Devlete kızıyorduk sadece kınadıkları için ama biz de kınamaktan ve küfür etmekten öteye bir şeyler yapamadık bugüne kadar. Ben kafe köşelerinde kızdım, küfür ettim. Ama bizim de artık harekete geçmemiz lazım. “Amerikan ve Yahudi ürünlerine hayır!” diyerek, gerçekleştiremeyeceğimiz -bugüne kadar da hiç gerçekleştiremediğimiz- bir tepkiyi hatırlatmayacağım sizlere. Keşke böyle bir tepki ortaya koyabilsek… Ama fıtratımıza da ters biraz. Çünkü millet olarak tembel bir topluluğuz ve kıçımızın keyfine çok düşkünüz (Alperen Kurtkaya bu olaya el atsın!) O yüzden oturduğumuz yerden kınar dururuz. Devlete de kızmamak lazım aslında.

Kızgınlığımızı, tepkimizi fiiliyata geçirmek için bir fırsat var önümüzde. Bu sabah telefonuma bir arkadaşımdan mesaj geldi. Mesajda “İsrail’i protesto etmek, vahşete seyirci kalmamak için 4 Ocak Pazar günü 12.00′de Çağlayan Meydanın’da olalım” diyordu. Ben de sizleri haberdar edeyim bundan. Belki aramızda utanması olan varsa tepkisini daha gerçekçi olarak gösterir. ”Ha mitingde bağırmışız, ha oturduğumuz yerden tepki göstermişiz” diyecekseniz çok ayıp edersiniz. Evet “Kahrolsun!” demekle kimseyi kahredemeyiz lakin iki elin sesi olduğunu da unutmayın. Pazar günkü mitinge katılmanız kendinizle de yüzleşmek için bir fırsat aslında. Çünkü zahmete gireceksiniz. Dolayısıyla koyduğunuz tepkinin samimiyetini ölçebilirsiniz. İsrail’i gerçekten kınıyor musunuz yoksa laf olsun diye dudak mı oynatıyorsunuz, ortaya çıkar. Hem tebdili mekan da ferahlık vardır, bunu da unutmayın!

Yoksa benim 5 yaşındaki yeğenim de televizyonda gördüklerinden sonra kınayabiliyor İsrail’i.

”Sen ne yaptın bugüne kadar” diye bir soru zihninizi meşgul ederse cevaplamak isterim ama yapılan iyiliklerin söylenmemesini öğrettiler bana daha küçücükken.

Geçen gün oturmuş önümüzdeki yaz Mısır’a mı gitsek Karayipler’de mi sürtsek diye plan yaparken Hindistan’da patlayan bombaları duymamız üzerine 3. Dünya Savaşı’nın çıkacağına ve bizim tatil planlarımızın yalan olacağına emin olduk.

Neden mi çıkacak 3. Dünya Savaşı? Koyu katolik olan ve tüm dinleri iyi araştırmış olan (aslında daha iyi araştırsa Müslüman olurdu ya, neyse) Patricia’nın ve kutsal toprakların ne zaman İsrail’in eline geçeceğini merak eden şahsımın düşünceleri hemen aşağıda. Tabi bunlardan önce Somali hakkındaki şu yazıyı da okursanız iyi olur.

ABD’nin Umman ve Etiyopya gibi bölgenin güçlü ülkeleriyle arası gayet iyi. Ve 1960′dan beri Somali’yi kullanmak için can atıyor. Ancak ne oraya kurduğu kukla hükümetler, ne Etiyopya’yı Somali’nin üstüne salması, ne de IMF taktikleri tam olarak işe yaramadı ve ABD hala Berbera’da kurması gereken üssü kuramadı.

Restore hope operasyonu ile ağzının payını aldı ABD. Hem Somali milislerine karşı yeni bir gerilla savaşından çekiniyorlar, hem de dünyanın gözü önünde sebepsiz yere Somali’ye girmeyi kimseye açıklayamayacaklarını biliyorlar.

Ama ABD bir şeyler aramayı pek sever. Benim varlığına bile inanamadığım El-Kaide neye sinirlendiyse, durup dururken pek kıymetli World Trade Center’larına daldı bunların. “O gün binada hiç Yahudi yokmuş, doları üçe katlayıp bardağın altından bakınca yanan binalar çıkıyormuş” falan demiyorum ama şunu iyi biliyorum ki, tanıdığımız hiçbir Yahudi işadamı o gün orada değildi. Ve binanın tepesine çarpan uçaklar zemin katta bomba etkisi yapamazlar, fizik kurallarına aykırı bu. Haydi, her şey kitabına uygun yapıldı diyelim, bin Laden denen adamın kimin tarafından nerede yetiştirildiğini sağır sultan biliyor.

Sonuçta ABD bu bahaneyle Afganistan’a dalmayı başardı. Bugün sıradan bir internet kullanıcısının Google Earth ile dağını ovasını gezdiği Afganistan’da 2 yıl boyunca uydular, askerler ve her türlü teknolojik ekipmanla Laden Amca’yı aradılar, bulamadılar.

Sonra sıra Irak’a geldi. Dediler ki, “sende kitle imha silahları var, onları görmemiz lazım.” Haliyle yalanladı eski öğrencileri Saddam, olmadığını iddia etti. “O zaman gelip kendimiz ararız,” dediler ve Irak’a girip çocuk, genç, yaşlı, kadın, asker, sivil demeden ortalığı dümdüz ederek nükleer silah aradılar. Saddam o kadar aptaldı ki, elindeki nükleer silahları ülkesi işgal altındayken kullanmadı işgalcilere karşı, en sonunda yakalandı ve asılarak idam edildi.

Ülkesi, toprakları, petrolleriyle birlikte ABD ve İngiltere şirketlerine kaldı. Nükleer silahlar bulunamadı.

Irak da tamamlanınca sıra İran’a geldi. Aynen onlara da mesaj gönderdiler; “Sende kitle imha silahları varmış, çok ayıp şeyler bunlar, onları derhal bize teslim et!” Ama İran’dan gelen yanıt pek beklendiği gibi değildi. Ahmedinejad tersledi ABD’yi, “he var bende kitle imha silahı, göndereyim istersen sana buradan 3-5 tane?” deyiverdi. İnadına, nükleer füze tatbikatları yaptı çöllerde, “Ooo, süper çalışıyor yeni ürünler” diye haberler yaptı televizyonlarda.

Dünyanın en eski 3 medeniyetinden biri olan İran’a savaş açmak kolay değildir. Bunu ABD de fark etti. Tam da bu farkındalığın üzerine, İran ve Rusya kankalık ilan etti. Putin’in İran ziyareti, Ahmedinejad’ın Rusya ziyareti üst üste geldi, ABD’nin ezeli rakibi Rusya, tarafını belli etti.

Bunun üzerine ABD bir süre sustu ama yıllardır Rusya’nın dibinde kuzu kuzu yaşayan Gürcistan, Rusya’ya baş kaldırmaya başladı. Hem de ABD’nin stratejik ortağı (!) olan Türkiye’nin 1.000.000 YTL’lik askeri yardımını yanına alarak.

Azerbaycan her zamanki gibi sessiz kaldı, şimdilik sessiz kalmaya da devam edecek. Ermenistan da bir açıklama yapmadı.

Türkiye yardım ettiğini kendi halkına açıklamadı, yöneticiler “Laik, demokratik bir hukuk ülkesi olarak iki kadim komşumuz olan Rusya ve Gürcistan’ın anlaşmazlığından hicap duyuyor ve bu çatışmaların kısa zamanda bitmesini diliyoruz, yurtta sulh cihanda sulh” falan dediler, ikinci adımı atmak üzere emir beklemeye başladılar.

Sonra tüm bu şamata bir anda duruverdi. ABD’deki mortgage krizi, yıkılan domino taşları gibi gelişmiş ülkelerin ekonomisini etkiledi ve küresel bir ekonomik kriz ortaya çıktı. Orta Doğu zaten sefaletin içinde olduğu için krizi pek umursamadı ama Uzak Doğu, -ABD ile çok sıkı ekonomik ilişkiler içinde olan Japonya hariç- krizden faydalanmaya, kendi ekonomisini Avrupa ile yarıştırmaya başladı. Yazılım uzmanı Hindistan, başarılı çalışmalara imza atmaya ve özgün yazılımlarını ortaya çıkarmaya başladı. Çin ucuz işgücünü tüm dünyaya pazarlamaya devam etti. Tayvan, Tayland gibi ülkeler Çin’i takip etti, Malezya sanayisini ve teknolojisini geliştirmeye devam etti. En tehlikelisi de Pakistan, nükleer silahlarından dünyayı haberdar etti. Gelişmiş ABD ve Avrupa ekonomisi, küçümsediği çekik gözlüler karşısında küçük düşmeye başlamıştı.

Artık tesadüfler zinciri nasıl işledi bilinmez, Afrika’nın aç ülkesi Somali’nin İslam milisleri kendi ülkelerinde karınlarını doyuramaz olunca açık denizlere yelken açtılar. Yıllar öncesinin korsanlık hikâyelerini aratmayan bir hız ve kararlılıkla hareket eden korsanlar, Hint Okyanusu’nda seyahat eden gemileri hangi ülkeye ait olduklarına bakmaksızın (!) yakalayıp kendi ülkelerindeki Eyl Limanı’na götürmeye başladılar.

(Somali’nin ülke sınırlarına bakarsanız, bölünmek için en uygun noktanın Eyl olduğunu görürsünüz. Eyl’in tam batısında kalan Etiyopya sınırı durmayıp devam etse, soluğu Hint Okyanusu’nda alır ve Aden Körfezi tamamen Etiyopya topraklarına katılmış olur. Etiyopya’nın yıllardır gerçekleştirmek için kıvrandığı bir hayal bu.)

Somalili korsanların uluslar arası sularda yer alan gemileri zırt pırt kaçırması dünyanın dikkatini çekti. ABD, İngiliz, İsveç, Türk, Rus bandıralı demeden her türlü gemiyi kaçırıp Eyl Limanı’na saklayan korsanlar, açık denizde denk geldikleri Hindistan Donanması’yla çatışmaya girmekten kaçınmıyorlardı.

Başlarda sadece Hindistan Donanması’nın Yemen, Umman ve Somali açıklarında yakalamaya çalıştığı ve kimsenin yerini tespit edemediği korsanlar, daha sonra nasıl bir cesarete kapıldıysalar, Somali’nin Eyl Limanı’nda ikamet ettiklerini; el koydukları gemiler ve esir aldıkları personelin de burada tutulduğunu, cesareti olanın gelip bunları almasını söyleyerek meydan okudular.

Maersk gibi dev bir nakliye firmasının, 50 petrol tankerinden birini bile tehlikeye atmamak için Süveyş Kanalı’nı kullanmak yerine Ümit Burnu’nu dolanmaya karar vermesi işin ticari yönünün ne kadar tehlikeye girdiğini gözler önüne serdi.

Rusya’nın T-72 tanklarla dolu bir gemisini kaptırması, Amerikan ve İngiliz ticari gemilerinin Eyl’de bekleşmeye başlaması, Rusya’nın baş düşmanı NATO’yu da ayağa kaldırdı.

İlginçtir ki, Somalili korsanlar -Rusya hariç- NATO üyesi olmayan ülkelerin gemilerine dokunmadılar. NATO’nun en yaygaracı üyelerinin Somali’de el koyulmuş gemileri varken Hırvatistan, Gürcistan ve Ukrayna gibi ülkelerin gemileri yok. Oysa ki bu ülkeler boylarına bakmadan açık denizlerde çok sayıda gemi yüzdüren ülkelerden.

NATO’nun, ABD emrinde çalışan bir ordular birliği olduğunu hepimiz biliyoruz. En başta Avrupa ülkelerini Sovyet ve doğu bloku ülkelerinin potansiyel saldırılarından korumak için kurulan NATO, ABD’nin olaya maydanoz olmasıyla resmen onun emrine girdi, ABD ne derse o oldu. Dışarıda kalanlar da kendileri için Varşova Paktı‘nı oluşturdular ama dağılan ülkelerin birliği de fazla uzun yaşamadı. Ve ortalık NATO’ya kaldı.

Fazla uzağa gitmeye gerek yok, Bosna Hersek’te, Afganistan’da, Irak’ta yapılan katliamlara hiç sesini çıkarmayan NATO, Somali’de başlayabilecek bir katliama da sessiz kalacak. Zaten adamlar korsanları yüzünden daha şimdiden dünya nezdinde suçlu duruma düştüler.

ABD, düşlediği üsse ulaşmak için eğer Aden Körfezi’nin girişine şu pek meşhur deniz piyadelerini ve gemilerini yığsaydı, tüm dünyanın tepkilerini üzerine çekecekti. Ama korsanların varlığı, tüm NATO ülkelerini ve haliyle ABD donanmasının da bölgeye gelmesini sağladı. Ezeli rakipler ABD ve Rusya’nın savaş gemileri, İsveç, İngiliz ve Türk gemileri, Hindistan donanmasıyla birlikte Sudan açıklarında korsan arıyorlar bugünlerde.

Ve korsanlar Eyl Limanı’nda meydan okumaya, naralar atmaya devam ediyorlar.

Tam korsanların şarkılarıyla yaşamaya alışmışken, Hindistan’da yedi bomba patladı. Lüks otellere yapılan bombalı ve silahlı saldırılarda 200′e yakın insan öldü, bir o kadarı yaralandı. Ve ilginçtir, teröristler sadece Amerikan ve İngiliz pasaportlu turistleri rehin alıp, diğerlerini serbest bıraktılar.

Amerika ve İngiltere’nin bu duruma sinirlenmesi sizce de normal değil mi?

Üstelik Hindistan’ın hemen bir açıklama yaparak bu işi Pakistan gizli servisinin yaptığını iddia etmesi, Pakistan’ın olayı yalanlamakta gecikmesi hep bir oyunun parçaları gibi gelmiyor mu size de?

Şu maddeleri merak ediyorum:

1. ABD ve NATO, Laden’i aramak için Afganistan’a girdiler, ortalığı talan ettiler ama bol miktarda eroinden başka bir şey bulamadılar.

2. ABD ve NATO, nükleer silahları aramak için Irak’a girdiler, ortalığı talan ettiler, Saddam’ı yakalayıp astılar ama bol miktarda petrolden başka bir şey bulamadılar.

3. ABD İran’ı nükleer silahları yüzünden tehdit etti, İran ters yanıt vererek Rusya ile işbirliği yaptı. Bunun üzerine Gürcistan ve Rusya arasında savaş çıktı.

4. Şimdi dünya barışını tehdit eden yeni bir unsur olarak Somali çıktı ortaya. Barışı tehdit eden her ülkeye hizmet etmeye ve demokrasi götürmeye kendini zorunlu hisseden ABD’nin NATO desteğiyle Somali’ye girmesinden daha doğal bir şey olabilir mi?

5. Somalili korsanların dünyaya meydan okur bir tavırla yerlerini belli etmesi ve sadece NATO üyesi olan ülkelerin ticari gemilerine el koyması aptallık mı, tesadüf mü? Bu adamlar Eyl Limanı’nda o gemilerin geri alınmasının fazla uzun sürmeyeceğini bilmiyorlar mı?

6. Hindistan’da gerçekleşen terör saldırılarının, Somalili korsanları terbiye etmek üzere NATO gemilerinin Hindistan Donanması’yla birlikte Aden Körfezi ve Sudan açıklarında devriyeye başlamasıyla aynı güne denk gelmesi bir tesadüf mü?

7. Eskiden beri savaşan, savaşı pek seven ve nükleer silahlara sahip olduğu bilinen Pakistan’ın, gizli servis veya piyonlar aracılığıyla Hindistan’da sivil halka terör saldırıları düzenlediği, ABD ve İngiltere vatandaşlarını rehin aldığı iddia edildiğinde, bu iki ülke NATO’yu o ülkeye sürüklemeden durabilir mi?

8. Hindistan’da bombaların patlamasından 2 gün önce Türkiye Başbakanı’nın orada olması bir tesadüf mü?

9. Hindistan, eskiden beri savaş halinde olduğu Pakistan ile uzak patronu İngiltere’nin güdümünde bir savaşa girişebilir mi?

10. Pakistan haritasının değişmesi halinde dört bir tarafı ABD ordusu tarafından kuşatılacak olan İran’ın hali nice olur?

Şu pek ünlü kutsal toprakların Sam Amca’nın eline geçmesi bu kadar açık seçikken, bu noktadan geri dönüş olabilir mi?

Kızıldeniz çevresine dikkatle bakıyoruz:

İki mini ülke Kuveyt ve Katar birer ABD mandası. Irak zaten ABD’ye ait. İran’ın doğusunda sadece iki ülke var: Afganistan ve Pakistan.

İran’ın kuzeybatısında kalan kutsal topraklara kuzeyden girmek Rus engeli yüzünden bu kadar zorlaşmışken, doğudan zorlamak neden boş bir hayal olsun?

Ancak Hindistan ve Pakistan sınırında, Keşmir’de gerçekleşebilecek olan bir savaş kısa sürede bitmez, NATO da bu işin içine çekildiğine göre capcanlı bir 3. Dünya Savaşı bizi bekliyor dersek çok mu abartmış oluruz?

Türkiye’nin doğusundaki iki tane tırt ülke, arkalarında ABD olmadan ne işe yarar? Ermenistan zaten hazır, Irak’ın kuzeyine kurulacak bir Kürt Devleti bu toprakları tamamen gelecekteki kutsal (!) görevlerine hazırlar. Eh, İran da halledildikten sonra sıra Türkiye’ye gelir, çünkü bu kutsal mı kutsal, cici mi cici toprakların büyük bölümü Türkiye sınırları içinde kalıyor.

Tüm bu nedenlerle, ben abarttığımızı sanmıyorum, finalde buluşmak üzere birkaç yıl içinde herkesi Türkiye’ye bekliyorum.

Lan sen ne terbiyesiz bir adammışsın. Şirketin arabasını kendi keyfin için kullanmayacaksın demedik mi sana? Oğlum sen aptal falan mısın? Bak bunu daha önce de yaptın. Neden kulak asmıyorsun bu uyarılara sen?

Yediğin önünde yemediğin arkanda evladım. Altına arabanı veriyoruz, evinin kirasını ödüyoruz, sınırsız bütçe sağlıyoruz. Buna rağmen 3 hafta önce deli gibi zarar ettin! Bizi rakiplere rezil ettin lan, hatırlasana! Bi’ de kalkıp suçu yönetime attın, “bütçemiz yetersiz, para olsa böyle olmazdı,” falan dedin. Daha ne kadar bütçe verelim evladım sana?

Şimdi de tutmuş şirket arabasıyla pikniğe gitmişsin. Ben sana o araba sadece şirket ihtiyaçları için kullanılacak, haftasonu karını çocuğunu gezdirmeyeceksin demedim mi? Ulan Ankara’dan Trabzon’a arabayla gidilir mi? Hem bütçe yetersiz, para yok diyorsun hem de şirketin arabasını, benzinini keyfine göre harcıyorsun. Üstelik yanına o gün tatil yapması gereken elemanlarını da almışsın. “Elemanlar için değişiklik olsun, şirket pikniği olsun” falan deme bana, gördüm fotoğrafları! Sen spor kıyafetlerle, bir yanında karın bir yanında çocuklarınla eğlen coş, elemanların takım elbiselerle arabanın yanında dikilip sana hizmet etsinler. İş mi lan bu yaptığın?

Müşterilere rezil olduk lan senin yüzünden. Senin beceriksiz yönetim politikaların yüzünden borsada değeri düştü şirketin. Hissedarlar demediğini bırakmadı bize. Bu insanlar şirket hisselerine Hasan piknik yapsın diye para vermiyor oğlum, karşılığında iş bekliyorlar, kâr bekliyorlar!

Terbiyesiz Hasan! Git istifanı ver şimdi! “Ben bu işi beceremeyecek kadar salağım, sermaye yönetmeyi bilmiyorum, üstlerim ne der, rakiplerim bana hangi gözle bakar bilmiyorum” de. “Borsaya açık, dikkat çeken bir firmada hissedarların düşüncelerinin önemini kavrayamadım” de.

3 hafta önce yaptığın beceriksizlik yüzünden bütün hissedarlara rezil olduk zaten. Neymiş, paramız yokmuş. Hem bunca paraya rağmen bizi parası olmayan sefil şirket görüntüsüne sok, hem hissedarların “nereye gitti lan bu kadar para” diye düşünmesine neden olup şirketi dolandırıcı, hortumcu şirket gibi göster, hem de tut haftasonu şirketin arabasıyla gezmeye git. Bu nasıl bir beceriksizlikler silsilesidir Hasan?

Hadi git şimdi. Muhasebeye söyle hesabını kessinler.

Beceriksiz!

Kaybol!

** Bu yazının, Aktütün baskınından sonra “paramız yok bizim” diyen ve bugün tutup eşi ve çocuğunu da yanına alarak helikopterle pikniğe giden Genelkurmay 2. Başkanı Hasan Iğsız’la bir alakası yoktur. Tamamı, bizim şirketteki kabiliyetsiz Hasan’a 3 gün önce söylediklerimden ibarettir. Ordumuzu seviyor, saygıda kusur etmiyoruz, yanlış anlaşılma olmasın. Hasan Paşa pikniğe gitmişse vardır bir bildiği, biz cahil halkız, aklımız ona ermez. **

Kahramansınızdır çünkü, zafer kazanmışsınızdır bir yerlerde, bir şekilde…

Metallica konserine gidemesem de tembel ve keyifli geçen bir günün sonunda aldım haberi. İki bomba birden patladı Güngören’de. Üstelik patlatan şerefsizler de Türk toplumunu ne kadar iyi tanıdıklarını ispat etmek istercesine önce dikkat çekecek bir ses bombası, herkes merakla patlama alanına koştuktan sonra da daha güçlü bir bomba patlatarak 15 kişiyi öldürdüler, 154 kişiyi yaraladılar. Aferin! Çünkü onların bir ideolojileri var ve davaları uğruna savaşıyorlar. 4 yaşında bir kız çocuğunu bile paramparça ederek öldürecek kadar bağlılar davalarına.

Kardeşim oradaydı. Eğer 5 dakika önce o caddeyi terk etmiş olmasaydı ölenlerden biri de o olacaktı, ben şu anda bunları yazmak yerine hastanede onun cesedinin başında olacaktım. Cumhurbaşkanımız gelip esefle kınayacaktı, sessizce teşekkür edecektim, “devletimiz büyüktür, yaraları saracaktır” diyecektik hep birlikte.

HSBC patlamalarında çok sevdiğim, ablam yerine koyduğum bir insan oradaydı. Binaya yaklaştığında patlama oldu ve yapabildiği tek şey U dönüşü yapıp uzaklaşmak oldu. Biraz hızlı gitseydi patlama olduğunda binanın önünde olacak ve belki ölecekti. Ben bugün onu unutmuş, bu patlamayla yeniden hatırlamış olacaktım. Tıpkı bugün ölenlerin yakınlarının, gelecekte belki başka ideolojileri kovalayan ama yöntem olarak insan öldürmekten öteye gidemeyen sizin gibi orospu çocukları yüzünden patlayacak olan diğer bombalarda yüreklerinin yeniden sızlayacağı gibi.

Lanet olsun lan! Hepinize birden küfretsem neye yarar ki? Neyi paylaşamıyorsunuz lan? Kimsiniz lan siz? PKK mı? El-Kaide mi? Ergenekon mu? Derin devlet mi? Sığ devlet mi? Kaç devlet türü var lan bu dünyada? Hükümetten kurtulmak isteyen holding patronları mı? İnternetten bomba tarifleri bulup nasıl patlayacağını merak eden aylak gençlik mi?

“Kırmızı çizgilerimizi çiğnetmeyiz, kanları yerde kalmayacak, devletimiz büyüktür yaraları saracak, bu menfur saldırıyı nefretle kınıyorum” demekten başka bir şey beceremeyen bir devletin bulunduğu ülkede at koşturmak çok kolay geliyor değil mi? Kolay aslında. “Yetkililer” yarın medyaya konuşurlar, suç birine yüklenir, biz de mal insanlar topluluğu olarak inanırız. “Orospu çocukları 4 yaşında çocuğu öldürmekten çekinmediler” deriz, sonra unuturuz. Unutacağız tabi, kardeşim orada ölseydi yarın olmasa da bir süre sonra onu bile unutacaktım. İnsanoğlu nankör olmasa yaşayamaz. Bunu mu değerlendiriyorsunuz? Nankördür unutur, salaktır inanır, cahildir devletinin gücüne güvenir.

O bombaları hazırlayanlar, patlatma emrini verenler, mutlusunuz değil mi şimdi? Aradınız mı gerekli yerleri? “İstediğimizi yapmazsanız daha büyükleri yolda” dediniz mi? Kaç dolar eklenecek dolarlarınıza? N’apıyorsunuz lan o kadar parayı, çok merak ediyorum. Kendi çocuğunuz hastalanırsa sokakta yürüyen insanları öldürerek kazandığınız parayla mı tedavi ettireceksiniz? Daha çok kızla yatsın diye oğlunuza yeni bir Ferrari de alacak mısınız? Ülkede ekonomik kriz çıkınca mutluluğunuz ne kadar artacak? Kaç ton gözyaşı gerekiyor gözünüzün doyması için?

Taksim’in travestileri kadar göt yok lan sizde. Gözünün içine bakarak bir insanı öldürecek taşşak yok sizde. Ancak bombalarsınız, uzaktan emir verirsiniz. Hatta çıkıp “menfur saldırıyı” kınarsınız bile yarın, gerçek kimliğinizi bilmiyoruz zaten sizin.

Lanet olsun hepinize lan! Yatacak yeriniz yok be! Bu sıçtığımın dünyasında en fazla 100 yıl yaşanıyor lan, onu başarana da madalya veriyorlar zaten. Sonra ne bok yiyeceksiniz peki? Binlerce yıl önce binlerce insanı öldüren Cengiz, Sezar, İskender nerede? Onların da davaları vardı, başarılı oldular tıpkı sizin gibi. Yaşadıkları sürenin binlerce kat fazlasını toprağın altında börtü böceğe yem olup geçirdiler, ne kendileri kaldı ne diktikleri kaleler. Siz farklı mı olacaksınız? Laik olsanız ne olur, komünist olsanız ne olur, ateist olsanız ne olur, müslüman olsanız ne olur, kemalist olsanız ne olur lan? Masum insanları öldürerek kazanılacak davaya da sıçayım, ideolojiye de!

Tek suçumuz kimseyi kazıklamadan para kazanıp yaşamımızı idame ettirmeye çalışmak mı lan? Sizin kadar sikindirik davalarımız, büyük servet hedeflerimiz olmadığı için mi bu kadar değersiziz? Bu nedenle mi sizin gibi fillerin tepiştiği çayırlarda çimen vazifesi görüyoruz?

Yaşamımızı korumak için yapmamız gereken aptal bir ideolojinin peşinden koşup karşımıza çıkanı öldürmek mi? Ölmemek için öldürmeye başlamamız mı gerekiyor? Bir bomba da biz bırakalım mı yarın sekreterinizle seviştiğiniz ofisinize? Veya sizin ne bok yediğinizden haberi olmayan kızınızın okuluna mı bırakalım bombayı? O zaman adam sınıfına girer miyiz? Bunu yaparsak bizim çocuğumuz da 18 yaşında Lincoln Navigator SUV’lere binip “walla dostum pederin ne iş yaptığını ben bile bilmiom” diye hava atabilir mi arkadaşlarına?

Azıcık cesaretiniz varsa gidin delikanlı gibi hesaplaşın lan birbirinizle. Ama kendi halinde yaşayıp giden sıradan insanları davanız yüzünden öldürmeyi bırakın. Sizin birbirinizle olan sorunlarınız yüzünden ben niye ölüyorum lan? Benim malım, arabam, evim niye zarar görüyor lan? Benim niye keyfim kaçıyor oğlum, ben halkım lan, benle derdiniz ne şerefsiz herifler? Amına kodumun filleri, piç ettiniz çimenleri!

Benim bunları yazmam neye yarayacak? Hiçbir şeye yaramayacak aslında, yazıp boşalmış olurum ancak. Birileri çıkacak, atıp tutacak, birileri suçlanacak, emin olun çok kısa sürede birkaç kişi yakalanacak, “yakalananlara” hep beraber küfredip hayatımıza devam edeceğiz. Ama bu orospu çocukları çalışmalarına aynen devam edecekler. İhtiyaçlarına göre daha büyük bombalar patlatacaklar, daha küçük bombalar patlatacaklar, suikast yapacaklar, dağlarda birileri çatışmada ölecek, bok yoluna giden hep halk, yüce ideolojisi uğruna halkı yönlendirip kesesini dolduran yine başkaları olacak, gerçek suçlular asla içeri girmeyecek.

Her zaman olduğu gibi iş yine sıradan bir örgütün üzerine kalacak, vay çapulcular falan diyeceğiz. Arka plandakileri yine “dış mihraklar” olarak anacağız, ama bu pisliğin başları televizyonlarda atıp tutmaya devam edecekler. Vatan, millet, şeriat, laiklik, özgürlük, demokrasi falan denecek, herkes kendi düşünce yapısına göre yakın gelen birilerine inanacak.

Ve bu sayede, bu tip katliamlarda her zaman olduğu gibi, ipleri tutanın elleri yine temiz olacak.

Adam böylesine şerefsizce bir katliamın haberini bile “patlamadan çok özel görüntüler” başlığıyla vermiş Hürriyet Gazetesi’nde. Düşünün artık nasıl bir ülkede yaşadığımızı. Paris Hilton’un doğumgünü partisini yayınlıyor sanki…

Terör, PKK, Kürt, Kürtler hakkında daha önceki yazdığım yazılara binaen ekleyebileceğim pek birşey yok. Ancak tekrar dillendirilmesi gereken birkaç hususu arz ediyorum.

Türksolu dergisinden Kuzey Fırat‘ın yazısından biraz alıntı;

“…Cumhuriyet düşmanı, Atatürk düşmanı kesimlere baktığımızda hemen hemen hepsinde ortak bir yan görebiliyoruz. Bu kesimler kendi aralarında oldukça örgütlüler, kendi aralarında ekonomik bir güç yaratmış durumdalar. Şeriatçısından bölücüsüne tüm kesimler kendi aralarında ittifak halindeler. PKK?nın bu derece güçlenmesi, belediyeleri almaları, Meclis?e dahi milletvekili sokabilmeleri bu çerçevede değerlendirilmeli. Evet, ne yazık ki PKK böyle bir ekonomik güç yarattı. Bugün baktığımızda, PKK?nın işadamları, sanatçıları, sporcuları, küçük esnafı var. Özellikle büyük şehirlerde bu temelde örgütlendi.TÜRKSOLU?nun bundan iki yıl önce dikkat çekmeye çalıştığı, uyarıcı olmaya çalıştığı ?Kürt istilası? gerçeği artık herkes tarafından kabul edilmekte. Büyük şehirlere ve sahil kentlerine doğru bir Kürt göçünün olduğu, buralara yerleşen Kürtlerin bir süre sonra buralarda ekonomik olarak etkin bir duruma geçtiği artık gözle görülen bir gerçek. PKK sadece silahlı mücadele yürütmüyor artık. Silahlı saldırılarının yanı sıra, bu saldırılarda kullandığı mermilerin, bombaların, mayınların parasını Türklerin cebinden alıyor! Şehitlerinin arkasından ağlayan Türkler, oğullarına sıkılan mermilerin alınması için PKK?ya para veriyor!

?Her Türk, alışverişini mutlaka Türk?ten yapmalıdır. Kürde aktarılan para PKK?ya maddi destek demektir. Türk, bu maddi desteği kesmezse, hem Türklerin mali gücü olmayacaktır, hem de Kürdün altında ezilecektir…? TÜRKSOLU Başyazarı Gökçe Fırat, 2005 yılında, PKK?ya karşı mücadelenin en temel esaslarından birini bu şekilde ortaya koyduğunda gerici-bölücü kesimin, sahte Atatürkçülerin, Amerikancıların saldırısına uğramıştı. Ne yazık ki tarih Gökçe Fırat?ı haklı çıkardı. Ne yazık ki diyoruz, o dönem bu uyarıları dikkate almayan Türklerin PKK?ya verdiği paralar çocuklarına kurşun olarak geri döndü. Şimdi bu gerçekler toplumun tüm kesimleri tarafından yüksek sesle dillendiriliyor. Artık bu gerçekler tüm çıplaklığıyla ortada.

Milli bir kampanya: Verdiğimiz paralar çocuklarımıza kurşun olarak dönmesin!…”

Böyle demiş Kuzey Fırat Türksolu isimli dergide. Hiçbir Kürtten alışveriş yapmamayı, bir sakız bile almamayı, türkülerini dinlememeyi falan öneriyor. Tarih bunları haklı çıkarmış, tarih birşeyler çıkartıp bunlara göstermiş vs.

“Ah Hıdır Amca, Anlamayacaklar Seni” başlıklı yazımı okuyanlar orda ne dediğimi anlayacaklardır, hele o yazıyı okurken televizyonda Diyarbakır’daki saldırıya dair bir haber açıksa anlatmaya çalıştığım şey kafalarda canlanacaktır. Doğuda bir asker, ya da bir terörist olmak, ele silah alıp dağlaya harekata çıkmak… Çok kolay, emin olun çok kolay!

Kendisini askerlik şubelerinin önüne atıp “beni de alın askere” diye cengaverleşen gençlerimizin hangisi bu patlamalarda ölen masum gençler kadar cesur? Hangisinin geleceklerine dair umutları var?

Anlatmaya çalıştığım ve hayatım boyunca çabalayacağım şey, Kuzey Fırat’ın söylediği “Her Kürt aslında PKK’lıdır” lafını yerle bir edecek olaylarla pekişti durdu tarih boyunca. Tarih boyunca, orda “masum” insanlar öldü, masum “Kürt”ler öldü ve hala bu ülkede kendisini aydın sananlar, bu operasyonu destekliyor, savaş çığırtkanlığı yapıyor. İlkokul öğrencisi bir çocuk bile bilir kent merkezlerinde bombalar patlayacağını, olanın masumlara olacağını. Şimdi ben, burda, bilgisayarın başında elimde çay ve kahveyle bunları yazabilecek kadar korkak mıyım bilmiyorum, hayatımın büyük bir bölümünü Tunceli’de askerlik yaparak geçirdim. Üniformayla değil, kısa şort, tişört, mevsim şartlarına göre işte. İki ateş, sürekli iki silah arası bir hayat!

Bir operasyonda güme gider miyiz, eve bir bomba atılır mı, bok yoluna mı gideriz, şehit mi oluruz, terörist mi derler? Hayatınız iki silah arasındayken geleceğe dair tek hayaliniz bu olur. Ama silah varsa elinizde ve o “iki silah arası” bir hayatın sağında ya da solunda kafasına silah dayayanlardan biriyseniz, düşüneceğiniz şey “şehit mi olurum kahraman mı”dır.

Şimdi siz küçük kafalar, bir kaç dakika gözlerinizi kapatıp, orda, doğuda patlayan bombaların arasında hayal edin kendinizi, bir asker ya da terörist olarak değil, bir vatandaş olarak. Bunu hayal bile etseniz, emin olun yeryüzünde sizden daha cesuru yoktur.

İlgili terör saldırılarının terör örgütü PKK’nın dışında hiç kimseye bir faydasının dokunmadığını savunurduk fakat durum değişti. Bir ülkede terör veya “münferit” olaylar yaşanırsa, yani ne zaman ki masumlar ölürse, bunun peşinden sadece öldüreni değil, başkaları da faydalanır. Küçük ve üstünkörü bir örnek vermek gerekirse, seri cinayet işleyen ve ruhunu rahatlatan bir katilin peşinden gazete ve televizyonda rating amaçlı yayınlar, üniversitelerde ve yine TV programlarında sponsor firmalar desteğiyle “şiddet nedir, neden şiddet” temalı panel ve seminerler düzenlenir, saygın bilimadamları ve profesörler katılır (ki Serap Ezgü, Seda Sayan, Petek Dinçözvari oluyor çoğu) konuşurlar.

Son zamanlarda yaşanan terör eylemlerinin sonrasında sokaklarda -özgürce- kafa tokuşturan gençlerin sayısının arttığından pek şüphemiz yok. Çünkü, terör saldırılarından en çok payı PKK’dan sonra bunlar kapıyor. Barış yanlılarından çok daha revaçta oluyorlar. Ana haber bültenlerinde 7/24 yayınlanan “vatandaş teröre öfkesini kusuyor röaah!” alt yazılı görüntülerinde kafaların yukarısında bozkurt işaretlerini görüyoruz, hem de sürüyle… Öfkeleri sokağa, Kürt mahallelere, Kürt esnaflara kadar taşıyor, işte karşınızda vatanın yılmaz, cengaver, kahraman bekçileri!

Türkiye’de uç bir siyasi görüşü benimsiyor ve bunu insanlara “meşru” gibi göstermeye çalışıyorsanız, sizin ekmeğinize yağ sürecek düşmanlarınız olması gerekir ve bu da “bak biz demiştik gördün mü” şeklinde serzenişlerle büyür, gelişir ve serpilir; sonrasında askerlerimizin ölümlerinin ardından herkes evraklarını bilmemnelerini alır kendisine en yakın askerlik şubesine koşar.Kişinin kendisini savunma dürtüsü de burdadır. Yani bir şeye karşı koyacaksanız, anlamak isteyecekseniz elinizde mutlaka ama mutlaka zarar verici bir materyal bulunacaktır. Bunun bir silah olması gerekmez tabi.

Şimdi içerisinde bulunduğumuz şu günlerde “barışsın insanlık, karışsın insanlık” geyikleriyle anlamayacak bünyelere acı ve nefret vermek istemiyorum. Ancak yanlış giden bir şeylerin olduğunu görmemiz gerekir.

Hayatını İzmir, Ankara, İstanbul, Bursa, Afyon, Denizli gibi irili ufaklı kent merkezlerine veya ilgili şehirlerin köylerinde barış ve huzur içerisinde yaşayan gençler askerlik görevleri için doğuya gönderildiğinde, yakınları, akranları, tanıyan veya tanımayan herkes “yavrum, neler çekiyor oralarda şimdi, ölür mü kalır mı” gibisinden acı ve kederle bürünürken, hayatını doğunun köylerinde kafasının iki yanına silah dayanmış yaşlı Hıdır Amca’yı düşünmez. Ömrünü orada, sıkışmışlık içerisinde geçinen Hıdır Amca için, silahı kafasına dayayanın asker ya da terörist olmasının hiç bir önemi yoktur. Sadece yaşamak ister Hıdır Amca. Çocuklarının kurtulmasını ister. Anlamaya cesaret edemeyen bizler ise ordaki insanları o ya da bu şekilde terör örgütüne pasif / aktif destek vermekle itham eder, suçlarız.

Bir askerin, bir sivilin ölmesiyle sonuçlanan terör saldırılarından sonra, herkes cengaverleşir, herkes elini kaldırır havaya, herkes asker olmak ister..

Oysa, hiç bir cengaver gencimiz, hiçbir doktorumuz, hiçbir öğretmenimiz, doğuda bir Hıdır Amca olmak istemez.

Cesaretin içerisindeki ölüm korkusu da budur işte…

Peki, o düğme nereye saklanmıştı bunca zaman? Düğmeye basınca, ABD Irak’a girmeden önce Türkiye tarafından söylenmiş olan “Pandora’nın kutusunu açmış olursunuz” lafı bizim için de geçerli olacak mı?

1980′li yıllarda adı konulan terör örgütü PKK, o yıllardan günümüze kadar 30.000′in üzerinde insan katletti. O yıllardan günümüze kadar, üzücü olaylar sonrasında elimize bayrakları alıp sokaklarda -pek tabii- bozkurt işaretleriyle “şehitler ölmez vatan bölünmez” şiarıyla bağırırdık. Bir de finansman sağlanıp da bir Apo kuklası yaktığımız zaman, yeterli tepkiyi göstermiş sayılırdık ve medya, haftalarca bu fotoğrafları “halkın tepkisi” diyerek altında romantik yazılar düzen savaş çığırtkanlığından başka bir şey yapmamıştır. ATV ve SHOW TV haberlerinde de şehit ailelerinin göz yaşlarının ardına konulan bir kuple keman ezgileri ile ağlayıp “vay neler oluyor vay” demekten öteye gidememişizdir.

Silahlı Kuvvetler’e güvenimiz tamdı. Halk, ekmeğinden, maaşından, vergisinden verip yeni silahlar alıyordu fakat her gün ölüm haberleri git gide büyüyordu.

Tipik Alien filmlerinden gördüklerimizi şimdi de yaşıyoruz. Hani o filmlerde canavarların annesini öldürürsek her şey bitecek, bütün yavruları da ölecek diye heyecanla popcornları yerkenki heyecan içerisindeyiz. Her şey bitecek mi? Artık barış mı gelecek?

Sanmıyorum. Alien senaryoları almış başını gidiyor, “terörün köküne ineceğiz” martavalları ile büyüyen bizim neslimiz artık bu barışa duyduğu inanç ve güvenden yoksun kalıyor. Çünkü, PKK’nın büyümesine biz sebep olduk. Medya, her olayda savaş çığırtkanlığına devam etti.

İsrail’in Hizbullah’ı yok etmek için Lübnan’a girişini hatırlayalım. Şimdi Türkiye, İsrail konumunda görülmeyecek mi? Dünya insanları ve dünya siyaseti, Türkiye’nin bombaladığı yerleri “sivil yerleşimleri bombaladılar” diye manşetlerinden ve flash haberlerinden vermeyecek mi? Bütün dünyanın karşı olduğu bu operasyon gerçekleşirse, zaten yerlerde olan imajımız, daha da boka batmayacak mı?

Türkiye, bu operasyon aşamasında dost ve düşmanlarını daha iyi tanır oldu. Yıllarca ABD yalaklığı peşinde koşan maymun medyanın şimdi ateşli milliyetçiler olarak sahneye çıkması size de ilginç gelmiyor mu? Daha “içimizdeki İrlandalılar”ı ortadan kaldırmamışken, gündemi temizlememişken, içerisinde bulunduğumuz bu bataklıkta çırpınarak ölmeye çok mu razıyız, nedir?

Bu operasyon olmamalı. İçerisinde bulunduğumuz günlerde olaylara bu mantıkla yaklaşmayı bir “vatan hainliği” olarak görenlerimiz malumdur. Ancak, her şeyi oturdukları koltuklarda, önlerindeki klavye ve daktilolarda parmak basmak kadar kolay sanan, sokaklarda ellerde bayraklarla “ben de geliyorum askere” demeyi cengaverlik belleyen insanlar öfkelerini ateş ederek bastıracaklarını sanıyorlar ve herkesi temin ederim yanılıyorlar.

Olası bir operasyon sonrasında büyük şehirlerimizde patlayacak bombalara girmiyorum bile. Yıllarca komşuları ile olan siyasetlerini düzene koymayan ve dünyanın öteki ucundaki ülkelerle sözde stratejik ortaklık ve politik tabirlerle siyaset ve ülke yönettiğini sanan adamlar yüzünden “ötröfömöz döşmönlörlö çövrölö” çemkirişleriyle silahlandırdığımız ordu, kontrgerilla faaliyetleriyle ülke içerisindeki kaosu adam öldürerek çözeceğini düşünerek bizi asla çıkamayacağımız bir kanalizasyonun dibine atmıştır.

Şunu idrak etmemiz gerekir, bir ülkede hırsızlık problemi varsa, o ülkede büyük bir gelir paylaşımında haksızlık vardır. Hırsızlığın ne olduğunu, neden insanların hırsızlık yaptığını anlamadan, hırsızlık olması için var gücüyle savaşan bir medya ordusunun ortasında çıkacak ceza yasalarının ardından “hep af çıkarıyorlar” naraları atan bizler, kendi yarattığımız hırsızlık ortamı içerisinde, yarattığı robot canavarı öldürmeye çalışan ve “on/off” tuşunun nerde olduğunu unutan mucitler gibiyiz.

Teröre de bu açıdan bakmamız gerekir. “Peki yahu nasıl yok ederiz” diyenler de içimizdeki İrlandalılar’ı kontrol etsinler.

İletinin başlığına “Bu mail 30.000 kişiye ulaşmalı, herkese gönderin” yazıp, bir de Türk Bayrağı’na sarılmış bir şehit tabutu ekleyerek tüm adresler görünecek şekilde sağa sola gönderirken kime ne kadar yarar sağladığınızı düşündünüz mü hiç, ey forward manyakları?

MSN nicklerinizin başına çiçek resimleri koyup nickinizi “terörü lanetliyoruz” şeklinde değiştirirken terörü lanetlemiş mi oldunuz gerçekten? Bu nicki ve avatarı kullanırken arkadaşlarınızla haftasonu hangi konsere gideceğinizi de planladınız mı?

“Abi senin avatarında neden hala kendi fotoğrafın var, hiç mi için sızlamıyor şehitlerimiz için, al bunu kullan” diyerek gönderdiğiniz siyah kurdele resmini kullanmadım diye içinizden “vay şerefsiz” diye geçirip, diğer pencerede sevgilinizle sevgi yumakları gibi konuşurken vatansever mi oluyorsunuz yoksa sahtekâr mı?

Facebook vatanseverleri, şimdi girin siteye ve sol tarafa bir bakın. Neler var application listenizde? Rakı Sofrası, Vampires, Zombies, FunWall, SuperWall… Tüm bunların arasına bir de Türk Bayrağı ekleyip şehitlerinize bir karanfil bıraktığınızda içine düştüğünüz iki yüzlülükten utanmıyor musunuz?

Üye olduğunuz grupların listesine bir bakın. “ebemi de bulucam facebook’ta allahın izniyle :)” ve “Teröre Karşı SİYAH KURDELE!!!” gibi gruplara aynı anda üye olmak nasıl bir duygu? Bir yandan sanal arkadaşlarınızı sanal dişlerinizle ısırıp vampir puanları toplamaya çalışırken diğer yandan sanal vatanınızı sanal kurdelelerle mi koruyorsunuz?

Unuttuğunuz bir şey var: Rakı sofrasında arkadaşlarınıza gönderdiğiniz duble rakılar, kalamar tavalar sanal, sağa sola “Hepimiz Mehmetçiğiz” yazarak savunduğunuzu düşündüğünüz vatan son derece gerçek. Profil sayfanızda isminizin altında “Bilmem Kim is Yazık yaaa, askerler ölmüşşşş” yazarken onun altında “Bilmem Kim bit Bir Arkadas and turned them into a Vampire” yazması nasıl bir ironidir?

Sanal dünyadaki vampir dişleri oyunda puan kazandırır ama gerçek dünyanın mermileri acıtır gençler! Hergün onlarca asker bu mermilerin acısını duyarken ve binlerce asker bu mermilerin acısını duyma ihtimaliyle uyku uyuyamazken siz orada burada “Hepimiz Mehmetçiğiz” yazarak onların acısını nasıl paylaşabilirsiniz?

Hey gidi sanal vatanseverler! Hiçbiriniz Mehmetçik falan değil, sanal vampir ve gerçek sahtekârsınız.

Ordu millet mantalitesinden kurtulamayan laik ve demokratik bir cumhuriyet olmayı seçtik. “Kol kırılır yen içinde” diye bir atasözünü görmezden gelen güzide komutan, hükümeti hiçe sayarak sınır ötesi operasyon yapmak istediğini tüm dünyaya açıkladığında zaten dolmuş olan bardak taştı.

Başımızdaki PKK belasından haberdar olan ve bu işi çok seven dış düşmanlar devletin zirvesinde bir fikir ayrılığı olduğunu, “sınır ötesi operasyon” fikrinin Türkiye’yi içinden çıkamayacağı bir karmaşaya sürükleyebileceğini gördüler.

Sorunun dışarıda değil içeride olduğunu, Kuzey Irak’a 23 kez girilmesine rağmen bir arpa boyu ilerlenemediğini görmek için çok akıllı olmak gerekmiyordu aslında.

Ancak akılla değil gazla çalışan bir millet olduğumuz için düşünmeye ihtiyaç duymadık. Askeriyenin verdiği gazı muhalefet hükümete yüklenmek için kullandı, medya zaten heyecan peşinde olduğu için halkı galeyana getirmekte hiç gecikmedi.

Ve bir yerlerde bir şekilde giriş, gelişme ve sonucu planlanan tuzağa düştük, hatta gelişme bölümüne kadar da ilerledik.

Bu kavgalar yıllardır ne Türklere ne de Kürtlere yaradı ve bundan sonra da yaramayacak. Ancak bu da bir ticaret ve kanla beslenen bazı vampir ruhu kodamanların aç kalmaması için sürmeye devam edecek.

“Şehitler ölmez, vatan bölünmez” sloganlarıyla sokaklarda yürümek bir işe yarasaydı keşke. Lafla peynir gemisi yürüseydi 35-40 milyon peynir tüccarı olurdu bu ülkede, kalkınırdık, ekonomi düzelirdi, zengin olurduk ne güzel.

Ancak gel gör ki, ölüyor şehitlerimiz. Bunca zaman sesi sedası çıkmayan PKK’nın, sınır ötesi operasyon sözü ortaya atılınca nasıl hortladığını, askerlerimizi öldürdüğünü, hiçbir istihbarat örgütü tarafından fark edilmeden kendi toprağındaki askeri esir aldığını anlamaya çalışmadıkça sonu gelmeyecek akan kanların. Ve biz anlamamaya, “kanı yerde kalmayacak” nutuklarıyla gaza gelmeye devam edeceğiz.

Kimse kârlı çıkmayacak bu işten. Ne bu kanlı hesapların içindeki devletler kâr edecekler, ne de bu kanla doymaya hazırlanan vampirler doyabilecekler. Kuzey Irak’a girdiğimiz gün Amerika’nın bize armağanı olan “Kürt Sorunu”nu geliştirip, dünyaya bir “Türkiye Sorunu” armağan edeceğiz.

Sadece Türkiye’nin acı çekmesi üzerine yapılan hesaplar alt üst olduktan sonra çıkması muhtemel sonuçlara kim engel olabilir?

Ancak bu savaş ABD, İsrail, Rusya ve AB?nin ilk savaşı olduğu için pek başarılı olamadılar. Çünkü aç gözlülükleri artmıştı. Rusya daha çok istiyordu ve diğer devletler kaptırmak istemiyordu. Zaten ABD neden Bosna?yı tanıdı? Neden BM Bosna?nın üyeliğini hemen kabul etti?.. Tabii ki birleşik ve kardeşçe yaşayan Yugoslavya hayalinin geri dönmesini engellemek için. Mayıs 1995′te Sırplar Saraybosna’daki kuşatmayı şiddetlendirdi ve NATO Sırplara karşı hava saldırısı düzenledi. Buna misilleme olarak Sırplar 6 güvenli bölgeyi bombalayarak 300 Birleşmiş Milletler askerini rehin aldı. Temmuz 1995′te General Mladic komutasındaki Sırp güçleri Srebrenizka’daki Hollandalı Birleşmiş Milletler güçlerini etkisiz hale getirerek şehri hedef aldı. Yaklaşık 25,000 Boşnak Sırp tehdidi üzerine şehri terk ederek bir başka güvenli bölge olan Potocari’ye ulaştı. 5000 mültecinin kampa girmesinin ardından Hollandalı barış gücü askerleri kampın dolduğunu bildirerek kampın girişini kapattı. Bu olay, kampın yakınlarındaki yaklaşık 20,000 Boşnağın Sırpların ölüm tehdidine karşı savunmasız kalmasına yol açtı.

Sırplar bölgedeki Boşnakları tahliye etmeye başladığında Hollandalı birlikler müdahalede bulunmadı, hatta işlemlerin düzgün bir şekilde gerçekleştirilmesi için organizasyonda yardımcı bile oldu. Kadın ve çocuklar ayrıldıktan sonra askerlik çağına gelmiş olan erkekler otobüslere bindirildikten sonra kampın yakınında kurşuna dizilerek öldürüldü. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonraki bu en büyük soykırımda 10 ? 15 bin Boşnak’ın katledildiği iddia edilmektedir. Kızılhaç yetkilileri bu olaylar sırasında 7.500 kişinin kaybolduğunu bildirmiştir. Srebrenizka katliamının ardından o güne kadar olaylara kayıtsız kalan batı kamuoyunda Sırplara karşı baskılar arttı ve 1995 yılı sonlarında savaş son buldu. Bu onların ilk tecrübeleri oldu ve çok ders çıkarttılar. Ancak 11 Eylül 2001 tarihini hepiniz çok net hatırlıyorsunuzdur. Çünkü 11 Eylül, ikiz kulelerin havaya uçurulması olayının tarihidir. Hazırlıksız (!) olan ABD, 11 Eylül’den tam 26 gün kadar kısa bir süre sonra 7 Ekim 2001 tarihinde Afganistan?a gayri meşru bir savaş açtı. Bu döneme çok dikkat edin. Çünkü ABD havadan vuruyor ve Rusya Özbek General Raşid Dostum?la kuzeyden, kara yoluyla Afganistan?a giriyor. Ne işi var ABD ile Rusya?nın birlikte? ABD, yapacağı diğer gayri meşru işlerde Rusya ses çıkarmasın diye diyet ödüyor. Rusya, ABD sayesinde NATO ve BM siperinin arkasına sığınıyor. Çünkü Rusya her iki kuruma da üye değil. Böylece ABD Afganistan?a terör dersi verirmiş gibi bir tavırda; hâlbuki Rusya?ya yapacaklarından dolayı ve Rusya?yı susturmak için diyet ödüyor. Ve bu paslaşmaları ?Terörle Mücadele? kisvesi altında yapıyorlar. (İnsanlar sorar: ASALA varken PKK hala mevcut iken neden Afganistan’da Türkiye?ye yardım etmiyorsunuz?. Türkiye çok şey istemiyor. Sadece bunlara destek vermeyin diyor o kadar. İşlerine gelir mi? Cevap net: HAYIR)

ABD?nin çıkarı ne? Irak-İran savaşında ve Bosna katliamında olduğu gibi, Rusya?yı karşısına almadan, Irak?a, Filistin?e, Lübnan?a, Suriye?ye ve İran?a girmektir. Ve beklenen oluyor. Usame Bin Laden Afganistan da bulunamıyor (daha sonra tekrar kullanılmak için başka ülkelere kaçırılıyor???) ve Afganistan 1 ay gibi kısa bir sürede işgal ediliyor. Rusya?nın Afganistan?daki çıkarı ne?? Uyuşturucu. Dikkat ediniz Rus mafyası bu savaştan sonra çooook kuvvetlendi. Rus ordusu sanki hiç savaşmamış gibi çok daha kuvvetlendi. Rusya, 1994 yılından beri yıkamadığı Şamil Basayev?i ve direnişçilerini 10 Temmuz 2006?da bir haftada 100.000 Çeçenle beraber katlediyor. Ve Putin çok iyi bir bok yiyormuş gibi uçaktan el sallıyor. Ve bu katliamı, Afganistan savaşında uyuşturucu sayesinde kuvvetlenerek çıkan Rus ordusu yapıyor. ABD ne yapıyor? Susuyor. Çünkü aynı boku ilk önce Irak?ta daha sonra Lübnan?da kendisi yapıyor. Peki, ABD bu işi ne veya kim için yapıyor?

Kimin için? Kendi parlamentosunda bulunan Safarad olan Yahudi lobisi için. Ve hepsi terörle mücadele adı altında?

Ne için? Amaç ne?

Tüm Müslümanları yok etmek mi?

Haçlı seferi mi?

Para mı?

Petrol mü?

İpek yolu mu?

Tüm dünya?ya barış getirmek için mi? (komik)

Kimidir Sefaradlar ?

ABD gerçekten İran?a savaş açabilir mi?

İran, Rusya?nın müttefiki değil miydi?

Devam edeceğiz.