Kadınların sahneye çıkmasının yasak olduğu Ortaçağ Avrupası’nda operalarda kadın sesi kullanabilmek için castrato kullanırlardı. Küçük çocuklar daha ergenliğe girmeden hadım edilir, sesleri hep ince kalır ve büyüdüklerinde muazzam sesli sopranolar olurlardı. Toplum da sahnede kadın görmediği için günaha girmez, kadınlar halka kötü örnek olmazlardı. Daha el kadar çocukken hadım edilerek cinsiyetini kaybeden sopranoların geçirdiği psikolojik travmalar kimsenin umrunda olmazdı.

Sonraları insanoğlu değişti, anlayışlar değişti. Kadınlar önce sahne hakkını, sonra seçme – seçilme hakkını kazanarak toplumda yer almaya başladıklarında tarihteki sopranolara methiyeler düzüldü, minik çocukların hadım edilmesinin doğru bir davranış olmadığı düşünülmeye başlandı.

Bir dönem sigara içmek güzel sayıldı, bir dönem eroin sağlığa yararlı zannedildi.

Bir süredir yapılan çalışmalar sonunda, artık sigara da kötü sayılıyor. Umuma açık kapalı alanlarda sigara içmek yasaklanıyor, televizyon filmlerinde sigara görüntüleri sansürleniyor. Bunlara gülüp geçiyorum da, bugün aldığım bir haber gülüp geçilecek gibi değildi.

Oğuz Atay’ın Korkuyu Beklerken öyküsünü oyunlaştırmışlar. Oyuncular sahnede sigara içip topluma kötü örnek oluyorlar diye belediye gelip ceza kesmiş.

Korkuyu Beklerken bir çocuk oyunu değil. Hayatı başaramamış adamların öyküsü. Bu oyunu çocuklara izletseniz sigara olsa da olmasa da şaşkına dönerler zaten yavrucaklar. Yaşını başını almış tiyatro oyuncuları, yaşını başını almış insanlara oyunlarını sergiliyorlar. Eğer bu izleyiciler tiyatroda oyuncular sigara içiyor diye özenip sigara içeceklerse, işimiz yaş bizim. Hemen AKP’nin ne kadar harika bir parti olduğuna dair tiyatro yazsınlar, oynansın ve etkilenen izleyicilerin hepsi AKP’ye oy versin. Veya Deniz Baykal yapsın aynısını, oyunculardan etkilenen izleyicinin oylarıyla iktidara gelsin, ömrünün son günlerinde bir iktidar görsün.

Tiyatroda oyuncular sigara içti diye etkilenecek kadar aptal mı insanlar? Etkilenme şöyle olabilir. İzleyici biraz aptal bir adamdır, zaten sigara içiyordur, sahnede de hayran olduğu bir oyuncu vardır. Aptal izleyici o oyuncuya o kadar hayrandır ki, aldığı kullandığı her şeyi kullanır, onun gibi olmak ister. Orada oyuncu X marka sigara yakarsa, bu aptal izleyici o güne kadar içtiği Y marka sigarayı çöpe atıp, X marka sigara içmeye başlar. Ancak hiç sigara içmemiş olan bir adam, hayran olduğu oyuncu sigara içiyor diye sigaraya başlamaz.

Velev ki başladı. Siz yine de tiyatroya karışamaz, oyuncuları, senaryoyu etkileyemezsiniz. Bugün Carmen sahnelenecek olsa oyuncuların purosuna da mı karışacaksınız?

İnsanlar sahnelerde, kitaplarda veya filmlerde de özgür olmayacaksa nerede özgür olacaklar?

Carmen – Carmen’in ölümü

Bizet Carmen’i yazdığında 100 yıl sonra tütün mamüllerinin kötü karşılanacağını bilmiyordu. Bilseydi yazar mıydı? Yoksa oyun sahnelenirken devlet baba kızar diye Carmen’i puro fabrikası yerine tekstil atölyesinde mi çalıştırırdı? Bugün oyun yazanlar devletin kanunlarını, sansür kurallarını ezberleyip mi yazacaklar oyunlarını?

Peki siz yasakladınız diyelim oyunlarda, filmlerde sigara sahnelerini. Adamın biri çıkıp da Sergio Leone hakkında, Atatürk hakkında veya Akay Perker hakkında bir film çekmek isterse ne olacak? Sigarayla bütünleşmiş adamları Red Kit’e (Lucky Luke’u Red Kit diye çevireni de ayrıca tebrik ederim) yaptığınız gibi ot kemirirken mi göstereceksiniz? Bugünün kuralları yüzünden geçmişi mi değiştirmeye kalkacaksınız?

Eğer evet diyorsanız, bu katı kuralcılık tiyatronun ruhuna ne kadar uygun? İçinde sigara, puro sahnesi bulunan oyunlar yazılmasın mı, yazarlar oyunlarını yazdıktan sonra önce devletin yüce sansür kurumlarına mı göndersinler? Çin’den öğrene öğrene bunu mu öğrenmiş olalım?

Sigara yasağının bokunu çıkarmaya başladınız artık. Umuma açık alanlarda halkın içmesini yasaklayabilir, 18 yaşından küçüklere satılmadığını düşünebilirsiniz ancak sinemaya, tiyatroya karışamazsınız.

Televizyonlarda sigaranın yasaklandığı düşünülüyor, iğrenç görüntüler çıkıyor ortaya. Elinde sigarası olan oyuncunun sigarasını göstermemek için ekrandaki buzlanmış alan adamın bir eline bir ağzına gidiyor, bazen yüzü, bazen ortamdaki başka detay kapanıyor o buzlandırma yüzünden. Normalde hiç dikkat çekmeyecek olan sigara filmin bütün tadını kaçıracak kadar çok dikkat çekiyor. Bu şekilde yasak olmaz, bir halta da yaramaz böyle şeyler.

Televizyon filmlerini piç ettiniz, bari tiyatroyu özgür bırakın.

Bunlar sanat eserleridir. Romanda, tiyatroda, operada, nerede olursa olsun; bir karakter ne gerekiyorsa onu yapar. Küfür eder, sigara içer, alkol içer, kokain çeker. Bunlar o sanatçının değil, canlandırdığı karakterin marifetleridir, karışamazsınız. Eğer karışmaya başlarsanız, bu romanların, oyunların daha yazılma aşamasında sansürlenmesine kadar gider ki öyle bir ortamın sonu isyandır.

Zorlamayın daha fazla. Sigara yasağını halka dayatmanız sadece sigara içenleri ilgilendirir, ancak sanata dayatmanız tüm sanat eserlerini ve hatta tarihi ilgilendirir. Sigarayla uğraşmayı kesin artık, gidin biraz da margarinle, yasadışı ilaçlarla uğraşın. Sağlık ayağına çalışıyorMUŞ gibi yapmak için tek günah keçisiyle vakit geçirmeyi bırakın artık.

Hükümet önümüzdeki günlerde bir kanun çıkarıp nezle, grip, astım vs. hastalıklar yasaktır, yakalanana şu kadar ceza kesilir falan derse nasıl karşılarsınız? İşte ben sigara yasağını bu örnekteki gibi karşıladım. Eğer karşınızda bir hastalık varsa bunu zamanla ilaçla tedavi edersiniz. Hastaysanız doktora gidersiniz, o da hastalığınızı teşhis eder, ilaç yazar, üç-beş gün kullanırsınız ve iyileşirsiniz. Sonra tekrar kontrole gidersiniz. Hastalık ve iyi olma süreci böyledir. Bu demektir ki, her hastalığın bir teşhisi ve tedavisi vardır fakat yasağı yoktur.

Bunları söylerken, her şeye karşı olan tipler gibi “Kardeşim ben bu yasağa karşıyım!” demiyorum. Gönlüm ister ki bu memlekette bir tane vatandaş sigara içmesin. Ama böyle de “Yasak hemşerim!” diyerek olmaz bu iş.

Sigarayı toplum hayatından tamamen uzaklaştırmak için ilkokul müfredatına ciddi olarak sokarsınız ilk önce. Televizyonlarda sigaranın zararlarını gösteren, sigaranın kayıplarını gözler önüne seren kısa metrajlı filmler, reklamlar hazırlarsınız. Bunların yayınlanmasını da kanallara zorunlu kılarsınız ve herkesin televizyon başında olduğu saatlerde (yatakta olduğu değil) yayınlatırsınız. Yani dandik reklamlarla uğraşacağınıza bunları gözüne sokarsınız milletin. Devlet olarak “On sene sonra sigarasız sağlıklı bir nesil yetiştireceğim” diye hedef koymakla yapılır bu. Kademeli olarak yani. Küt diye değil. Şu anki hükümette bulunan yöneticilerin yaptığı gibi tabansız, altyapısız, güç bizde, biz yaparsak olur diyerek olmaz bu iş.

Güç demişken; madem güç sizde tecavüzcüleri, hırsızlık, arsızlık yapanları da temizleyin. Ben sigara içip suça bulaşanları duymadım ama “Sarhoştum hakim bey, bilincim yerinde değildi” diyenlerini çok gördüm. Eğer güçlüyseniz trafikte sönen hayatların, yaşlarını söylemekten imtina ettiğimiz yavrularımıza tecavüz eden manyakların, milletin malına, namusuna göz diken şerefsizlerin cezaları neden ağır hapis veya idam değil? Bunlara da aynı hassasiyeti gösterin! Yoksa güçlülerin işine mi geliyor bu suçlular?

Sigarayı yasağını böyle tabansız bir şekilde uygulamakla olmuyor bu işler.

Türkiye’nin havası artık % 100 “Dumansız” olacak diyen sayın sağlık bakanımız acaba, bu yasağın havayı korumaya yeterli olup olmayacağını düşündü mü?

Şimdi bu satırları okurken, beni de tiryaki olduğu için yeni çıkan kanuna karşı çıkanlardan sanmayın. Allah’a şükür tiryaki değilim, sigarayı hiç kullanmadım ve kullanmayı da düşünmüyorum. Ancak, yüzeysel düşünülerek çıkarılan kanunun arka planında nelerin unutulduğunu hatırlatmak istedim.

4207 sayılı yasaya göre;
• 19 Temmuz 2009 Pazar günü artık tam dumansız Türkiye’ye merhaba diyoruz. Toplumun tüm kesimlerini ve özellikle gelecek nesilleri, başkalarının içtiği sigara ve tütün ürünlerinin dumanın zararlı etkilerinden korumak amacıyla yeniden düzenlenen Yasa uygulanmaya başlıyor.
• 19 Temmuz 2009 tarihinden itibaren, ikamete mahsus konutlar haricinde kamu ve özel tüm binaların kapalı alanlarında, toplu taşıma araçlarında sigara içilemeyecek ve diğer tüm tütün ürünleri kullanılamayacak. Yasada belirlenmiş istisnai alanlar son derece sınırlı.
• Kamuya açık kapalı alanlar ve işyerlerinde artık sigara içme odaları olmayacak.
• Tütün tüketilmesine izin verilmeyen alanların her kademedeki yöneticileri, bu düzenlemelerin uygulanması konusunda yasal olarak sorumlu olacaklar.
• Yasa kapsamında, tütün tüketilmeyecek tüm bina ve araçlara bu durumu belirten uyarı yazıları asılacak.
• Yasa, sigara, pipo, nargile, puro gibi bütün tütün ürünlerini kapsıyor.
Kanun maddeleri bu şekilde, kanunu tartışmak yerine, Türkiye’nin “Dumansız Hava Sahası” olmasının önündeki engellerden bahsedelim.

1. Belediye Otobüsleri. Bazı şehirlerde doğalgaz kullandığı söylenen otobüsler var ancak tüm otobüsler çevre dostu değil.
2. Minibüsler. Bazı bölgelerde kaldırıldı ancak halen minibüslerin çalıştığı bölgeler var.
3. Ağır tonajlı kamyonlar. Her gün Türkiye’nin her tarafına giderken, Türkiye’nin “Dumansız Hava Sahası” olmasının önünde çok büyük bir engel oluşturuyor.
4. Bakımsız dizel araçlar. Listeyi daha da uzatmaya gerek yok sanırım. Ne demek istediğimi siz de anladınız. Bu araçların egzozlarından çıkan karbonmonoksit gazını solumamak için maske takmalıyız? Yoksa hükümet bu konuda da yasak mı getirecek?

Diyelim ki, bu konuda yasak getirildi. Ya diğer sektörler, halkımızın sağlığını tehdit etmeye devam ederken, hükümetimiz gerekli önlemleri alacak mı acaba?

Gıda sektöründe her zaman denetimi mümkün olmayan ve yalnızca para kazanma amaçlı olarak bilinçsizce sağlıksız ortamlarda üretilen birçok gıda, şekerlemeler, gazlı içecekler. Bu konularda gerekli önlemlerin alınması gerektiği kanaatindeyim.

İnsanların zorunlu olarak paylaştığı ortak alanlarda, kamu kurum ve kuruluşlarında, okul, hastane, devlet dairesi gibi alanlarda yasağın uygulanmasını kabul edilebilir görmekle birlikte restaurant, cafe ve hatta kahvehane gibi yerlerde bu yasağın nasıl uygulanacağı da merak edilen bir konu olarak beyinlerde durmakta.

Geçtiğimiz günlerde katıldığım bir düğünde, ayakları kesilmiş olan bir amcayı görünce, sigaranın maddi ve manevi kişiye ve çevresine verdiği üzücü zararları daha da iyi anladım. Ancak, kuru kuruya biz kanun çıkardık içmeyeceksin demek yerine bu konudaki toplumsal bilinci artırmanın daha doğru olacağı inancındayım. Mesela sigara ile ilgili afişler daha çok yere asılabilir, afiş alıp da işyerine asmak isteyen kişilere, afiş için ücret ödemeniz gerekir, şeklinde cevap verilmeyebilir.

Devlet bu konuda gücünü göstererek, toplumsal bilinci yayarak, tüm yayın organlarında görsel çalışmalar hazırlayarak, programlar yaparak halkını aydınlatır. İşte o zaman da zararlıysa da yararlıysa da kararını kendi verecektir, insan. Sigara içmek, alkol almak, kırlarda kenelere yem olup olmamak konusunda…

Gizli saklı işlere, yasakları delmeye de gerek kalmayacaktır.

Her sigara son olabilir ama buna kendiniz karar verin…

Bu yasa, hani o bahsettiğiniz ‘muasır medeniyetler seviyesi’ne ulaşmamız için atlamamız gereken bir basamaktı. Şu anda olayın şoku ile ne denli bir ilke imza atıldığını fark edemeyebilirsiniz. Zamanla anlayacaksınız.

Bundan on-onbeş sene öncesini düşünün. Sigara içmek bir ‘hak’tı. Dumandan rahatsız olan bunu dile getirmeye utanırdı. Hiç unutmam, otobüsle memlekete giderdik, uçak o zamanlar ultra zenginlerin ulaşım aracı. Aslında bize otobüs bile fazlaydı tren varken ya; neyse, otobüsün içinde çoluk-çocuk, yaşlı, hasta ne ararsan var. İşte bu ahval ve şerait içerisinde otobüsün içerisi toz bulutu olurdu. Muavini göremez, el yordamıyla bulurdunuz. Çünkü her yolcunun önünde bir küllük var. Benim midem bulanırdı. Kimse sesini çıkaramazdı.

Şimdi ne kadar abes geliyor bu durum bize değil mi? Ama o zamanlar gayet normal karşılanırdı. İşte kapalı alanlarda sigara içme yasağı da bundan on sene sonra gayet normal karşılanacaktır. Hatta on sene öncesine dönüp “Vay anasını ya adamlar kapalı mekânlarda fosur fosur sigara içiyormuş ya lan!” diyeceklerdir.

Dedim ya, bu yasayı sakın yabana atmayın. Düşünce yapısı değişiyor. İnsanların birbirine saygısı artıyor. Almanya’da arkadaşını kırmızı ışıkta geçtiği için şikayet eden Alman vatandaşlarından her zaman ‘imrenerek’ bahseden bizler değil miyiz? İşte bu refah seviyesine ve bu sosyal anlayışa ulaşmanın yolu bu ve bunun gibi yasalardan geçer.

Alışma sürecinin biraz sancılı geçeceği kesin. Medyada sürekli yer aldığı gibi ‘kahve kültürü’ne darbe vuracağını zannetmiyorum. Kahvehaneler genelde tek katlı yapılardır. Ya da apartmanların zemin katlarıdır. Kapıya çıkıp sigara içmek zor olmayacaktır. Aksine kahve milletinin insanları, sigara içseler dahi, aşırı sigara dumanından rahatsız oluyorlardı. Ama zaten kahve bu demek değil mi? Değil kardeşim, artık değil…

Yasayla ilgili bir diğer konu ise ‘rüşvet’ iddiaları. Ne yalan söyleyim benim de aklıma geldi. Fakat gelmesiyle gitmesi bir oldu. Çünkü denetim ekibindeki elemanlar yaklaşık 5 bin tl’lik ceza kesmek yerine en az beş 500 tl’lik rüşvet alacaklardır. Hâşâ bizim Türk memuru rüşvet almaz, faraziye benimkisi. İşletme sahipleri bu rüşveti bir kereliğine 5 bin tl’lik cezayı yememek için verecektir. Yoksa belirli periyotlarla böyle bir meblağı vermek çoğu işletmenin belini bükecektir. Bu yüzden işletmeciler, müşterilere kesinlikle müsamaha göstermeyeceklerdir. Yani rüşvet söz konusu olsa bile, sadece bir kerelik olacaktır. Onun akabinde yasanın öngördüğü şekilde davranmak zorunda kalınacaktır. Kaldı ki sigara dumanında rahatsız olan yurttaşlar horozlanmaya başlayacak, gerekirse ihbarda bulunup hem içeni hem içtireni yakacaktır. Sakın olmaz demeyin, yasağın başladığı 19 Temmuz’a girer girmez ilgili makamlara ihbarlar yağmaya başlamış. Anlayacağınız sigara içmeyenler bu yasayı bekliyormuş intikam için.

Bir de sigara izmaritini yere atanlara karşı sağlam cezalar uygulasalar tam süper olacak!

Sigara içen birisi olarak bugün gerçekten çok mutluyum. İroni falan yapmıyorum. Sanki sigarayı bırakmış gibiyim. Yalnız bu yazı yazma olayı insanın sigara içesini getiriyor. Lan! Kaçtım ben!

Johnny, Johnny Guitar

“Sigara tiryakileri ikiye ayrılır. Camel içenler ve sigara içenler.”

Akay Perker, Beykoz civarları, 1998  falan…

“Camel sihirli bir sigaraydı.”

Charles Bukowski, Ham on Rye (Ekmek Arası)

10 gün sonra 29 yaşıma giriyorum. Her doğum günümde bir sonraki senenin planını yapıp önceki senenin bilançosunu inceler ve “yine bi’ bok olamamışız,” diyerek bir çizik atarım geçen yılların üzerine.

Bugün aklıma farklı bir bilanço geldi. Ortaokul 3. sınıfta başlamıştım sigaraya, yıl 1995! Yani toplam 14 yıl bilfiil, bırakmayı hiç düşünmeden sigara içmişim. Gelecekte pişman olacağımı çok iyi bilsem de, şimdilik herhangi bir pişmanlık yok.

Sigara aşk gibidir falan derler ya, benim ilk aşkımdı sigara. İlkokul aşklarım Esra ve Göknur’u saymazsak, dudaklarıma dokunan ilk yabancı, Camel olmuştu. İlk aşk değildir de nedir o zaman?

Hiç unutmam, Ömerli Barajı’na pikniğe gitmiştik sınıf olarak. Orada, baraj gölünün kenarında, sınıfın en fırlamalarıyla beraber (Fırat’ın arkadaşı psikopat Bahattin’i düşünün) bir sandalın gölgesine saklanmış, büyük bir heyecan içinde Kenan’ın getirdiği kısa Camel paketini açmıştık. Hepimizin ilk sigarası olacaktı bu, o anda hissettiğim heyecanı ilk öpüşmemde bile yaşamamıştım daha sonra.

O ilk sigaranın tadını, kokusunu yıllardır unutamadım. İlk nefesi çektiğimde boğazımda oluşan o tok ve acımsı tat, geriye üflediğim yoğun duman ve ardından gelen orgazmik baş dönmesini sonraki yıllarda ne sigaralardan ne cıgaralardan alamadım.

Belki de o tadı, o heyecanı aradığım içindir, 14 yıldır aynı beklentiyle içmeye devam ediyorum sigarayı.

Ne kadar Kazanova da olsanız, en fırlama Rasputin de olsanız, ilk aşkınızı unutmanız zordur. Sigara macerasındaki ilk aşkım Camel da, 2001′de beni terk etmesine rağmen aklımdan hiç çıkmadı.

Bir gün her zamanki markete gidip sigara istediğimde elime verilen ne idüğü belirsiz pakete bakakalmıştım. “Nedir bu?” dediğimde, Camel’in yeni paketi olduğunu söyledi kasiyer kız. Üzerinde binbir geyik çevirdiğimiz, açtıktan sonra kırmızı şeridini özenle çevresine sardığımız paket gitmiş, yerine garip, alelade bir paket gelmişti.

Hemen marketin kapısına koşup yaktım bir tane ve paketi gördüğümde içimi kemiren korkunun başıma geldiğini fark ettim. Tadı değişmişti. O tok, sıcak Camel tadı yerine sıradan bir sigaranın tadını alıyordum. Zaten paketin arkasını okuduğumda o tadın bir daha geri gelmeyeceğini anladım. “Distinctive blend of the finest Turkish and Domestic tobaccos” yazmıyordu artık.

19 Haziran 2001, Japan International Tobacco’nun (JTI) Türkiye dahil birçok ülkede Camel efsanesinin köküne dinamit yerleştirdiği gündür.

Sigarayı bırakma kampanyalarını, duman avcılarını falan boş verin. Eğer bu toplumun sigara içmesini istemiyorsanız, üretim haklarını bir şekilde Japonlara devredin. Onlar insanları sigaradan soğutmayı başaracaklardır.

Dünyanın en kaliteli tütününü üreten ülkede, dünyanın en adi sigaralarını üretmek gibi gerzekçe bir başarımız var. Tüm dünyanın giderek sigaradan soğuduğuna, sigara satışlarının düşüş oranlarına bakarsanız, bu saatten sonra Samsun’un kalitesini yükseltmek de kaçan pazarı geri getirmeyecek, tren çoktan kaçtı. Hem kendimiz üretemedik, hem de Avrupa’nın en iyi markalarını Türkiye’ye adi bir taklit şeklinde soktuk. (Pall Mall gibi, Muratti gibi)

Camel, dünyada reklam sektörünün temellerini atan şirketti. “Develer Geliyor” adlı şarkıyla birlikte hazırladıkları reklam filmleri, dünyanın ilk reklam filmleri arasındaydı.

Önce Mickey Mouse, Bugs Bunny, Fred Çakmaktaş gibi çizgi karakterleri ve daha sonra Old Joe olarak anılacak olan deveyi maskot olarak kullandılar. 1970′lerde Fransa’da yapılan bir reklam kampanyası için çizilen Joe Camel o kadar sempatik bulundu ki, diğer tüm maskotları rafa kaldırarak Camel paketlerini ele geçirdi. 1913′de markayla birlikte doğan ilk çizim ise Old Joe olarak isimlendirilip arşivlere kaldırıldı.

(Camel hakkındaki şehir efsanelerinden biri de, Joe Camel’ın (Deve Joe) hem Türk tütününe, hem de bağımsızlık savaşında ABD’ye yardım olarak deve gönderen Osmanlı Devleti’ne ithafen çizildiğidir. Çöllerde kızılderililerle çarpışan beyazların atları yetersiz kalır ve bu iş için en iyi aracın deve olduğuna karar verirler. Osmanlı İmparatorluğu’ndan 50 deve ithal ederler ve Sultan Abdülaziz Han, fazladan iki deveyi de hediye olarak gönderir. ABD, buna bir teşekkür olarak Türkiye ile tütün ticaretine de başlar ve Türkiye’den ithal ettiği tütünlerle ürettiği sigaraya, bu develere ithafen Camel adını verir. Bizim sevdiğimiz, “ahaha işeyen adamı gördün mü olm?” şeklinde geyik yaptığımız deve, Osmanlı’nın ABD’ye gönderdiği tek hörgüçlü Arabistan develerinin bir ilüstrasyonu olabilir yani)

Camel, sadece sigara olarak girmemişti hayatımıza. Kalitesinin yanında o kadar başarılı bir marka stratejisi vardı ki, o kaliteyi hiçbir sigara markası tutturamadı.

Formula 1 pistlerinin efsane pilotu, motor sporları hastası olmamın en büyük nedeni olan Ayrton Senna, ilk zaferi olan Estoril GP’yi kazandığında Lotus Honda takımında, Camel sponsorluğunda yarışıyordu. (Biz göremedik o yarışları tabi, 7 yaşında tıfıl ne anlar yarıştan falan? İlkokulda Formula 1′le tek ilgim, üzerinde Ayrton Senna’nın Marlboro logolu McLaren Honda’sı olan mıknatıslı kalem kutusuydu ki hala saklarım.)

Pistlerde Formula 1 ile reklam yapan Camel, Red Bull’un bugün gerçekleştirdiği alternatif reklam organizasyonlarını ta o zamanlar düzenliyor ve Camel Trophy ile balta girmemiş ormanlarda dayanıklılık yarışları organize ediyordu. Yıllarca devam eden bu organizasyon, çocukluğumda oyuncak arabalarımla oynarken “bigün ben de o yarışa katılcam” diye hayal kurmama neden olurdu. Ama biz büyüyene kadar sigara reklamları yasaklanmış, Camel Trophy ekipleri kemoterapi moduna girmişlerdi bile.

Evdeki Camel çantam, Camel çadırım ve envai çeşit Camel logolu ıvır zıvırım hala eski Camel dönecek diye bekliyorlar. İlk sevgilinin saklanan mektupları gibi… (Camel logolu tabakamı araklayan her kimse içinde patlasın o tabaka, 4 yıl oldu unutamadım!)

80′lerin çocukları bu ülkenin en şanssız, aynı zamanda en renkli jenerasyonudur. Bir anda patlayan o iğrenç pop furyasından Procol Harum, Pink Floyd, Metallica, hatta Grup Vitamin’e sığınarak korunmaya çalışsak da, Grup Vitamin’in dalga geçtiği Turkish Cowboylar olmaktan kurtulamamıştık.

Buz mavisi kotlarımız, camel rengi kovboy şapkalarımız, domuz burnu kovboy çizmelerimiz (mahmuzlusunu alacak kadar abarttığım oldu) ve hatta püsküllü deri yeleklerimiz, Camel & Zippo ortaklığıyla ateşlenen bir gençlik tutkusu olmuştu bizim için.

90′ların tüm eğlenceleri, güzellikleri gibi Camel da geride kaldı. Sigarayı bırakmayı bile düşünmüştüm Camel içemez olunca. Öyle ya, Camel yoksa içilebilecek ne vardı ki?

Sigara tiryakisi, morali bozulunca, sevdiği bir şeyi kaybedince sigara yakar, peki sigarasını kaybedince ne yapar? Biz o durumdaydık artık. Hüznümüze yakacak sigaramız bile kalmamış, Camel yakarken envai çeşit numaralar çevirdiğimiz Zippo’larımız masamızın üzerinde melül mahzun yatar hale gelmişti.

JTI mağduru Camel tiryakileri, içine buhranı atlatabilmek için tüm tütün ürünlerini alt üst edip en yakın tadı bulmaya çalışıyorlardı.

İşte o günlerde Drum‘ı tavsiye etti bir arkadaşım. Dedi ki “bunu sar, filtresiz Camel kadar iyidir.” Denedim, haklıydı. Ama her zaman, her yerde tütün saracak durumda değildik ki. Hala Drum sarıp içtiğim olur ama sigara sarmak sürekli acele içinde yaşayan bir şehir insanı için uygun bir çözüm değil.

Kaçakçılarda Lucky Strike bulup denedik, feci şekilde susatması haricinde Camel’a en yakın tadı onda buldum ben. Ama onu da bulmak zordu, ithal edilecek dediklerinde Pall Mall ve Muratti’nin kaderini paylaşacak diye üzüldüm hatta. İthal edilmedi, yine sadece kaçakçılarda var.

Orijinal Lucky Strike, orijinal Pall Mall, orijinal Muratti, hatta kısa Marlboro arasında dönüp dolaştıktan sonra Winston Soft’ta karar kıldım ben. Orijinal markaları bulmak zordu, Marlboro ise Marlboro içenlerin pek sevdiği, benimse bir türlü sevemediğim o köpek öldüren şarap kokulu paketi yüzünden ilgimi çekmedi hiç.

Zaten Camel’in ciğerlerimize bıraktığı hatıralar da artık gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Kovboy imajıyla dolaşıp her akşam taekwondo yaptığımız günler geride kalmış, iş yaşamının yoğun temposunda sporun varlığını bile unutmuştuk. Zorluyordu artık sert sigaralar.

Camel içtiğimiz dönemlerde “başka sigaradan 3 paket içsen 1 paket Camel kadar zarar görmezsin, içme şu mereti” diyenlere kötü kötü bakardık ama haklıydılar. 30 yıllık sigara kotasını 10 yılda doldurmuştuk Camelciler olarak.

O nedenle artık sert sigara içemiyorum bile. Eski Camel geri dönse yeniden başlar mıyım, onu da bilmiyorum. Zaten JTI’ın özür diler gibi piyasaya sürüp kaçırdığı müşterisini geri kazanmaya çalıştığı Camel Natural Flavor‘ı denedim, ağır geldi. Son iki yıldır West Ice gibi nane kırıntılı sigaradan günde iki paket içen biri olarak, günde iki paket Natural Flavor içmenin kansere fırsat vermeden beni musallaya göndereceğini fark ettim.

Kim Ki Duk‘un Shi Gan adında bir filmi vardı. Sevgilisini terk eden kız estetik ameliyat olup, yabancı bir kadın gibi yeniden dönüyordu sevgilisine. Eski sevgilinizde bulduğunuz aşkı bu yeni kadında bulabilir misiniz? Ben Camel Natural Flavor’da eski aşkımı bulamadım.

Hatırladığım Camel iğrençlikleri var bir de. Bu salakça esprileri yapmaktan zevk alan onlarca denyo arkadaşım oldu benim. Tamam devenin ön bacaklarına denk gelen bereket tanrısı kılıklı adamı görmemek mümkün değildi de, gereksiz espriler can sıkardı.

- Deve mi ters, fil mi ters?
- Ne diyosun abi?
- Ya sen cevap ver hangisi ters? Deve mi fil mi?
- Eaa burda deve var, deve düz duruyo demek ki fil ters
- Ulan gördün dimi cevabı filters diye? Hehehe

—

- Camel paketinde tavşan var! Bak!
- Hani lan ben göremiyorum?
- Abi dikkatli bak nasıl göremiyosun. Bak orda biyerde olmalı
- Yok lan burda tavşan mavşan.
- Ver bakayım. Aaaa yok lan gerçekten.
(Burada yeni açılmış paketten bir sigarayı yarısına kadar çıkarıp pakete telsiz görüntüsü vererek kulağına götürür ve devam eder öküzce esprisine):
- Alo tavşan, nerdesin seni arıyoruz!

—

Aynı denyolar paketin arkasındaki tesislerde kalmamızı, devedeki kadını bulmamızı, otobüsü aramamızı falan anlatırlardı hiç bıkıp usanmadan. Domuz burunlu kovboy çizmeleri, bu gevezelerin kaval kemiğine sağlam bir darbe indirip susmalarını sağlamak için giyilirdi Camel kullanıcıları tarafından, bu da size benden kolpa bilgi olsun.

Bak bu kadar anlattım, eski aşkıma methiyeler düzdüm ve 8 yıla varan yokluğunda onu çeşit çeşit markayla aldattım. Demek ki sigara iyi bir şey değil, hiç başlamayın. Yeni başladıysanız da yol yakınken bırakın, daha sonra çok zor olur. Arturo Fuente, Hoyo de Monterrey gibi baba purolar bile doldurmaz sigaranın yerini, puronun yeri çok farklıdır. Bu uyarıyı yapalım da sonra “gençleri zehirliyosun pis!” diye kapıma dayanmasınlar.

Aslında böyle bir davanın açılmasını bekliyordum hatta bunca zaman açılmamış olmasına şaşırmıştım. “Geç olsun güç olmasın” demişler ve davayı açmışlar şimdi.

Suçlama bol:

Tütün Ürünlerinin Zararlarının Önlenmesi Hakkındaki Kanun’a muhalefet. Şikayet dilekçesinde denmiş ki, “Filmde Atatürk’e pofur pofur sigara içirterek Türkiye tarihinin en büyük sigara reklamı yapılmaktadır. Gençlerin etkilenmemesi için film derhal gösterimden kaldırılmalı, yönetmeni cezalandırılmalıdır.”

Birileri Orhan Kural ve Ahmet Ercan’a (bu adamlar da yoldaki vatandaş değil ha, anlı şanlı İTÜ profesörleri) bu yapımın bir TV dizisi değil, bir sinema filmi olduğunu hatırlatmalı.

Bir belgesel, konuyu iyi ve kötü yönleriyle gösterdiği zaman belgesel olur. Atatürk sigara ve alkol kullanan bir adamdı ve hakkındaki belgeselde de bu sahnelerin yer alması kadar doğal bir şey olamaz. Sigara karşıtları sigarasına, alkol karşıtları alkolüne, frijitler cinselliğine hayır derse “altın sarısı saçları gök mavisi gözleri vardı” darlığından hiçbir zaman çıkamayız.

Ömrü boyunca sigara ve alkol kullanmış, ölümü bile alkolden kaynaklanan bir hastalıkla gerçekleşmiş olan bir insanı anlatan 114 dakikalık belgeselin 114 saniyesinde sigara göründü diye yönetmeni cezalandırmaya çalışmak nasıl bir komikliktir?

Bugüne kadar Atatürk hakkında hoşa gitmeyebilecek her şeyi tarihten silmeye çalıştığınız için, bazı gerçeklerle karşılaşmak fazla şaşırtıyor sizi. Sizden sonraki nesil büyüdüğünde yüzünüze karşı “yalancı” diyecekler, bu hiç mi zorunuza gitmiyor?

Suçlamalar devam ediyor:

Filmin müziklerini Ermeni asıllı Goran Bregoviç yapmış. Atatürk’ü anlatan bir filmin müzikleri, bir Ermeni tarafından yapılamazmış. 10. Yıl Marşı’ndan başka müzik bilmeyen bir kitle için son derece normal bir suçlama. Bir Ermeni, nasıl olur da bir Türk için müzik yapabilir! Bir Ermeni, nasıl olur da yaşamakta olduğu cumhuriyetin kurucusuna saygı gösterebilir! Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde bir Ermeni ile ne işimiz olur? Aynı adamlar Hrant Dink öldürüldüğünde Hepimiz Ermeniyiz diyenleri destekliyorlardı ama burada mesele üzüm yemek değil bağcıyı dövmek.

Minik Mustafa’nın kargaları kovaladığı sahnede Mustafa’yı bir Yunanlı çocuk canlandırmış. İnanılmaz! Skandal! Milli düşman pis Yunan nasıl olur da bir filmde Atatürk’ün çocukluğunu canlandırabilir!?

Filmin dağıtımını Warner Bros. yapmış. İşte bu suçu işleyen asılmalı. YAY-SAT dururken Warner Bros’a mı kalmış Ata’mızın filmini dağıtmak?

Bu üç suç incelendiğinde, “ülkeyi parçalamak için yabancı destekli bir uluslararası planın parçası” olduğu sonucuna varılmış. Meğerse Can Dündar vatanı bölmek için dış mihraklarla işbirliği yapan hain mi hain, sinsi mi sinsi bi’ adammış. Vay vay vay!

Turgut Özakman’ın, Cumhuriyet Gazetesi’nin birinci sayfasından “Atatürk’e kadın düşkünü diyolaaar!” diye yaygara yapmasının arkasında danışman olarak seçilmemesinin acısı yok tabi ki. Hiç öyle şey yapar mı o?

Bunca zaman “şeriat gelecek ebemizi s.kecek” sloganlarıyla Marduk’tan kaçar gibi kaçtık şeriatten, ama şeriat geliyor derken faşizm öyle bir bastırdı ki, 1930′ların faşistlerine rahmet okur hale geldik. Bu ülke topraklarında yaşayan herkesin kardeş olmasından, bir vücut olmasından bahseden anlı şanlı yöneticiler, savcılar, siyasiler ve medya, kuyruk biraz sıkışınca o Ermeni, bu Yunan, şu zaten Kürt diye zevzeklik yapmaya başlamıyorlar mı, işte buna kıl oluyorum.

Bakmayın siz resimdeki kedinin masumluğuna, sevimliliğine. Bizim Lokum da aynı bunun gibi ve sanırım bir kedi sever için en büyük lanet kedi alerjisine sahip olmak.

Fakat bu hafta beklenmeyen bir şey oldu ve bu nefes darlığının üzerine bir de grip eklendi. İki gün boyunca yorgan döşek yatmak, sürekli yatmaktan bütün eklemlerin ve kemiklerin ağrıması, yatakta bitirilen kitaplar, kitaplardan alıntılanan ve sağa sola saçılan not kağıtları, kalemler, ilaç kutuları ve boş bardaklar… Bu yatağın çevresi bohem bir yaşamı mı simgeliyor yoksa lisan-ı hal ile “buradan sağ çıkan olmadı, olmayacak” mı diyor, henüz çözemedim.

Ama başka bir şey çözdüm ben!

Ataların “dumansız kahve mundar gider” derken ne kadar haklı olduklarını çözdüm.

Tuttum en hasta zamanımda, yan odada içilen sigaranın dumanının bile beni boğduğu bir dönemde, Coffee and Cigarattes serisini izledim… Jim Jarmusch’un kısa filmleri, arşivimin önemli eserlerinden. Tamam o kadar abartılacak çalışmalar değil ama gayet başarılı kısa filmler. Kaçıncı kez izlediğimi hatırlamadığım Coffee and Cigarattes serisinde ne Steve Buscemi, ne Roberto Benigni, ne Steven Wright, ne de Alfred Molina dikkatimi çekti bu kez. Sanırım Cousins bölümündeydi, eski Camel gördüm masanın üzerinde.

(Nefes darlığı yüzünden sadece kahve ve ıhlamur içerek yaşamaya çalıştığım bugünlerde kahvenin neden bu kadar tatsız tuzsuz olduğunu bir kez daha fark ettim. 12 günlük sigarayı bırakma denememde de aynı şekilde tadı kaçmıştı kahvenin. Bu filmi izlerken kahve fincanları ve masalarla dans eden sigara dumanları, kahvenin buğusuna karışan mavi dumanlar izleyiciyi ekrana o kadar çekiyor ki sigara yakma dürtüsü yüzünden konsantre olmak zorlaşıyor.)

Ne kadar özlediğimi fark ettim eski Camel’i. Japonların istilasıyla birlikte Türk tütününden vazgeçmeleri, garip bir yeni paket tasarımı yapmaları, sigara reklamlarının dünyanın birçok yerinde yasaklanmasıyla birlikte gençliğimdeki tüm macera hayallerimin temelini atan Camel Trophy’nin sonlandırılması Camel’ı 90′ların yok olan hatıraları arasına itiverdi bir anda.

Camel da 90′lı yıllarda hayatımıza girip ömrümüzün sonuna kadar hatırlamamızı sağlayacak derinlikte imzasını atarak çekildi hayatımızdan.

Ne Marlboro, ne Parliament, ne de Winston verebildi onun tadını. Winston yumuşak paketle biraz yaklaştı, aslında Lucky Strike da biraz yaklaşabiliyor ama onu da Türkiye’de bulmak zor.

Sigara reklamı yapıyor demesin kimse, piyasadan kalkmış bir sigaraya duyduğum özlemi dile getiriyorum sadece, aktif olarak satılmakta olan şeylerin reklamı yapılır, hatıraların değil. Yeni Camel için aynı duyguları asla besleyemem, eski Camel kullanıcılarının yenisine nasıl küfrettiklerini çok iyi biliyorum.

Sigaradan ve kedi alerjisinden bu kadar bahsetmişken, kaçınılmaz sonu geciktirmek için en güzel doğal ilacımızı da sayalım: Zerdeçal.

Hint safranı olarak da bilinen, ipek kumaşların ve ince derilerin boyanmasında bir tekstil renklendiricisi olarak da kullanılan zerdeçal, Asya’nın tropik bölgelerinde yetişen geniş yapraklı, kocaman köklü, beyaz çiçekli bir ot türü. Armuta benzeyen kökleri toz haline getirilerek baharat elde edilir. Köri sosunun en önemli maddesi olan kurkumin (bir pigment aslında), zerdeçaldan elde edilir. Yemeklerde baharat olarak kullanılır, safrana parası yetmeyenler safran niyetine de kullanırlar. Ama işi abartıp da zerde yaparken zerdeçal kullanmayın. (İsim benzerliği var ama zerde safranla sarartılınca daha lezzetli olur. Belki de bu tatlıyı ilk bulan kişi zerdeçalla yapmıştır, adı o yüzden öyle kalmıştır. Yoksa neden 2 liralık zerdeçal varken 200 liralık safran kullanalım?)

Neyse işin baharat ve mutfakla ilgili kısmını başka yerde okursunuz zaten. Bizim için önemli olan; bu zerdeçal otunun antikanserojen özellikleri ve nefes darlığına çok iyi gelmesi. Diyelim ki kedi alerjisi yüzünden makattan solumaya başladınız, sigarayı o kadar abarttınız ki artık duman çekemez oldunuz, gece siz bir yandan ciğerler bir yandan koro halinde horlar oldunuz…

Sabah ilk iş, aç karnına bol miktarda bal ve zerdeçalı karıştırıp yiyoruz. Tadı biraz acımsı olacak, sonuçta zerdeçal acı bir baharat. Ama nefes alamamaktan iyidir. Ben iki çorba kaşığı bal ve 2 çay kaşığı zerdeçalı karıştırıyorum mesela, hiç nefes almadan iki dakikada yiyorum. Tamamdır, 2 saat içinde ciğerler normale dönecek, sigaraya devam edebileceksiniz.

Kedi alerjisi olanlar o lanet olası antijenlerin vücuttan çıkması için 2-3 gün beklemek zorunda kalacaklar tabi, zerdeçal tam anlamıyla fayda vermiyor.

Benim daha 2 gün kadar beklemem gerekecek. Bu bekleme döneminde, hazır Jim Jarmusch demişken, yarın da Blue in the Face ile altın vuruş yapmayı planlıyorum. Şaka değil ha, sigara yaksam astım krizine girip ölebilirim, işe bak.

Ama kafam da karışmadı değil…

Ofiste sigara içiyorum, diğer çalışanlar da içiyor dersem kendimi ihbar etmiş olur muyum? Sonra polis amcalar bana kızar mı? Hayır canım ne münasebet, sigara falan içtiğim yok benim. Sevmem de zaten. Ofiste yasakladım sigara içmeyi, kocaman uyarı afişleri astım duvara, hani şu çirkin mi çirkin, altına “bu afişi asmayanları da ayrıca cezalandıracağız” diye not düşülmüş olanlardan.

19 Mayıs’tan beri çevreme bakıyorum, sigara yasağı diye bir şeyin olduğuna kendimi inandırmaya çalışıyorum. Gemilerde, vapurlarda falan yasak deniyor. Hakkını vermek lazım, boğaz vapurlarının arka güvertesinde aykırı olmaya çalışan birkaç tip haricinde pek içen yok. Ama yolcuların tek sıra halinde dizildiği yan taraflarda püfür püfür devam ediyor sigara içme eylemi, aralarına karışmak istiyorum.

Yalova’ya giden feribotların yasak dinlemeyen uluslararası sularda seyahat ettiğini düşünmeye başladım. Orada ortam her zamanki gibi. Arabanızı park edin, üst kata çıkın, çayınızı alıp sigaranızı yakın. Yaklaşan İDO görevlisini gördüğünüzde okulda gizli gizli sigara içerken öğretmenlerinizden birinin yaklaştığını gördüğünüzde içinize dolan o garip his sizi yine ziyaret edecek. Birkaç saniye tabi ki. Görevlinin de bir köşede sigarasını yaktığını gördüğünüzde devletinizin ne kadar uygulanabilir kanunlar koyduğunu ve halkın bu kanunlara ne kadar saygılı davrandığını düşünerek manzaranın seyrine dalabilirsiniz.

Arabada şoförün de, diğer yolcuların da sigara içmesi yasak değil mi? Neden kimse bir şey demiyor peki?

Ben bu işi merak ediyorum. Kimsenin uymayacağını bile bile bir kural koyan yönetim, otoritesinin sarsılacağını ve gülünç duruma düşeceğini baştan kabul etmiş demektir. Sigara konusunda olan da bu.

Yasak başladığından beri ne otobüs duraklarında, ne tramvay duraklarında, ne tren istasyonlarında sigara içenlerin azaldığını görmedim ben. Yerlerdeki izmarit sayısında bir eksilme olmadı. Kim takip ediyor bu kuralı? İşyerimde sigara içtiğimi kim nasıl takip edip anlayacak? Çatkapı içeri girip “kıpırdama, sigara içiyorsun, gördüm, susma hakkın var!” diye üstüme mi çullanacaklar? Veya “merhaba, sigara içip içmediğinizi anlamaya geldik, havayı koklayıp küllüklerinizi kontrol edeceğiz ve eğer içtiyseniz ceza vereceğiz” mi diyecekler?

Bu işin yürütmesini kim yapıyor? Bugüne kadar kimlere ceza kesildi? Cezayı kimler kesti? Restoranlarda içmek şimdilik serbest. Peki alışveriş merkezlerinin içinde faaliyet gösteren restoranlarda neden yasak? Haksız rekabet değil mi bu? Ben herhangi bir Starbucks’ta sigara içebiliyorsam Kanyon’daki Starbucks’ta neden içemiyorum? İçemiyorum diye oraya gitmiyorum, adam müşteri kaybetmiş oluyor. Kanyon’daki Starbucks’un yöneticisinin başı kel mi? Sigara düşmanları kızacaklar şimdi, “onun senin gibi pis müşteriye ihtiyacı yok” diyecekler, hayır canım benim ticari işletme müşterisinin yediğine içtiğine değil, kazandırdığına bakar.

Adamın biri lokantada oturup sigarasını içse, içmemesini söyleyen garsona “hadi len!” diyip izmariti yere atıp çıksa, 5 dakika sonra ceza kesmeye yetkili gizemli şahsiyet gelip yerdeki izmariti görse ve lokanta sahibinin burnuna 5.000 YTL cezayı dayamaya çalışsa neler olacak? “Abi valla içti kaçtı şerefsiz” mi denecek? Peki lokantalar bunu bir kural haline getirse, sigara içmeye izin verip “içti kaçtı” numarasına yatsalar ne olacak?

Bu cezayı kim kesecek gerçekten? O kişinin bu cezayı kesmeye yetkili olduğunu nereden bileceğiz? Bir makbuz falan verecek mi? Makbuzda ne yazacak? Yarın adamın biri kafasına göre bir makbuz basıp otobüs duraklarında sigara içenlerden 65 YTL toplamaya başlasa kim nerden bilecek bu kişinin o kişi olmadığını?

Ayrıca holdinglerin, büyük şirketlerin önü arkası çöplüğe döndü. Adamlar yangın merdivenlerini sigara merdiveni olarak kullanıp izmaritleri de caddelere, otoparklara savurmaya başladılar. Atatürk Havalimanı’nda yolcuların, pilotların, kabin görevlilerinin dışarıdaki demirlere çöküp sigara kardeşliği dayanışması içinde sigara içmelerini seyretmek komik. (Kural koyanlara sesleniyorum; içerdeki cafeler falan size acaip küfrediyorlar, bilginiz olsun.)

Bir kanunu nasıl yürüteceğini planlamadan paldır küldür yürürlüğe koyacak kadar yönetim bilincinden uzak yöneticilerle bu iş bu kadar olur.

Sizler de yıllarca içtiğiniz sigaraya küfür ettiniz, ?şu meret? diye başlayan cümlelerden tonlarca tükettiniz. Birkaç kere bıraktınız sonra tekrar yaktınız. Merdivende tıkanınca da artık şakaya gelir yanı olmadığını anladınız. Sigaradan kurtulmak istiyorsunuz ama bir türlü cesaret edemiyor, bıraktıktan sonraki günlerin geçmeyeceğini düşünüyorsunuz. Sigarayı bırakmakta gelecek planlarınız arasında var ama nasıl olacak bu?

Bildiğiniz bütün sigara bırakma yöntemlerini unutun. Beykoz yakınlarından ithal bu müthiş aleti denerseniz sigarayı 1 gün içinde bırakacak, memnun kalmazsanız 30 gün içinde paranızı geri alabileceksiniz!

Yaklaşık 10 yıldır sigarayı seve seve içen birisi olarak şunu söyleyebilirim ki sigara denilen mereti en iyi bırakabileceğiniz an hastalığa yakalandığınız günlerden birisidir. Artık akut solunum mu olur yoksa ön diz yan çapraz bağlarınızdaki zedelenme mi olur orası sizin tercihinize kalmış.

Geçtiğimiz günlerde üzerinize afiyet biraz hastaydım. Bana göre hastalık gripti, ?grip erkek adama ne yapar be!? diye düşünerek doktora falan gitmedim. A-ferin içtim, Minosetler devirdim güç bela iyileştim. 2-3 gün sonra ayağa kalktığımda kendimi gayet dinç hissediyordum ancak ciğerlerde durum oldukça vahimdi. Sonra günün birinde tesadüfen bir doktorla karşılaştım ve öğrendim ki; muayene sonucunda bana göre grip olan hastalık doktora göre bronşit başlangıcı, akciğer iltihaplanmasıymış. Teşhisinin hemen sonrasında söylediklerini tahmin ediyorsunuz, ?sigara bir daha kesinlikle içilmeyecek?? Kızdım tabi, la havle çektim, bir şey demedim kadıncağıza ancak o günkü içtiğim sigaralar son sigaralarım oldu. Öyle bir içtim ki 4 bin zehrine tükürdüğüm sigarayı, sanki doktordan intikam alıyordum.

Neyse, doktordan sonraki gün canım hiç sigara içmek istemedi. Ertesi gün yine içmedim. Sebebini bilmiyordum ama içimden hiç sigara içmek gelmiyordu. Böyle olunca ben de sigarayı bırakmaya karar verdim. ?İstemediğime göre demek ki öylesine içiyormuşum? diye düşünmeye başladım. Günler birbirini kovaladı ve bu gün bir haftadır sigara içmeyen bir birey olarak hayatımı devam ettiriyorum. O sigarasız insanlardan birisi de benim artık.

Sigarayı bırakmak kolay bir şey. Hastalığın ilk günlerinde sadece canım sigara içmek istediği zamanlarda yaktım. Hiç öyle söylenildiği gibi sinir, stres olmuyor; rahat olun. Mis gibi bırakıyorsunuz. Düşüneceğiniz tek şey sigaranın kötü bir şey olduğu. Sizi bilmem ama benim fobilerim arasında banka ve hastane vardır. Çocukken ikisinde de sıra beklemekten gına gelmişti. Zaten o yüzden kolumdan tutup götürmedikten sonra doktora falan da gitmem. Bu fobi yüzünden doktorlarla da aram iyi olmadı bir türlü. Şöyle yapıyorum işe yarıyor: ?Eğer sigara içmeye devam edersem yıllar sonra hiç sevmediğim hastane köşelerinde takılacağım. Akciğer kanseri olursam belki de haftada birkaç kere hastaneye gideceğim?? böyle düşündüğünüz takdirde sigara içme isteği otomatik olarak kayboluyor. Eğer bekarsanız çocuğunuzu da düşünebilirsiniz. Baba olmak istiyorsanız işiniz kolay. Sağlıklı bir evlada sahip olmanın ilk koşulu sizsiniz ve kendinize gösterdiğiniz önemdir. Sigara spermlerin kalitesini düşürür, kalitesiz spermden de sikko bir evlat ortaya çıkar.

Bir haftalık sigarasız günlerimde bu 2 düşünce çok etkiliydi. Bunlar ne zaman aklıma gelse vazgeçtim sigara içme isteğinden. Zaten bir işe yaradığı da yok bu tütünün. Bırakın şu ellerinize elektron bağlıyoruz, gözünüze ampul takıyoruz, ağzınıza ışıklı sigara veriyoruz geyiklerini. Eğer adam gibi ölmek istiyorsanız ve sağlıklı bir evladın babası olmak istiyorsanız zaten yakamazsınız, eliniz gitmez. ?Ya koymuşum çocuğa sana bir şey olmasın Altaycım? diyorsanız da puronuz benden!

Ayrıca, bir süre sigara içilen ortamlardan ve sigara içen aşağılık arkadaşlarınızdan uzak durun. Yardımcı falan olmuyorlar bu kutsal davanıza. Pis, adi herifler!