarak hepimizi proxy, DNS ustası yaptı, her zorluğu aşmayı öğrendik bu yasaklar sayesinde. Hem sen çok ahlaksız, pis bi’ karısın, filmlerin Türkiye’de satılırsa ahlakımız bozulur bizim.”

Ahlaksız deyince hüzünlendi tabi biraz, mavi gözleri bulutlandı, çatıldı kaşları; “Sizin oralarda hiç yok mu böyle şeyler?” diye soruverdi.

Doğruları kısaca anlatıp aydınlattım kendisini; “Biz kameralara oynamayız. Profesyonel olarak sevişen tek oyuncumuz Sibel Kekilli’dir, diğer sevişgenlerimiz üst kimlik olarak manken, şarkıcı gibi sıfatlar kullanır ve kamera önünde değil, lüks otellerde, gözlerden ırak sevişirler. Üstelik iyi de kazanırlar ha, senin bir filmden aldığın parayı bir gecelik seksle kazanan mankenler tanırım ben.” (Şahin K’dan bahsetmedim, dalga geçiyorlar.)

Şaşırdı bu, ne bilsin garip, henüz 22 yaşında, öğreneceği çok şey var daha.

Konu farklı aslında.

Porno sitelerin yasaklanmasını anlayışla karşılarım, çok müstesna bir toplum olduğumuz için Riley Steele, Ashlynn Brooke gibi pis kızların filmleri ahlakımızı bozabilir. Bir mantık var yani işin arkasında.

Fakat bir de diğer siteler var.

Yüce Türk adaleti, bizi muasır medeniyetler seviyesine ulaştırmak için canla başla çalışıp müzik üreten sanatçılarımızı daha iyi koruyabilmek için önemli bir karar aldı bu sabah.

MySpace ve Last.fm adlı iki adet kaka siteye erişim engellendi.

Bu MySpace denen siteyi oldum olası sevmemiştim zaten. Berbat temaları olan, neyin nerede olduğu anlaşılmayan, fotoğraf, video galerileri saçma sapan tasarlanmış bir siteydi. Ben önce göz zevkimiz bozulmasın diye engellediler sandım. Değilmiş, müzisyenlerimizi korumakmış amaç. Yeni teknolojilere direnen gerici, yobaz kuruluş veya diğer adıyla Bağlantılı Hak Sahibi Fonogram Yapımcıları Meslek Birliği, kısa adıyla MÜ-YAP olarak bilinen kurum demiş ki, “MySpace çok rerörerö!”

Aynı saatlerde yurdumun bir başka mahkemesinde, Last.fm adlı fitne fesat yuvası siteyi de engellemişler. MySpace’i sevmem ama Last.fm’i severim bak. Benimle aynı müziği, sanatçıları dinleyen insanlarla tanışabildiğim, merak ettiğim farklı müzik türleri hakkında bilgi edinebildiğim, sanatçılar, albümler hakkında destan gibi yazılar okuyup yazabildiğim mükemmel bir sitedir Last.fm.

Türkiye’de siteler neden engellenir, bunu tam olarak anlayabilmiş değilim henüz.

YouTube yasağı için “Atatürk’e hakaret var, sanal mihraklar bunlar, o yüzden engelledik pffhh!” deniyordu, sonradan ortaya çıktı ki meğerse YouTube’dan vergi alabilmekmiş maksat. YouTube da “hadi len ordan, senin engelini takan mı var ülkende, en çok ziyaretçi aldığım beşinci ülke Türkiye zaten,” deyince, o yasağın kalkmasına imkân kalmadı tabi. MÜ-YAP’ın engelletme çabalarının olduğu da söylendi, falan oldu filan oldu. Yani ortada hala adam gibi bir gerekçe mevcut değil.

Google Pages, Atatürkçü Düşünce Derneği’nin kafayı kuma gömme geleneği yüzünden engellendi. Milyonlarca insanın kullandığı sitede bir sivri çıkıp da “Atatürk gaymiş meğerseeem!” yazınca, pire için yorganın amına koydular.

Harun Yahya’nın maymundan gelmediğimize dair teorileri, başka engeller sayesinde çürütüldü. Maymundan gelmesek de hızla maymuna dönüştüğümüzü gördük. Ekşi, İTÜ gibi sözlükler engellendi, bir dünya yabancı bilimsel siteye giriş yasaklandı.

Efsane filmlere imza atmış olan sinemacılarımızı, büyük yönetmen Mahsun Kırmızıgül’ün emriyle korumaya aldılar, IMDB denen fesat yuvasına erişimin engellenmesine karar verildi. Ama Mahsun’un avukatı o kadar zekiydi ki, IMDB yerine IMBD yazarak boşta duran bir alan adını kapattırıverdi. (Şimdi listeden kontrol ettim de, www.imbd.com üzerindeki yasak hala devam ediyormuş, komik)

Tagged.com, Slide.com, WordPress, Dailymotion, Geocities gibi dünyanın en büyük, en popüler siteleri çeşitli bahanelerle engellendi. Kimisi yeniden açıldı, kimisi hala engelli.

Porno siteler çok ayıplı şeyler olduğu için hepsini yasakladılar zaten. Naughty America’nın yönetici yapımcısı Laura hiç sevmemiş bu işi, “streaming videolarımızın en önemli müşterileri olan Türkler sitemizi eskisi kadar ziyaret etmiyorlar artık,” diye mızmızlanıyordu geçenlerde. “Ahlaksız karı,” diye geçirdim içimden, “batıracaz ulan hepinizi, dur sen daha!”

Dışımdan öyle demedim tabi, “filmleriniz dandik kızım, benim tavsiye ettiğim oyuncuları hala almadığınız için girmiyorlar siteye” dedim, geyiğe vurdum.

Son güncellemesi 11.09.2009’da yapılan listeye göre, 3.711 siteye erişim engeli var Türkiye’de. İşin ironik yanı ise, engelli sitelere girmek için en yaygın ilaç olan vtunnel.com, ktunnel.com gibi siteler, proxy kuruluşları, DNS sağlayıcıları falan hep aktif, birinde bile engel yok.

Engelli web listesi, site keşfetmekte zorlanan yurdum otuzbircisinin sık kullanılanlar listesi haline geldi çoktan. Yasaklanan adresleri oradan öğrenip hepsini tek tek gezenler olduğuna adım gibi eminim.

Anlayamıyorum. Pire için yorgan yakan, aslını astarını bilmeden kesin karar vererek site engelleyen bir yargıya güvenemiyorum. İnternet sitelerine araştırıp incelemeden, peşin hükümle ceza kesen bir yargı sisteminin diğer konularda da aynı şekilde davranabileceğinden korkuyorum.

Atatürk’e hakaret edildi diye binlerce blog barındıran Google Pages engellenirken orada site yayınlayan diğer kullanıcılara haksızlık yapıldığını düşünen yok mu?

YouTube videoları yayınlayarak para kazanmaya çalışanlar var Türkiye’de, YouTube’a engel koyulduğunda o çocukların da ekmeğiyle oynandığını düşünen yok mu?

MySpace’i engelleyerek sanatçıların haklarını koruduğunu sanan bir kafa yapısı olabilir mi?

MySpace üzerindeki sanatçı hesaplarının neredeyse tamamı o sanatçıların kendisine ait zaten. Bir sanatçı kendi şarkısını internete yüklüyorsa, bu onun sorunudur, başka kim karışabilir?

Üstelik o sitede MÜ-YAP üyesi, korunmaya muhtaç şarkıcılardan çok, amatör şarkıcı ve gruplar kendilerini tanıtmaya çalışıyorlar, o siteye erişimin engellenmesi demek bu adamların emeğiyle/ekmeğiyle oynamak demektir.

Sevgili MÜ-YAP, korsan müzikle savaşıyorsan, kesinlikle kaybedeceğin bu savaşta hiç olmazsa adam gibi cepheler aç da biraz vakit kazan. MySpace, Last.fm gibi siteleri “korsana destek veriyor” diye suçlamak yobazlık, teknoloji düşmanlığı, rezillik, cahillik, ………………. (buraya istediğiniz sıfatları yerleştirin) demektir.

Sansürle, kişisel haklara saldırmakla, insanların ekmeğiyle oynamakla hiçbir yere varılamaz.

Engellediğinizi düşündüğünüz sitelere belki yargıçlarınız, hakim ve avukatlarınız giremiyor ama o sitelerin kullanıcıları hiçbir zorluk çekmeden, ellerini kollarını sallayarak giriyorlar, girmeye devam edecekler. Sizin yaptığınız 31 çekmekten ve komik duruma düşmekten, düşmanlarınızı ve size duyulan nefreti artırmaktan başka hiçbir işe yaramıyor, yaramayacak.

Ayrıca MÜ-YAP, sitenizi inceledim, çok tırt buldum. Türkiye internet erişiminde Avrupa 7.si diye bir haber, hemen altında da dünya müzik sektörünün ne kadar zarar ettiği hakkında bir başka haber. İkisini üst üste vermek, müzik dünyası hakkında bilgi edinmek için sizin sitenizden başka yere girmeyi bilmeyen beceriksiz şarkıcıları (becerikli şarkıcıları tenzih ederim) yönlendirmek, internete düşman olmaları konusunda gaz vermek gibi geldi. Objektif değil!

Biz ne kadar konuşsak, yazsak da, siz bu sitede ve yüzlerce sitede size söylenenleri anlamayacaksınız, inatla sansür peşinde koşmaya devam edeceksiniz, bunu bildiğim için daha fazla uzatmayayım.

MÜ-YAP tabelasını meren’in FriendFeed adresinden arakladım. Emeğe saygı +rep falan.

Holmby Hills, Beverly Hills, Bel Air sokakları boydan boya egzotik araba kaynıyor ama Michael Jackson’ın otomobillerle bu kadar ilgili olduğunu bilmiyordum açıkçası. Gerçi koleksiyondaki arabalara bakınca çoğunluğunun ihtiyaç ve gösteriş amaçlı alınan, otomobilden anlayan adam seçimi olmadığını görüyoruz.

Auto Trader’ın yazdığına göre, çok sayıda klasik otomobil ve motosiklet varmış koleksiyonda. Yalnız gelir konusunda 2000′lerden sonra sıkıntıya girmeye başlayan Jacko, yeni araçlar eklememiş. O nedenle teknoloji biraz değil, çok çok geri kalmış.

Bu kadar geniş bir koleksiyonda en azından bir egzotik spor otomobil beklerdim. Ama ne bir Lamborghini, ne Koneigsegg ne de Gumpert var. Olayı müzik tabi adamın, arabaların tamamı turne amaçlı.

De Tamble Model B (Replika)

Burada ayıp ettin Maykıl! Orijinali 1909′da üretilen De Tamble Model B’nin birebir kopyası bu. Replika derken maket değil, eski tip kollu marşla çalışan bir motoru var. Logo olarak MJ harfleri basmışlar. Zevkli bir seçim ama bunca servetle orijinal bir Model B bulamamak ilginç.

Cadillac Fleetwood (1954)

Harika seçim! Cadillac Fleetwood, John F. Kennedy’nin de seçimiymiş zamanında. Driving Miss Daisy diye bir film vardı, hatırladınız mı? Morgan Freeman’ın huysuz bakire Bayan Daisy’e katlanmak zorunda olduğu film hani… İşte o filmdeki Fletwood, doğruca Jacko’nun garajına girmiş. Diğerlerinden farkı var yani. Güzel!

Lincoln Towncar Limousine (1988)

80′lerin modası beyaz Lincoln limuzinlerden biri bu da. Araç içi tasarım ve döşemeler, limuzin uzmanı DaBryan tarafından hazırlanmış. 1988 model bir arabada Sony monitörler (LCD değil tabi ki) falan olması aracı o zamanlar çok sıradışı kılmış olmalı.

Rolls Royce Silver Spur (1990)

Michael Jackson, DaBryan eseri limuzinden çabuk sıkılmış olsa gerek ki, gitmiş Rolls Royce’dan bu el yapımı limuzini almış. 7 lt’lik v8 motorla yürüyen araç, Rolls Royce’un ABS kullanan ilk modeli.

Rolls Royce Silver Seraph (1999)

Rolls Royce el yapımı otomobiller üretir. Bu modelin iç dizaynıysa, Michael Jackson için özel olarak hazırlanmış. Ayrıca Michael Jackson tarafından tasarlanan 24 ayar altın kaplama iç mekan süslemeleri var. Koleksiyondaki en pahalı model bu olsa gerek.

Ford Econoline E 150 (1993)

Bak bu güzel işte. Yüksek tavan, geniş iç mekan… Büyük arabaya bineceksen böylesine bineceksin. 5.8 lt V8 motor gayet yeterli, Maykıl Abi içine Play Station falan da koydurmuş. Bunu beğendim.

GMC Jimmy High Sera Classic (1988)

1988′de GMC tarafından sınırlı sayıda üretilen Jimmy’lerden biri de bu garajda yatıyor. Garajda diğerlerinin yanına çekince pek havalı görünmüyordur belki ama birkaç yıl sonra nadide koleksiyon parçalarından olacak bu seri. Tabi bu garajdaki Michael Jackson’ın olduğu için serinin en pahalı koleksiyon parçası olarak çıkacak artırmalara. Güzel.

GMC High Sierra İtfaiye Aracı (1986)

Eğer Holmby Hills’de devasa bir malikaneniz varsa, her şeyi devletten beklememeniz gerekir. Bir koleksiyon eseri gibi duran GMC High Sierra işte burada devreye giriyor ve 1986′dan beri çalışan motoruyla yangınlara karşı güvenliği sağlamak üzere nöbet tutuyor.

Harley Davidson Police (2001)

Bunu da sevdim. 2001 model Harley Davidson, tam donanımlı polis motosikleti olarak yeniden düzenlenmiş. Bunu da Neverland’in güvenlik görevlileri kullanıyorlardı herhalde.

Neoplan Touring Coach (1997)

İşte budur turne arabası. Limuzinler falan yanında halt etmiş. Banyosu, mutfağı, yemek odası ve takımlarıyla yürüyen bir kamp aracı. Böyle bir otobüs almak için Michael Jackson kadar ünlü olmaya gerek yok ama sağlam sermaye gerektiği kesin. Her eve lazım. Gerçi buna sahip olunca eve ne gerek var…

Cenaze Filosu (Cadillac & Range Rover & Rolls Royce)

Cenaze için özel olarak hazırlanan filo, sadece Cadillac Escalade, Rolls Royce Phantom ve Range Rover Vogue’lardan meydana getirilmişti.

Lincoln Town Car Funeral

Son arabası bir Lincoln olmuş. Holmby Hills’deki devasa malikaneden 2 metrekarelik manzarasız malikaneye olan yolculuğunu, altın tabut içinde bu Lincoln Town Car ile tamamladı.

İmdiii…

Simsiyah ve fakir bir zenci olarak başladığı hayat yolculuğunu bembeyaz ve zengin bir şarkıcı olarak altın tabutta tamamladı Michael Jackson.

Milyonlarca dolarlık servet, otomobiller, malikaneler arkada kaldı. Zor oldu mu acaba yıllarca çabalayıp kazanılan her şeyi arkada bırakarak karanlık bir çukura gömülmek…

İçim ürperiyor düşündükçe. Neşeli de olsak üzgün de, zengin de olsak fakir de, en fazla 100 yıl sürüyor bütün maceramız. Sonra her şeyi bırakıp gidiyoruz, o zaman bu kadar çaba niye?

Bu olayı çeşitli açılardan değerlendirmek lazım. Bana kalırsa Topkapı Sarayı’nda içkili bir konser vermek abesle iştigaldir. Çünkü İslami kesim için Topkapı Sarayı bir simgedir. Ayasofya’nın, Çankaya’nın, Ulus’taki ilk meclis binasının, Vatikan’ın, Fener Rum Patrikhanesi’nin, Bulgar Kilise’sinin simgesel gücü ne kadarsa Topkapı Sarayı’nınki de o kadardır, kimse kusura bakmasın. Bunların hepsi insan vücudundaki sinirler gibidir. Ufak bir dokunuş ani ve büyük tepkilere sebep olur. Dişinize dolgu yapmaya çalışan doktorun elinin ayarını kaçırması gelsin aklınıza. Sinirleriniz aşırı tahrip olursa felç olursunuz.

Topkapı Sarayı’nda içki içmenin çağdaş, laik, ilerici bir anlayışı yoktur ve olamaz. Bu tamamen sığ bir düşünceden ibarettir. Alperenlerin tepkisini ve konsere gelenlerin şaşkınlığını gayet iyi anlayabiliyorum. Her iki tarafa göre de iki tarafın yaptığı da saçmalıktır. Topkapı Sarayı, yüzyıllarca halifeliğin merkezi olmuş bir yer. İnançlı insanlar için evinden barkından daha önemli çünkü Kutsal Emanetler sergileniyor ve 24 saat Kur’an-ı Kerim okunuyor. İslamiyete göre ise içki içmek en büyük günahların başında geliyor. Yani o gün, siyahla beyaz yanyana getirilmeye çalışılmış. O renkler bir tek Beşiktaş formasında güzel duruyor, kusura bakmayın.

Konser için farklı bir yer seçilemez miydi? Seçilirdi tabii ki, bir sürü yer var. Peki cumhuriyetimizin simgesi olan İdil Hanım, yukarıdaki hususiyetleriyle bilinen Topkapı Sarayı’nda neden konser verdi. Büyük bir ihtimalle kendince yılların intikamını aldı ve kaleyi fethetti.

Yöneticilik başka bir iş. Kimse üzülmesin ama ben bu konsere izin veren herkese yazıklar olsun diyorum. Çünkü bile bile ülkeyi kaosa sürükleyecek hareketler bunlar. İkinci bir Madımak hadisesiyle karşılaşılabilirdi, direkten döndük. Çünkü harekete geçmiş bir kalabalığı olay esnasında provake etmek kadar kolay bir şey yok. Orada olsaydım sarayı bile yakardım bunu size ispatlayabilmek için. O kadar kolay yani. Ertuğrul Günay, millete “kendini bilmez densiz” diyeceğine kendisinin nasıl bir bakan olduğunu göz atsın. Emir’in En Süper Rejim yazısında bahsettiği yönetici faciasıdır Ertuğrul Günay. Huzurlarınızda, Ertuğrul Günay’ın önünde eğilip kafam girsin diyorum.

Bir de tutmuşlar bu işi cumhuriyet’le laiklikle, ilericilikle süslüyorlar. Milleti tahrik etmenin neresi ilericilik olabilir. Medeniyet, toplumun bütün kesimlerine saygı göstermek, senden olmayana bile tahammül etmek değil midir? Hadi konseri basan adamlar gerici onlar hoşgörüden yoksun, kaldı ki zaten laik de değiller; senin hoşgörülü olman gerekmez mi? Ben Atatürk’ü çok sevdiğim için gidip Anıtkabir’de kendimce saygı gösterisi yapsam ve Atamın gıyabında cenaze namazı kılsam beni linç edersiniz. Nedeni basit, zira hassas duygulurınızla oynamış, Atatürk’e saygısızlık yapmış olurum sizin gözünüzde.

Şundan adım gibi eminim ki, yakında Topkapı Sarayı’nda orgy partisi bile düzenleyecek ve bunun adını da çağdaşlık koyacaksınız. Çünkü medeni insanlar istedikleri gibi sevişebilirler. Kişilerin özgürlüğü değil midir zaten mevzubahis.

Tekrar ediyorum; Topkapı Sarayı’ndaki tepki İdil Biret’in konserine değil, İslami çevre için büyük bir önem arzeden bir yerde içki içilmesidir. İnsanın gözünün içine baka baka saygısızlık yapılmasıdır. Ayrıca İdil Biret’in sanatına laf atana da çok pis şeyler söylerim, önce bir dinleyin kadını. Fazıl Say’la yanyana koyarsak Fazıl piyanisttir sadece.

Bir hatıramı anlatayım size ne durumda olduğumuzu oradan çıkartın.

Sultan Ahmet Camisi’ne gitmiştik bir gün. Kapıdaki görevliler, başı açık olan bayanlara başörtüsü veriyorlar. Çünkü cami bir ibadethane ve her ibadethanenin kendine göre kuralları var. Turistler seslerini çıkartmadan alıp takıyorlar. İşin açıkçası bu uygulamadan memnun oldum. Sonra sıra bir Türk aileye geldi. Kızcağız hamama gider gibi giyinmiş üzerinde askılı bir body ve altında mini mini şortuyla. Görevliler bu bayana da başörtüsünü uzattılar ama uzattıklarıyla kaldılar. Çünkü bu kızcağızın eşi olduğunu tahmin ettiğim arkadaş “Bunu takmak zorunda mıyız yaa!” diye konuşmaya başladı. Görevli istifini bozmadan elindeki başörtüsünü kadına fırlatınca olayın ciddiyetini anladılar.

Sonra aynı yere bizim Dominik Cumhuriyeti asıllı Amerikan vatandaşı arkadaşlarımızla gittik. Bizimkilere kimse başörtüsü falan uzatmadı, biz de “başınızı kapatın” demedik ama kendi şallarını çıkartıp başlarını örttüler. Teraziye koyun işte iki olayı.

Eğer askeriyede bile bazı kurallar varsa ve Başbakan’ın eşi, oğlunun yemin törenini izleyemiyorsa ibadethanelerin kurallarına uymak da boynumuzun borcu.

Millet olarak böyle bir noktadayız işte.

Gördüğüm kadarıyla çok laik, çağdaş ve aydın insanlarsınız ama empatiden yoksunsunuz. Siz kendinizi başkasının yerine koyamıyorsanız, ben zorla yapacağım bunu. 30 Şubat 2010 tarihinde Atatürk’ün Selanik’teki evinde, AKM’de, ilk mecliste, ilahi konseri tertip edeceğim. “Hepiniz davetlisiniz” demiyorum, zira siz de o konseri basmaya geleceksiniz…

Nightwish’in solisti olduğu dönemlerde Türkiye’de konser vermesi için yıllarca beklediğimiz Tarja Turunen, solo kariyerine başladıktan üç sene sonra, sonunda İstanbul’a gelmeye karar verdi.

Finlandiya’nın dünyaya armağanı süper soprano ablamız My Winter Storm turnesine Winter Storm, Summer Storm isimleriyle devam etti, Final Storm adıyla 2009 sonunda turneyi tamamlayacak. Turnenin ardından da yeni albüm gelir artık.

Final Storm kapsamında, 8 Ekim 2009′da Yeni Melek Gösteri Merkezi’nde bizimle olacakmış Tarjacığımız.

Bir Artı 3 organizasyonuymuş. İki sene önce düzenlenen orta halli Joe Satriani konserinden başka ele avuca gelir bir sanatçıyla duymamıştım Artı 3′ün ismini; umarım Tarja Turunen konseri 10 yıl beklememize değecek bir konser olur.

Fena heyecanlandım!

Yeni albüm çalışmaları Epica’nın video blogunda sürekli yayınlandı ve 5 Mayıs’ta piyasaya çıktı. Hiç yeni şarkı içermeyen 2 CD’lik albüm, 70 kişilik koro ve orkestrayla sahneye çıkarak klasik müzik ziyafeti verdikleri Macaristan konserinden oluşuyor. Verdi’den Händel’e, Vivaldi’den Beethoven’a kadar 8 klasik besteyi kendi tarzlarıyla yorumlamışlar ve gayet yeterli olmuş. Ombre mai fù Simone’nin sesiyle bir başka oluyor. Aşık mıyım neyim bu kıza?

Bu tip senfonik konserlerin gedikli solisti Amanda Somerville de projenin merkezinde yer alıyor tabi. 40 kişilik koro, 30 kişilik orkestra, Simone Simons ve Amanda Somerville hep birlikte ors salutis, et virtutis, michi nunc contraria diye coşarken oturup DVD şeklinde izleyemiyoruz ya, ona yanarım ben. Metallica, Therion, Haggard falan hep DVD çıkardılar orkestra çalışmalarında. Yanılmıyorsam kervana en son katılan, Black Symphony DVD’siyle Within Temptation oldu. Tüm gruplar sadece kendi şarkılarını orkestrayla söyleyip DVD çıkarırken, Epica’nın bir dünya klasik besteyi yorumlamasına rağmen DVD yerine albüm çıkarması büyük eksiklik.

Albümün ilk CD’si tamamen klasik müzik bestelerinden ve film müziklerinden, ikinci CD de orkestrayla zenginleştirilmiş eski Epica şarkılarından oluşuyor.

İlk CD Palladium ile başlıyor. Ardından Carl Orff’un Carmina Burana’sı geliyor. Tabi herkes gibi onlar da Primo Vere’ye kadar gelip kesiyorlar.

3. parça, Verdi tarafından Rossini anısına bestelenen ancak Verdi yaşarken hiç sahnelenme şansı bulamayan Requiem. Süper olmuş.

4. parça, Händel‘in mükemmel operası Xerxes‘in ilk aryası, Ombre mai fù. Simone’nin gerçek bir soprano olmaya doğru ilerlediğini gösteren bir çalışma olmuş. Albümdeki diğer besteler çeşitli gruplar tarafından daha önce coverlandı ancak Ombre mai fù metal dünyasından sadece Simone Simons ile başarılabilecek bir beste. Nightwish eşek olmasaydı Tarja Turunen de başarırdı bunu ama kaçırdılar o fırsatı.

5. parça, Beethoven’ın 9. senfonisi. Bu eserin de daha önce bir metal grubu tarafından coverlandığına şahit olmamıştım. 9.45 dakikalık bir klasik ziyafeti olmuş.

6. parça, Spiderman – Medley.

7. parça, Vivaldi‘nin mükemmel eseri The Four Seasons’ın (Le quattro stagioni) 2. konçertosu Summer (L’estate). Kemanlar biraz sönük kalsa da fena olmamış.

8. parça, Romeo ve Juliet’in 2. sahnesini aklımıza kazıyan Montagues and Capulets. Prokofiev bunu besteledikten sonra Sovyetler’in en ünlü marşlarından biri haline gelmişti. Metal dünyasında da Muse, Necrophagist ve Hollenthon tarafından coverlanarak kullanıldı. Orijinal haliyle ve sahneye çıkış müziği olarak kullanan sadece Muse oldu gerçi, diğer gruplar besteyi temel alarak kendi şarkılarında kullandılar. (Only Ash Remains – Necrophagist ve Lords of Bedlam – Hollenthon gibi)

9. parça, Star Wars’un ünlü soundtracki Imperial March.

10. parça, 13. yüzyıldan beri kullanılan katolik ilahisi Stabat Mater. Protestan bir sopranonun latince bir katolik ilahisini böylesine içten söylemesi ilginç olmuş.

11. parça, ilahiyle gelen skoru eşitlemek adına seçilmiş gibi duran Unholy Trinity. Epica’nın önceki albümlerinden bu albümün ilk CD’sine giren tek parça olarak dikkat çekiyor.

12. parça, Henrik Ibsen‘in ünlü oyunu Peer Gynt‘in binlerce kez coverlanan ve çeşitli yerlere uyarlanan giriş müziği In the Hall of the Mountain King. Bunu da çok başarılı yapmışlar.

13. ve son parça ise Pirates of Caribbean soundtracklerinden Medle.

Birçok parçanın bu CD’de yer almasını isterdim aslında. Soundtrack yapacaklarına Canon in D Minor, Rejoice ve Cinema Paradiso bu albümde mükemmel olurdu. Bunu yapabilecek sayılı grup var zaten, hadi Canon’ı 16 yaşındaki Funtwo da çaldı ama Rejoice ve Cinema Paradiso yeni bir aranjeyle tam Simone’nin sesine oturacak parçalar. Belki birgün Amanda Somerville daha iyi bir senfonik proje yapar diye bekliyorum hala.

İkinci CD, tamamen Epica’nın eski şarkılarının senfonik versiyonlarından oluşuyor. Sırasıyla Indigo (The Last Crusade), Sensorium, Quietus, Chasing the Dragon, Feint, Never Enough, Beyond Belief, Cry for the Moon, Safeguard to Paradise, Blank Infinity, Living a Lie, The Phantom Agony, Sancta Terra, Illusive Consensus ve Consign to Oblivion.

İlk CD’de Simone’nin sesini neredeyse hiç duyamıyoruz. Ombre mai fù ile hafiften okşayıp geçiyor. İkinci CD ise özlenen Simone’yi geri veriyor, orkestra eşliğinde gerçek bir soprano gibi dinlemiş oluyoruz cicimizi.

Sonuç olarak, Epica gayet başarılı bir live albüm çıkarmış. Ama beni kesmedi, en azından Black Symphony gibi bir DVD beklerdim.

Bu arada 13 Ağustos’ta Zeytinli Rock Festivali için Foça’ya geliyorlar, Simone’yi canlı canlı görmek isteyenler kaçırmasın. 70 kişiyle sahneye çıkıp senfoni konserlerini Hollanda’da, Macaristan’da verin, bize gelince anca üniversite konserlerine, rock festivallerine çıkın. Kırıldım şimdi :(

Eurovision’u seyretmedim. Çok meraklısı değilim bu tip dandirik aktivitelerin. Ama bugün neler olmuş Moskova ortamlarında diye YouTube’dan şöyle bir göz atasım geldi. Puanlar, Hadiseler, berbat şovlar ve kostümler neyse de, anlı şanlı Kızılordu Korosu’nun Eurovision çıkarmasına hayran kaldım. Rusya’nın çöküşünün, komünizmin popüler kültür karşısında pes edişinin acı bir belgesidir bu Eurovision gösterisi.

t.A.T.u.’yu hatırlayan var mı? Hani şu Not Gonna Get Us diye çığlık çığlığa bağrışıp sahnede birbirini yalayan iki lezbiyen kız vardı. Hah! Kızılordu Korosu onlarla birlikte sahneye çıkmış ve Not Gonna Get Us diye koro halinde bağırmışlar. Kızları yaladılar mı göremedim, sanırım onu kışlada yapacaklar. (Julia Volkova süper olmuş ama, bizim top modellerde yok o kadar bacak. Aferin, geliştirmeli insan kendini…)

Yılların Red Army Choir’i; The Birch Tree’yi, Kalinka’yı bile en ciddi pozlarda söyleyen korosu, çiçekli pembe tanklar, mavi uçaklardan oluşan bir dekorun içinde, iki lezbiyen kızla sahneye çıkıp şarkı söylemiş. N’aptınız baba siz? Yılların demir perdesi, oldu sana kadife perde!

Eh bizim Hadise’nin durumuna da baktım tabi. Yavyum benim! O sahne dekorunu yapan, o kocaman kalpleri oraya buraya yerleştiren, o koreografiyi hazırlayan adamların Red Light District ile bir alakaları yoksa acilen transfer olsunlar Hollanda’ya. Ben bu kadar kırmızıyı, bu kadar terli göbeği Amsterdam’da bile görmedim.

Nasıl bir mantık kırmızı arkaplan önünde kırmızı kostümlü dansçılar çıkarmayı düşünür ki? Kostümleri de Asena’dan ödünç almışlar sanırım, Kumkapı meyhanelerinde üç kuruşa dans eden çingene kızlarından farkı kalmamış Belçika’dan ithal sexy Hadise kızımızın. Sonra da “Avrupa’da herkes bizi Arap sanıyor, ühü” diye mızmızlanır bunlar.

Hadise seksi bir kadın. Ama Avrupai bir güzelliği çingene kıyafetleriyle sergilemek bu seksapeli yok etmek için yeterli olmuş. Şarkısını dinlediğimde ilk beşe girer demiştim. Eurovision saçmalığı için yeterli kalitede saçmalamıştı çünkü.

Eurovision performansını görünce YouTube’daki diğer videolarına baktım Hadise’nin. Canlı performansı hiç fena değil. Ama Eurovision’da başarısız olmak için çok çabalamışlar. Beni yalancı çıkarmak için el birliğiyle uğraşmışlar ama başaramamışlar.

Berbatsınız!

Loreena McKennitt’e gidelim! Abla 52 yasinda, Hadise kadar seksi değil ama en azından onu dinlemenin bir zevki var.

Bu işi bizden başka ciddiye alan var mı çok merak ediyorum. İkinci sınıf Avrupalıların ilgiyle takip ettiği bir organizasyondur, hepsi bu. Engin Ardıç, “UEFA Kupası ayarında bir şeydir” demiş, ki doğru söylemiş. Çok fazla ciddiye alınmayan ikinci sınıf bir organizasyonu milli bir hadise haline getiren bir ülkenin bireyi olmaktan utanç duyuyorum.

ATV’de Hadise’nin yarışmada giyeceği kıyafetle ilgili bir haber vardı dün gece. Modacıların birisi çok hoş bulmuş, bir tanesi beğenmemiş. En sonunda da mikrofon vatandaşa, sokaktaki adama uzatılmış. Ben şaşkınlıkla izledim haberi. Hani bütün kuşlarla tanıştık tek eksiğimiz leylek kalmıştı da Hadise’nin kıyafetiydi en büyük sorunumuz. Teyzemizin birinin spikere verdiği cevap beni benden aldı. “Biz de arkadaşla tam onu konuşuyorduk” diye girdi güzel teyzem mevzuya. Biz, bizim için en büyük gurur kaynağı olan Eurovision’da Hadise’nin giyeceği kıyafeti düşünelim. Sonra da ağlayalım “kriz var, Amerika ne diyorsa onu yapıyoruz, dışa bağımlıyız vs.” diye. Daha beterlerini de hak ediyoruz da bakmayın siz, şükredin halinize.

Bırakın Eurovision’da kazanacağımız birinciliği, bize gelişmekte olan ülke demeleri bile büyük bir onurdur bizim için. En azından adamlar hala daha ümitvarlar bize karşı. Biz böyle devam edelim; İsviçreli bilimadamları da bizle taşak geçsin “sağlıklı bir insanda 89423 adet kıl vardır” diye.

Can you feel the rhythm in her heart!?
Hell yeah!

Beni soracak olursanız, acaip bir gün bugün. 23 Nisan kutlu olsun, mutlu olsun falan diyoruz ama kafamı ne tarafa çevirsem gergin bir suratla karşılaşıyorum. Tek mutlu olanlar annesini kandırıp, okul bahçesinde satılan pamuk şekerden alabilen çocuklar sanırım. Ama eminim onların mutlulukları da salak saçma oyunlara kadar sürecektir. Hiç unutmam, ilkokul birinci sınıftayken takmışlardı bana papyonu, salmışlardı beni insanların önüne. Bir kızla dans ede ede bitirmiştim o kabus dakikalarını. Sahne korkum o zamanlardan kalma. Tabi o zamanlar pamuk helva yoktu, bildiğin macun vardı. Şimdi o macunculardan kalmadı. O yaşta minicik olup macunları yiyen kızlar şimdi büyüdü, o macunları tüylerini yolmak için kullanıyorlar. Zaman ne değişmiş lan?!

Hiç çıkıp şiir yada İstiklal marşı falan okuduğumu anımsamıyorum okul zamanlarımda. Andımız denen bir numaralı faşistlik göstergesini okumaktan o yıllarda da fellik fellik kaçardım. Çünkü Türk’üm, doğruyum ve çalışkanım. Ayrıca Türk milleti zekidir! Diğerleri gerizekalı, koy g.tüne! O yüzden hep kaçtım, hiç okumadım. Ama sanki böyle konuşunca bir kez, yine ilkokul birinci sınıfta olabilir, şiir okumuşum gibime geldi. Herhalde o talihsiz anıyı silmeye çalışıyor beynim. Neyse. Bir kez gösterdim kendimi mikrofon arkasında. Çuval yarışını kazanmış ve bosbogaz’ın bize layık gördüğü çuvala o günlerden aşinalık kazanmıştım. Ödül falan vermediler. Herkes alkışladı beni ama. Hiç bir forsu olmadığı için çuvaldan ve yarışlardan vazgeçtim. Artık çuvala girenleri izliyorum. Böylesi daha keyifli.

Nostalji rüzgarı estirmek gibi bir derdim yok, hemen dalmayın hayallere! Aslında benim amacım şirketim ve onun güzel insanlarından bahsetmek olabilirdi. Misal bugün, her ne kadar “gereksiz” bir tatil olduğunu düşünsem bile, resmi tatildi ve bizi çalıştırmak istediler yine. Hemen kabardı sosyalist damarlarım tabiki. İşe yeni girdiğim için öne çıkmak ve sivrilmek istemiyordum. Zaten her anlamda onlardan farklı, konuşan, düşünen ve en kötüsü agresif bir yapıya sahip olduğum gerçeği görülüyordu.  Ve ben, vardiya sistemini önererek, konuşmanın ve birbirini anlamaya çalışmanın bu tür işlerde ne kadar önemli olduğunu göstererek istediğimi aldım. Çalışanları yarıya böldüm, bir kısmını bu gün izine çıkarttım, diğerlerini cumartesi gününe. Herkes bir şekilde mutlu oldu. Patrona sunduk, o da kabul etti. Mis.

Şirkette inanılmaz bir İbrahim Tatlıses’çilik var. İnanılmaz derecede arabesk içinde yüzüyorum. Lanet olsun içimdeki insan sevgisine! Gerçekten bu kadar hümanist bir insan olmasam kesin bir kavga yaşardım -alayını döverdim- şirkette. Onlar dinliyorlar, saygı duyuyorum. Çoğunluk bunu istiyorsa kendi zevklerimizden ödün vermeliyiz elbette. Ama insan biraz insaf eder lan. Adeta boğuluyorum. Ha bire arabesk dinlenir mi olm? Arada bir Ayna grubu falan açıyorlar, “ne güzel lan bu Ayna grubu!” diyorum… O derece… İnsan arada bir Suffocation falan dinlemek istiyor, gitar ve baterinin eşsiz ahenginde kaybolmak istiyor.

Şu konuda gerçekten iddialıyım ki; müzik, insanların cehalet ölçüsünü gösteren en etkili ölçüttür. Metal müzik dinlemeyenler cahildir demiyorum. Çok kral mallar var metal müzik dinleyen. Bunun metal müzikle alakası yok. Sadece arabeskle de alakası yok. Müzik, insanın beynine çektiği çerçeveleri yıkmaya yarayan müthiş bir balyozdur. İnsanın zihnini açar, görülemeyen yerleri gösterir, yeni hikayeler, yeni yaşamlar, yeni fikirler öğretir size. Tek bir türe bağımlı kalmak bu yüzden çok sakıncalı. Ömrünü arabesk dinleyerek geçiren bir insanın ben kendisini fazla geliştirebileceğine inanmıyorum. Ki bunu gündelik yaşamımda, beraber saatlerimi geçirdiğim şirket insanlarında görüyorum. Ortaya attığım fikirlerin yada en basitinden kullandığım kelimelerin gözlerinde ne büyük hayretle karşılandığını görmeniz gerekir. Bence çerçeveyi çok geniş tutmak gerekir. Dinlenebilecek her türlü müzik türünü dinlemiş bir insanın samimi tavsiyesi olsun bu…

Adam Fawer’ın Empati kitabını da okudum. Bir hafta içinde bitirdim. İlk başlarda çok daha iyi gidiyordu ama sonraları beklediğim gibi çıkmadığını hissettim. Biraz Stephen King’sel olmuş tema. İlk kitabının daha iyi olduğunu söylemeliyim. Eğer ki bu kitabı okumak isteyecek olanlar varsa ilk önce yazarın OlasılıkSız kitabını okumalarını tavsiye ederim. Hem OlasılıkSız daha iyi. Bazı karakterler ilk kitaptan kalma diyelim ama ipucu isteyenlere çaktırmadan nah yapıp, olay yerinden uzaklaşalım.

Takvim gazetesinde çıkan haber çok güldürdü beni. KPSS hazırlık testinde çıkan muazzam soruya bakın hele:

Galatasaraylı futbolcuların Fenerbahçe maçından önce daha önceki maçlarda aldıkları sonuçlar akıllarına gelmekte‚ (6-0‚ 4-0‚ 3-2‚ 4-3) ve Galatasaraylı futbolcular “Ne yaparsak yapalım yine kazanamayacağız” dyerek daha az çalışmakta ve yine başarısız olmaktadırlar. Bu durum öğrenme teorilerindeki hangi kavrama örnek olabilir?

A) Habercilik
B) Tepkisel koşullanma
C) Kendini gerçekleştiren kehanet
D) Öğrenilmiş çaresizlik
E) Sistematik duyarsızlaştırma

Cevap D, Öğrenilmiş Çaresizlik…

Bu kadar üstüne gitmeyin şu adamların!

Neyse efendim, sevgiler.

Bir de, krizin AKP’lileri teğet, vatandaşı ezip geçtiği şu günlerde başbakanlığa 60 milyon dolarlık jet alan sapsayın, mupmuhterem başbakanınızı tebrik eder, yeni oyuncağının hayırlara vesile olmasını temenni eder, üçüncü gemiyi ne zaman alacağını merak ederek, testis kanseri raporu alarak askerden çürük alan oğlunun kaç çocuk sahibi olacağını düşünerek uzarım buralardan. Anamı da alıp gitsem Yeni Zelanda’ya ÖFF, ne güzel olurdu lan.

Ama birkaç gün önce YouTube’da öyle birini keşfettim ki, Katherine Jenkins‘in TSM versiyonu resmen. Katherine kadar olmasa da bir ses, bir güzellik, bir yorum… İsmi, Tuğçe Becerikli. Keşiften beri hem dinliyor, hem araştırıyorum piyasada albümü var mı, ismini bilen var mı diye…

Ayrıca tam TRT’nin aradığı elemanlardan. Bazen sunucu, bazen şarkıcı, boş zamanlarında çay falan da yapıyordur diye düşünmedim değil. Soyismiyle müsemma bir yorumcu yani kendisi.

YouTube’da Tuğçe Becerikli diye arattığınızda birçok videosunu görebilirsiniz. Yine o karanlık TRT stüdyoları ama kendisi o sahneleri sesi ve görüntüsüyle bir güneş gibi aydınlatıyor. (Hıncal Uluç gibi hissettim kendimi)

1974 yılında doğmuş, müzik yeteneği ailesi tarafından keşfedilince henüz 12 yaşındayken çeşitli musiki cemiyetlerinin çalışmalarına katılmış. Kanun çalmayı falan da bilirmiş. 1995 yılında İTÜ Devlet Konservatuarı’ndan mezun olmuş.

Almanya, Cezayir, Türkmenistan gibi birçok ülkede görevlerde bulunmuş, Türk müziğini tanıtmak üzere çalışmalar yapmış. TRT’de çalışmış, 2001 yılında Magazin Gazetecileri Derneği’nin Yılın umut vadeden en iyi Türk müziği sanatçısı ödülünü almış. Daha başka ödülleri de var.

Halen TRT’de çalışıyor, Salı akşamları Akşam Sefası diye bir program da sunuyormuş.

Dünyada imajı yükseldikçe yükselen ve aşağı inmeye hiç niyeti olmayan pop müzik adında tırt bir müzik türü var. Haliyle Türkiye’de de pop müziğin sıfatsız şarkıcılarına büyük yatırımlar yapılarak ticari başarılar elde ediliyor.

Pop, arabesk ve dandik metal zırvalarından para kazanmaya çalışan müzik yapımcıları da haliyle operaya, klasik müziğe, adam gibi metal müziğe veya Türk sanat musikisine yüz vermiyorlar. Pazarının olmadığını düşünüyorlar çünkü.

Sadece Britney Spears, Christina Aguilera gibi isimlerin ticari başarılarından örnek alıp Demet Akalın, Hande Yener gibi gariplikleri piyasaya sununca da sanırım kendileri için yeterli bir kâr oranına ulaşıyorlar.

Oysa iyi çalışılmış bir arz dengesi, yeni talepler ve pazarlar oluşturabilir. Sadece pop satarsanız bu insanlar pop dinler. Ama illa yabancı ülkelerden örnekleri pek sevdiğiniz için birkaç örnek: Andrea Ross sadece 19 yaşında olmasına ve daha oturmamış bir sesle şarkı söylemesine rağmen ABD’de mükemmel pazarlandı.

Josh Groban, Katherine Jenkins gibi isimler harika seslere sahipler evet. Ama başarılı bir pazarlama stratejisi olmasa onları da kimse tanımayacak ve kaybolup gideceklerdi. İmaj üretip pazarlamada dünya lideri olan İngiltere, Katherine Jenkins’i dünya listelerine soktu, o da üzerine düşeni yaptı ve rekorlar kırdı.

Almora bir Türk grubu olmasına rağmen Türkiye’den çok Japonya’da tanınıyor. Burada onları tanıtacak ve potansiyellerini değerlendirecek yetenekte bir menajer yok çünkü. (Şimdiki menajerleri kusura bakmasın ama durum bu.)

Bazı sanatçılar o kadar güçlü bir çekime sahiptir ki, insanları hiç tanımadıkları bir müzik türüyle tanıştırırlar ve dinlemeyi asla düşünmedikleri şarkıları dinlettirirler.

Bence aynı şey Tuğçe Becerikli için de geçerli. Bu isim, bu ses ve güzellikle TRT stüdyolarında program sunup şarkılar söyleyeceğine albümler çıkarabilir, tüm Türkiye’de ve Orta Doğu’da tanınabilir. Kendisi istemiyorsa bilemem, ama bu potansiyele sahip sanatçıların sessiz kalması ve piyasada yer almaması genel kalitenin daha hızlı düşmesine neden oluyor.

Şarkılarını dinlerken, şarkı bittiğinde “çok teşekkür ederim efendim, sağolun” dediğinde Katherine Jenkins Türkçe konuşuyormuş gibi hissettim. Bu kadar benzerlik olmaz. Aynı imajı rahatlıkla taşıyabilir Tuğçe Becerikli.

Ama yıllardır şarkı söylemesine rağmen ben tesadüfen keşfettim ve ne bir imaj çalışması, ne bir CD görmedim çevrede… Bu demektir ki, albüm çıkarması için heveslenmemiz anlamsız olacak.

Böyle değerlerin ziyan olması, peteklerin assolist olmasına, kütüklerin kesilince daha gür çıkıp ortamları arabeske boğmasına neden oluyor. Yazık…

Buraya tıklarsanız Tuğçe Becerikli’nin eşi tarafından hazırlanan kişisel sitesine gidersiniz. (Site bir TRT sanatçısına yakışmayacak kadar fazla sayıda imla hatasıyla dolu, hoş değil. Ayrıca tasarım da hiç profesyonel değil. Bu imajın değişmesi şart. Hoş bir profesyonel siteye yatırım yapmak ne kadar güzel olacaktır oysa.)

Buraya tıklarsanız da Facebook grubuna gidersiniz.

YouTube’u da unutmayın, hatta linkten direk gidin, sizin için arattım ben. Mükemmelim ya!

Buyrun, hemen aşağıda da Tuğçe Becerikli’nin yorumuyla, Elveda Bütün Hatıralar…